Godley & Creme - Goodbye Blue Sky (1988)

Voor mijn oren een wisselvallig album met af en toe enkele super-momenten waarbij track 2 echt overeind blijft staan.

Wat een bagger nummers zeg, Godley en creme onwaardig. Alleen de Single al, het wezeloze A little peace of heaven. Godley en Creme zijn op deze plaat net zo ver weggezakt als hun voormalige band 10CC. Hierna nooit meer iets van deze heren vernomen!!

Een album van de ex 10CCer's die vergeten mag worden .
De mondharmonica heeft een grote rol op deze plaat , maar de liedjes blijven zelden overeind .

Het is wat richtingloos en een gebrek aan vorm . Het singeltje A Little Piece Of Heaven heeft wel iets aangenaams , maar over het algemeen mist dit album overtuigingskracht .

Met recht hun minste album .

Ik moet deze ergens ver in mijn platenkast hebben staan en volgens mij doen die nare London Beat-gasten hier ook op mee.

Smaken verschillen uiteraard. Ik geniet nog steeds regelmatig van dit album. Hun genialiteit komt bij veel nummers boven drijven. Het mondharmonicaspel is uitmuntend, vooral op nummer 11 - Desperate Times
Groet Marco

Ik vind deze ook best leuk. Maar volgens mij zit 'm de kneep erin dat je deze niet moet benaderen als een G&C-plaat. Tenminste niet als je dan uitgaat van allerlei experimentele grappen in combinatie met af en toe een degelijke popsong - het gebruikelijke recept van G&C.

Dit is een voor hun doen nogal afwijkende plaat, waarin de mondharmonica een hoofrol speelt. Die linkt ook de songs als het ware. Als je van de klank van dit instrument houdt, is het een interessante plaat. Zo niet, dan houdt het al gauw op. Het zijn trouwens meerdere harmonicaspelers die je hoort, en niet zelden tegelijkertijd, wat op zich ook al een vrij unieke benadering is.

Waarmee niet gezegd is dat de sterke liedjes de heren op dit album in de steek laten. Ik vind er best een aantal goede nummers op staan, waaronder dat bescheiden hitje A little piece of heaven, maar ook 10.000 angels en de - in weerwil van de titel - optimistische afsluiter Desperate times.
Tekstueel kiezen ze ook een andere invalshoek. Geen surrealistische verhalen of sarcastische beschrijvingen, zoals op eerdere albums, maar een redelijk serieuze benadering van 'zware' onderwerpen als milieuvervuiling en de dreiging van een kernoorlog. Al zit er natuurlijk wel regelmatig een typische G&C-twist in verwerkt.

Wat wél gebleven is, zijn de perfecte productie, de sterke vocalen en de meerstemmige harmoniezang. Die wordt ondersteund door - inderdaad - het trio van London Beat, maar muzikaal heeft het daar verder niets mee te maken. Het heeft de nummers wat meer sfeer en soms wat meer swing. Als je er open voor staat, is dit een heel behoorlijke plaat. Niet hun beste - dat blijft voor mij toch het tamelijk experimentele Freeze Frame - maar aanzienlijk beter dan de huidige score doet vermoeden. Maar ja, die dominante mondharmonica's, daar moet je van houden...