Accept - Blind Rage (2014)

Blind Rage is de derde Accept met Mark Tornillo en de eerste waarbij ik vanaf het begin via de online magazines de singles volgde. Na jaren aan de zijlijn van mijn muziekbrein te hebben gebivakkeerd, was metal weer helemaal terug in het centrum daarvan en gedurende voorjaar en zomer van 2014 volgde ik de groep met belangstelling. Op zomervakantie in Duitsland bleken ze in de magazines daar 'top of ze bill'.
De singles vond ik hartstikke lekker, ze belandden op verzamel-cd's met nieuwe metal, die ik brandde om in de auto te beluisteren. Het album heb ik nooit gekocht, omdat ik vermoedde dat dit niet 52 minuten mijn aandacht zou vasthouden.

Hierboven lees ik nog enige verbazing over de "nieuwe" zanger, maar omdat Tornillo zowel de krijs van Udo Dirkschneider heeft én daarnaast over meer rauwe randjes in zijn stem beschikt, komt dat de variatie ten goede. Zoals hij bijvoorbeeld pakkend Dark Sides of My Heart inzingt en hetzelfde doet in Fall of the Empire, dat getuigt van klasse: ook in een lagere versnelling blijft zijn keeltje grommen.

De groep maakte wederom een sterk album. Zonder nieuwe wegen in te slaan is de variatie groot. Snelle dubbele basdrumbeukers (Stampede, Trail of Tears en afsluiter Final Journey), uptempo werk (Dying Breed, 200 Years met dreigende spraakzang in het intro, Bloodbath Mastermind met een ingetogen intro), doomachtig Black Sabbathiaans (Fall of the Empire en het lange The Curse), midtempo met tempowisselingen én echo's van AC/DC (From the Ashes We Rise) of zelfs gevoelig (Wanna Be Free).
Gebleven zijn de Teutoonse koortjes, de zware riffs en vliegende solo's van Wolf Hoffmann en diens klassieke citaten, deze keer de Peer Gynt (1876) van de Noor Edvard Grieg in Final Journey - zoals The_CrY tien jaar geleden al meldde.

Wat me ook opviel in 2014: alle verschillende edities van het album die verschenen tot en met boxen met dvd toe, en dat een regulier album tegenwoordig standaard op dikke dubbelelpee verschijnt. Ja, vinyl was weer helemaal terug en de fanatiekere fan kon zich eens goed over het hoofd krabben over welke versie zijn voorkeur had: de keus is groot, de marketingafdeling van Nuclear Blast heeft leuke ontwikkeluurtjes aan Blind Rage besteed.
Tornillo, gevarieerde composities van niveau, vakmanschap en géén fillers: ze hielpen de groep om na veertien jaar stilte een vaste plaats in de metalwereld terug te veroveren. Blind Rage is een sterk album, tien minuten langer dan de voorganger. Het Accept van de jaren 2010 presenteert zich in al zijn routine én creativiteit. Ook al word ik nergens verrast, het is niet uitgesloten dat ik 'm toch eens aanschaf.