Ted Nugent - Shutup&Jam! (2014)

Ted Nugent is zo'n artiest waarvan ik al meerdere maanden twijfelend in de platenzaak heb gestaan of ik wat albums van hem zou kopen, maar tot op heden nog niets gekocht heb. Een paar dagen terug kwam ik toevallig zijn "Behind the Music" docu tegen op youtube en heb ik echt in een deuk gelegen om de uitspraken en het overdreven hanengedrag van deze rock legende.
Nu dus weer een vers studio album na zo'n kleine 8 jaar. Ik ben benieuwd, maar zal me binnenkort eens wat in zijn voorgaande werk verdiepen.

Dan zou ik toch bij zijn beginjaren beginnen. Naar mijn mening zijn de jaren 80 t/m nu nou niet zijn beste gebleken.

Misschien kun je nog een uitzondering maken voor zijn werk in de Damn Yankees.

Dat vind ik dan weer te gelikt. De zang is wel een stuk beter. Dat is met die Shaw van Styx meen ik.

Ja, een mooi samenwerkingsverband.
Of het erg gelikt is in vergelijking met ander werk van Nugent weet ik niet.

Shaw mag natuurlijk graag de commerciële kant van de zaak in de gaten blijven houden. Vermoedelijk meer dan Nugent

Toch wil dat niet zeggen dat Nugents' bijdragen aan de Damn Yankees minder zijn.

Ted heeft ook wel gelikte platen gemaakt prenetrator bijv. Het grootste nadeel van Nugent blijf ik zijn stem vinden. Zijn (te) grote ego laat niet toe dat er andere bandleden in de spotlights staan. Waardoor uitstekende zangers als Derek St. Holmes vertrekken of eruit gedonderd worden.

Je moet eens naar Behind The Music kijken Hans. Dat is inderdaad vet lachen. Het maakt verder ook niet veel uit of je Nugent nu wel of niet weet te waarderen.

Op Facebook kun je de avonturen van Ted op de voet volgen: beren en rendieren afknallen. Hij is er apetrots op. Met politiek bemoeit ie zich ook graag, de teaparty is 'm nog niet radicaal rechts conservatief genoeg. Jammer dat de muziek nu op het tweede plan ligt, want het was een hele grote.
Zijn beginperiode vind ik fantastisch: zijn volledige jaren 70 werk, met als finale Double Live Gonzo. Daarna is hij een beetje ingekakt. Het klinkt vaak wel lekker, maar de pit is eruit.

ik zou beginnen met live gonzo, bijna overal word gezegd dat hij live veel beter klinkt dan in de studio, en er staan vooral zijn meest bekende nummers uit zijn beginjaren op.

Ik zou beginnen met Craveman uit 2002. Zijn beste album sinds de jaren '70. Niet te glad ook.

TED NUGENT - Crave - YouTube

Hij heeft een grote mond, schiet hertjes dood, houdt van geweertjes en kletst wat over politiek, maar is een hele goede gitarist en dat weet hij zelf ook wel. Die overige muzikanten zijn ook niet voor de poes. In de jaren '70 heeft hij zoveel puike nummers gemaakt dat hij tot op de dag van vandaag gewoon kan door rocken en duizenden fans heeft. Live is hij altijd te gek en speelt maar enkele nummers uit zijn latere tijdperk. Enkele nummers uit de jaren '90 en begin 2000 zijn zeker best goed. De cd 'love grenade' en deze nieuwe cd 'shutup & jam' zijn beetje hetzelfde flauw en kinderachtig maar gelukkig heeft hij een paar goede live dvd's en uiteraard 'double live gonzo'.

Wat ook weer een oerlelijke en giganarcistische hoes. Wat moet je er mee?
Zal denk ik niet gauw een nieuw album van uncle Ted aanschaffen maar wel even nieuwsgierig luisteren op youtube t.z.t. En wie weet.
Maar graag zet ik Double Live Gonzo op. Tijdloos rockend

Gaat mij net zo heb aan double live gonzo en die gonzo studio verzamelaar genoeg ted in huis om eens zijn gekkigheid te kunnen horen