Kevin Coyne - Dynamite Daze (1978)

Ik hoorde in 1973 Marjorie Razorblade en was gelijk verkocht. Ben sindsdien grote fan van Kevin. Ik heb bijna al zijn albums en heb hem 6 keer live gezien, in diverse samenstellingen. Zeker live was Kevin erg indrukwekkend.

Kevin is een echte eigenheimer. In zijn jonge jaren gepolst als opvolger van de overleden Jim Morrison, maar bedankte omdat hij zichzelf niet in een zwarte leren broek zag. Dat eigengereide maakt zijn muziek zo uitzonderlijk. Zijn jaren in een instelling voor psychiatrische patiënten hebben er voor gezorgd dat Kevin altijd oog heeft voor de mens, met al zijn gebreken en zwakheden. Maar tegelijkertijd bracht zijn muziek niet zoveel succes. Wel hier en in Duitsland, maar totaal onbekend in zijn geboorteland. Een tijd lang accepteerde hij dat. Hij maakte zijn eigen muziek, zonder de knieval voor de commercie. Deze periode leverde een aaneensluitende reeks van prachtalbums op: Beautiful Extremes: 1974-1977, Dynamite Daze, Millionaires and Teddybears, Babble en Bursting Bubbles. Voor die tijd en erna heeft hij ook nog mooie albums gemaakt, maar deze reeks op hoog niveau is zeer uitzonderlijk. Daarna ging hij zijn teleurstelling steeds meer wegdrinken, vertrok naar Neurenberg en maakte daar meer kunst dan goede muziek. Op 60-jarige leeftijd is hij overleden; de drank had uiteindelijk gewonnen.

In de periode 1976-1978 hadden veel muzikanten moeite met de veranderde muzikale wind. Grote rockbands zoals Led Zeppelin en Pink Floyd hadden afgedaan, punk, new wave zetten de toon. Kevin had hier met het titelnummer een antwoord op: een stevig, simpel en punky nummer, waar hij aanvankelijk sympathie lijkt te hebben voor de punkcultuur. Maar dan heb je typisch Kevin: aan het einde van het nummer roept hij op tot 'revolution!' gevolgd door 'Seen it all before!' en satanisch gegrinnik.

De discussie is wat Kevin betreft hiermee gesloten en hij gaat gewoon zijn eigen muzikale weg. Na het uptempo Brothers of Mine, volgt een hoogtepunt in de vorm van Lunatic, waarmee hij menselijk begrip vraagt voor de psychiatrische patiënten.

Het bijna even mooie Are We Dreaming wordt gevolgd door (Take Me Back to) Dear Old Blighty. Hier toont hij evengoed begrip voor mensen die alles liever bij het oude willen houden.

Na I Really Live Round Here (False Friends) volgt de erg persoonlijke hartekreet I Am. Niet de eerste keer dat Kevin in zijn ziel laat kijken, en ook niet zijn laatste.

Het uptempo Amsterdam vind ik dan wat minder, vermoedelijk was dat bedoeld al single. Maar Kevin maakt dat ruimschoots goed door het prachtige I Only Want to See You Smile. Een van de topnummers in Kevin's oeuvre.

Het verhalende Juliet and Mark en de liefdeskreet Woman, Woman, Woman zijn vintage Coyne. En met Cry en Dance of Bourgeoisie wordt dit prachtalbum mooi afgesloten.