Bernie Marsden - Shine (2014)
mijn stem
5 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Blues
Label: Provogue
-
Linin' Track (3:24)
-
Wedding Day (3:29)
-
Walk Away (5:31)
-
Kinda Wish She Would (3:53)
-
Ladyfriend (5:17)
-
Trouble (4:30)
met David Coverdale
-
Who Do We Think We Are? (5:29)
-
Bad Blood (4:44)
met Cherry Lee Mewis
-
Shine (5:40)
met Joe Bonamassa
-
Dragonfly (4:25)
-
You Better Run (3:18)
-
Hoxie Rollin' Time (4:08)
-
Nw8 (3:05)
-
Personal Blues * (5:20)
-
Shine [Instrumental] * (5:41)
met Joe Bonamassa
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
56:53
(1:07:54)
0
geplaatst: 14 januari 2024, 17:31 uur
Sinds begin december verdiep ik me in de carrière van Bernie Marsden. Niet dat ik veel van hem wist en een grote fan was ik evenmin. De directe reden was zijn overlijden in augustus: een vriend van me kocht daarom diens biografie die ik vervolgens te leen kreeg.
Dus heb ik zijn carrière bij (opsomming in chronologische volgorde) Skinny Cat, Wild Turkey, Babe Ruth, Whitesnake, solo, S.O.S, Alaska, (The) Moody-Marsden (Band), The Snakes, Company of Snakes en M3 voor zover mogelijk beluisterd.
Na zijn vertrek uit Whitesnake in 1982 was ik hem uit het oog & oor verloren. Pas in 2014 kwam daar met dit Shine voorzichtig verandering in. En dan ook alleen maar omdat David Coverdale gastzanger is van een reprise van Whitesnakes Trouble.
Marsden heeft dan zijn solocarrière alweer twaalf jaar nieuw leven ingeblazen, te beginnen met Big Boy Blue. Shine is geen puur bluesalbum, iets wat je bij Marsden-solo zou verwachten. Hij doorloopt de stijlen van zijn verleden, verpakt in nieuwe liedjes, op Trouble na. Daarom klinken op Shine ook adult oriented rock / poprock en hardrock. Het levert onvermijdelijk een afwisselend plaatje op, wat ik liever heb dan slechts blues.
Wat mij betreft de volgende hoogtepunten: de broeierige blues van opener Linin’ Track; aor in Walk Away; boogiehardrock op z’n ZZ Tops in Kinda Wish She Would, een nummer dat eerder op livealbums van hem met Micky Moody verscheen; de moderne productie van klassieker Trouble bevalt mij goed en Coverdales gruizige stem is heerlijk; uptempo hardrock op het titelnummer en bovendien is gitarist Joe Bonamassa te gast, wat Shine nog lekkerder maakt; de shuffle van You Better Run is lekker, sterker nog, had ik voor extra kwaliteit door Coverdale laten inzingen!
Vermeldenswaardig zijn popnummer Who Do We Think We Are? ; de bluesrock van Bad Blood is niet per se opvallend, maar als duet met Cherry Lee Mewis toch aangenaam; de dromerige blues van Dragonfly en akoestische blues van NW8.
Op streaming twee bonussen die volgens mij nooit op geluidsdrager verschenen. Daarbij een instrumentale versie van Shine, wat extra duidelijk maakt hoe lekker het gitaarwerk is.
Een krappe vier sterren voor dit gevarieerde album, liefhebbers van bluesrock zullen er meer voor geven.
Dus heb ik zijn carrière bij (opsomming in chronologische volgorde) Skinny Cat, Wild Turkey, Babe Ruth, Whitesnake, solo, S.O.S, Alaska, (The) Moody-Marsden (Band), The Snakes, Company of Snakes en M3 voor zover mogelijk beluisterd.
Na zijn vertrek uit Whitesnake in 1982 was ik hem uit het oog & oor verloren. Pas in 2014 kwam daar met dit Shine voorzichtig verandering in. En dan ook alleen maar omdat David Coverdale gastzanger is van een reprise van Whitesnakes Trouble.
Marsden heeft dan zijn solocarrière alweer twaalf jaar nieuw leven ingeblazen, te beginnen met Big Boy Blue. Shine is geen puur bluesalbum, iets wat je bij Marsden-solo zou verwachten. Hij doorloopt de stijlen van zijn verleden, verpakt in nieuwe liedjes, op Trouble na. Daarom klinken op Shine ook adult oriented rock / poprock en hardrock. Het levert onvermijdelijk een afwisselend plaatje op, wat ik liever heb dan slechts blues.
Wat mij betreft de volgende hoogtepunten: de broeierige blues van opener Linin’ Track; aor in Walk Away; boogiehardrock op z’n ZZ Tops in Kinda Wish She Would, een nummer dat eerder op livealbums van hem met Micky Moody verscheen; de moderne productie van klassieker Trouble bevalt mij goed en Coverdales gruizige stem is heerlijk; uptempo hardrock op het titelnummer en bovendien is gitarist Joe Bonamassa te gast, wat Shine nog lekkerder maakt; de shuffle van You Better Run is lekker, sterker nog, had ik voor extra kwaliteit door Coverdale laten inzingen!
Vermeldenswaardig zijn popnummer Who Do We Think We Are? ; de bluesrock van Bad Blood is niet per se opvallend, maar als duet met Cherry Lee Mewis toch aangenaam; de dromerige blues van Dragonfly en akoestische blues van NW8.
Op streaming twee bonussen die volgens mij nooit op geluidsdrager verschenen. Daarbij een instrumentale versie van Shine, wat extra duidelijk maakt hoe lekker het gitaarwerk is.
Een krappe vier sterren voor dit gevarieerde album, liefhebbers van bluesrock zullen er meer voor geven.
* denotes required fields.
* denotes required fields.