Demis Roussos - Forever and Ever (1973)

prachtig album dit! Ik kreeg 'm bij toeval van m'n vriendin (die heeft een kamertje achterin een antiekzaak waar stapels vage platen liggen..) en nadat ik even schrok van de cover vond ik het toch een er mooie plaat!

Gewoon, nostalgie, was mijn eerste LP en is nog steeds een LP die ik regelmatig opzet. Topper is Velvet Mornings.

Niet geweldig, af en toe eens opzetten!
Nummer My reason is wel mooi en ook wel Forever and ever.

De foto van de hoes zou zo genomen kunnen zijn uit een take van Once upon a time in the west, daarnaast heeft het wel wat weg van een kruising tussen George Baker en Bud Spencer.
Edoch, hoe het ook zij, Demis heeft zo zijn spoortjes wel verdiend, eerst met Aphrodites Child (met Vangelis) en daarna solo.
Forever and Ever en My Friend the Wind zullen wel de 2 bekendste hits zijn van dit album.
My Reason heeft dan een lieflijk seventies gevoel over zich, dat daarna door Lay it Down met een lekker uptempo sausje aangepakt wordt. Na de bovengenoemde 3 nummers, heeft dat wel wat over zich, zo met die tamtam en gitaar.
Daarna komt de zonnige griekse pop weer boven drijven met Lovely Sunny Days en ach zo met mei in de aantocht, is daar op zijn tijd dan ook niets mis mee, bij het middenstuk komt er met het koortje en de achtergrond ook net dat beetje meer mee, wat het boven de middelmaat uit tilt.

Lost in a dream borduurt dan verder op wat op kant A al is ingezet. Velvet Mornings brengt daar ook niet veel verandering in, al is daar het middenstuk dan wat meer Zorba de Griek achtig, maar overdaad ligt op de loer.
Dan komt Rebecca wat zich met gemakt onderscheid van de rest, gezien de flarden van vreemde synthesizers hier en daar, denk ik dat hij wat ondersteuning heeft gekregen van Vangelis, maar dat blijkt dan ene Vlavianos te zijn. Mooi nummer.
When i am a kid, heeft de vaart van een Who pays the Ferryman, een populaire serie uit die tijd. Leuk nummer en zo wordt het wat tamme begin van kant B meer dan goed gemaakt.
Afsluiter Goodbye my love goodbye, komt weer met een melodie die op dit album het merendeel aanwezig is. Het zijn vooral liedjes die zich laten lenen voor een vertaling in het nederlands en het goed doen op piratenzenders. Toch als geheel is dit een leuke plaat om -zo nu en dan- naar te luisteren.

Echt jeugdsentiment! Mijn favoriete tracks zijn Velvet Mornings, Rebecca, en My friend the wind. Nog vaak te zien op 192TV!

Heerlijk plaatje met een snoeiharde cover.

Of je het repetoire van deze man nu kan waarderen of niet, zijn stem is werkelijk geweldig en klinkt als een klok. De productie van deze plaat is tevens zeer goed, en ik kan niet anders concluderen dat het met deze plaat wel snor zit. Onderschat meesterwerkje. 4,0

Matige pop.
Roussos was met zijn eerste album te pruimen. Daarna al niet meer.
Lay It Down, Lost in a Dream, Velvet Mornings en When I Am A Kid vind ik te doen.
De rest vind ik matig tot gedrochtelijk (titel nummer). Goodbye My Love Goodbye is wel een grappig schreeuw/uithaal nummertje maar voor de rest ook niet veel. Al gauw ook klaar met iets van deze man. En kon ik concluderen dat ik m solo niet zo goed vind. Roussos is een grappig Grieks bol mannetje, met nog steeds een uiterlijk alsof hij een maffia runt. Maar voor mij werd hij te cheesy of in ieder geval zijn songs.
2,0.

Inderdaad jeugdsentiment. Wat een dijk van een stem heeft Roussos toch.
Goodbye my love goodbye en Forever and ever krijgen een 4,5, wat een klassiek mooie songs.
Overige nummers soms gewoononinteressant.
Al met al 3,5 sterren.

Vandaag maar een keertje luisteren

Vaag herinner ik mij dat mijn ouders deze LP regelmatig afspeelden.
Een wandmeubel met een aparte kast voor de platenspeler. Lampje er in en het deurtje kon dicht.
Typisch jaren 70 interieur.

Forever And Ever en My Friend The Wind staan nog in het geheugen gegrift.
Dik aangezette melanchonie met een zwoele vibe. Te zoet, maar wat zingt Rousos het prachtig weg. Heel onderscheidend en gewoon tussen Sweet, Redbone en andere glamhits in.

Van de rest van de plaat herinner ik mij weinig meer.
Als ik de kans kreeg pikte ik stiekem het singeltje van Lemming ( Lucifera) uit de slaapkamer van mijn broer. Demis er af en het 45 toeren gevalletje er op. Een stuk spannendere muziek voor een broekman van 6.

1980: Demis opnieuw in de top 40. Een vlot duet met een zangeres die ik mij niet meer herinner.
Lost In Love. Leuk nummertje.

Daarna volkomen uit het gezichtsveld verdwenen.

Zijn laatste hit was volgensmij Island of love uit 1986. En die vond ik GRUWELIJK. Maar heb 'm wel op vinyl onder de naam The Story of Demis Roussos. Zijn laatste goede hitje vond ik Race To The End en die was gecomponeerd door Vangelis. Mijn ouders luisterde deze plaat ook. Net zoals de Duitstalige lp "Auf Wiedersehn" en die was erger dan deze, maar door mijn ouders helemaal kapot gedraaid. Fire And Ice vind ik zijn beste solo album.

Nooit meer vergeten Michel: Florence Warner!

Opgeslagen zaaf...... en bedankt

Ik heb hem weer eens opgezet vandaag, en kwam tot de ontdekking dat het album, dat heel wat slechte pick-upjes en dito naalden heeft gezien, eigenlijk nog perfect klinkt! Zit er toch weer van te genieten!

Onlangs deze tegengekomen voor iets meer dan honderdvijftig centen. Is uit 1985, en inmiddels meer dan dertig jaar oud, maar nog altijd een stuk nieuwer dan die van 1973. Ik had al geen bedenkingen hoeven hebben over de staat van de LP, want die leek ondanks dat de hoes meer van dun papier lijkt gemaakt dan van karton, zo hagelnieuw alsof de vorige eigenaren uit schaamte er bijna nooit naar hebben geluisterd.

Dat is wat ik vaak bij Roussos voel, de ene dag klinkt het verschrikkelijk en vraag ik me af hoe dit heeft kunnen verkopen, de andere dag luistert het allemaal in 1 beurt weg en vind ik hem een ikonische artiest die wordt gemist en niet gauw meer zal worden nagedaan. Waar ik vaak naar luisterde zijn, zoals te verwachten; forever and ever, we shall dance en my only fascination, maar zijn beste en perfecte nummer vind ik My Reason. Zodoende is dat een ideale compilatie, geen onnodige nummers en alleen zijn beste hits.