John Cale - Words for the Dying (1989)

Dit vind ik één van de mooiste albums van John Cale (al ken ik ze helaas niet allemaal). Opgenomen na een sabattical van circa 4 jaar, waarin hij zijn levensstijl wijzigde. Ik geloof dat hij nogal dronk en "wild" leefde. In ieder geval zie ik op de foto's van Cale vóó'r zijn sabattical een man met een wat pafferig gezicht, dat is op de mooie afbeeldingen in het cd-boekje wel anders.
Dit album in semi-klassieke stijl bestaat voor het grootste gedeelte uit muziek gebaseerd op poëzie van Dylan Thomas (evenals Cale een Welshman), waar ik zonder deze muziek van Cale, al tranen van in mijn ogen krijg... Het orkest (Orchestra of Symphonic and Popular Music of Gosteleradio, USSR) vind ik prachtig, en de stem van Cale ontroert me. Er staan ook nog twee door Cale gespeelde pianocomposities op, die ik niet vind detoneren. Geproduceerd door Brian Eno (met wie Cale later het mooie album Wrong Way Up opnam).
Critici slaan dit album niet hoog aan, maar ik vind het al 23 jaar prachtig. Het raakt me en ik word er innerlijk rustig van. Verhoogd van 4 naar 4,5.

Is dit de 'Falkland suite' met extra's?

Klopt.

Geweldige plaat dit !!

Haha! Je plaatste exact hetzelfde bij Caribbean Sunset. Beide toch zeer verschillende platen. Alhoewel ik deze heel mooi gedaan vind qua arrangementen en muzikaliteit vind ik de zang/performance hier wat minder. Nogal erg ingehouden en ook wat ver weg gemixt.

On A Wedding Anniversary, Lie Still, Sleep Becalmed en Do Not Go Gentle Into That Goodnight vind ik beter in de live-uitvoeringen op Fragments Of A Rainy Season. Daar zingt Cale veel krachtiger en losser.

Al met al vind ik Caribbean Sunset dus wat beter als regulier album. Die staat als een huis wat mij betreft.

Live in Utrecht:
Do Not Go Gentle into That Good Night