Godley + Creme - Ismism (1981)

Godley & Creme kende ik van An Englishman in New York, wat ik altijd een vage song heb gevonden, en ook de clip heeft iets beangstigend, wat ze later op dit gebied deden voor zichzelf en andere artiesten was een stuk boeiender.
Voor mij zijn het de leden van 10cc, die de band na het geniale I’m Not In Love de band de rug toe keerden, omdat ze verlangden naar meer artistieke vrijheid.
Hier klinken ze een stuk toegankelijker dan bij 10cc; blijft zonde dat ze daar weg zijn gegaan; is trouwens een mooie documentaire over gemaakt, waar The Original Soundtrack centraal staat.
Eigenlijk een paar jaar geleden verrast door het zeer aangename Under My Thumb; waarvan ik dus niet wist dat deze van Godley & Creme was.
Bij Snack Attack moet ik aan het werk van Flash and the Pan denken, eigenlijk zelfs net zo toegankelijk, al zit het allemaal beter in elkaar als wat ik in eerste instantie dacht.
Het heeft een lekkere flow, die zelfs nu nog goed zou kunnen.
Under My Thumb; al eerder aangehaald, past perfect in deze tijd, muzikaal gezien zijn er raakvlakken met Soft Cell, The Human League en Depeche Mode.
Eigenlijk een pareltje uit deze tijd die je nooit meer hoort, beter als het vervelende An Englishman in New York, die je wel nog steeds hoort; gelukkig ook steeds minder.
Ja, ik ben een liefhebber van de radio vriendelijke New Wave, en kan Under My Thumb iedereen aanraden.
Joey’s Camel is wat experimenteler, en heeft het tegendraadse van Talking Heads, maar ook de funk van Shriekback is hoorbaar.
The Problem heeft ook een Psycho Killer achtig begin, waarbij deze sound een herhalende hypnotiserende werking heeft.
De overgang naar het Foxtrot, of is het Charleston? achtige Ready for Ralph is leuk gemaakt, en het swingt ook heerlijk, zonder dat het echt heel toegankelijk gaat klinken.
Ik hou wel van de Soul van Wedding Bells, dit is de sound die The Housemartins / The Beautiful South later ook min of meer gebruiken.
Ook vind ik het ook wel een knipoog naar de eerste 10cc hits Rubber Bullets en Donna, het geluid heeft iets mierzoets en glads.
Lonnie heeft dat ook wel, maar de zang heeft wat van het donkere Barry White, en nog heerlijker Isaac Hayes (Shaft) in zich.
Sale of the Century is gewoon een heel fout kerstliedje, maar dan met een andere misschien nog wel foutere tekst.
Afsluiter The Party heeft ook iets Talking Heads achtigs, maar dan meer het side project Tom Tom Club, op een spastische manier bijna dansbaar.
Een behoorlijk goede plaat, al vraag ik mij nog steeds af of het allemaal als parodie bedoelt is, of dat je dit serieus moet nemen.
Rare jongens, die Engelse heertjes.