Kevin Coyne - Millionaires and Teddy Bears (1978)

dit is mijn eerste album van Kevin Coyne maar zeker niet het laatste!

Kevin op de top van zijn kunnen. Virgin geloofde nog in commercieel succes, maar Kevin zelf had zich allang van de pop-business afgekeerd. Luister naar "Having a Party" :

I dreamed l was trapped in a hall full of golden discs
Somebody said to me, "Which one is yours?"
And I had to confess I hadn't got a single one at all

Kevin kan lachen om zichzelf. Alle songs op dit album staan bol van de emoties en betrokkenheid bij de pechvogels op deze aarde.
Prijsnummer is de hekkensluiter waarin Kevin eindigt met::
"The world is full of fools, but that doesn't make me a bad person..."

Mijn favoriete album van Kevin Coyne. Wat een geweldig intens album, een album dat diep onder je huid kruipt met nummers als People, I'm Just a Man of Marigold - die laatste twee met een heerlijk orgeltje. En geen enkel zwak nummer - dat is ook wat waard. Jammer dat ie niet zomaar op CD te krijgen is.

Dit weekend vond ik een oud schriftje waar ik wat aantekeningen betreffende een verblijf begin jaren 80 in Londen.
Dit stukje vond ik wel grappig ..

Rond 4 uur ’s middags waren we bij het Tricycle theatre waar Kevin Coyne die avond zou optreden.
Toe we daar aankwamen begon het te regenen ,we gingen binnen koffie drinken.
Binnen was het personeel met een gesprek bezig;
“Ken jij die gast die hier vanavond speelt?
- Ene Kevin weet ik veel wat.
- Ik heb nog wel een singeltje van ene Kevin Smith ofzo, heel leuk iets met coconut nogwat…
- Oja die Kevin Smith die ken ik wel, maar hij kan ook anders heten..
Toen ik ze vertelde dat Kevin Coyne best wel bekend was in Nederland, waren ze verbaasd, deze zaal kon niet meer dan 200 man aan, maar als hij al in het buitenland bekend was werd het waarschijnlijk wel volle bak vanavond.
Tegen acht uur stonden we aan de bar met een biertje, toen Kevin met band binnen kwam wandelen. Kevin kocht een biertje aan de bar, en nog een en nog een.
Daarna een leuk concert met o.a. House on the hill, Old fashioned love song, Saviour en Eastbourne ladies.
Toen ik na afloop aan hem vroeg waarom hij niet bekend was in Engeland maar wel in Nederland, was zijn antwoord dat als hij het alleen maar om het geld deed wel alleen in Zwitserland of Duitsland zou spelen.
Aardige man…

Ik hoorde in 1973 Marjorie Razorblade en was gelijk verkocht. Ben sindsdien grote fan van Kevin. Ik heb bijna al zijn albums en heb hem 6 keer live gezien, in diverse samenstellingen. Zeker live was Kevin erg indrukwekkend.

Kevin is een echte eigenheimer. In zijn jonge jaren gepolst als opvolger van de overleden Jim Morrison, maar bedankte omdat hij zichzelf niet in een zwarte leren broek zag. Dat eigengereide maakt zijn muziek zo uitzonderlijk. Zijn jaren in een instelling voor psychiatrische patiënten hebben er voor gezorgd dat Kevin altijd oog heeft voor de mens, met al zijn gebreken en zwakheden. Maar tegelijkertijd bracht zijn muziek niet zoveel succes. Wel hier en in Duitsland, maar totaal onbekend in zijn geboorteland. Een tijd lang accepteerde hij dat. Hij maakte zijn eigen muziek, zonder de knieval voor de commercie. Deze periode leverde een aaneensluitende reeks van prachtalbums op: Beautiful Extremes: 1974-1977, Dynamite Daze, Millionaires and Teddybears, Babble en Bursting Bubbles. Voor die tijd en erna heeft hij ook nog mooie albums gemaakt, maar deze reeks op hoog niveau is zeer uitzonderlijk. Daarna ging hij zijn teleurstelling steeds meer wegdrinken, vertrok naar Neurenberg en maakte daar meer kunst dan goede muziek. Op 60-jarige leeftijd is hij overleden; de drank had uiteindelijk gewonnen.

En was Dynamite Daze al prachtig, met dit Millionaires and Teddybears overtrof Kevin zichzelf.

Hij opent vrij onconventioneel met People, een hartekreet voor de mensheid. En in Having a Party toont hij nog even wat verbittering over de muziekindustrie in het algemeen, en (vermoedelijk) Virgin's baas Richard Branson in het bijzonder.

Na het uptempo I'll Go Too laat Kevin wel heel erg diep in zijn ziel kijken: met I'm Just a Man laat Kevin al zijn kwetsbaarheden zien. Prachtig!

De iets pittiger nummers Pretty Park en Let Me Be with You maken de weg vrij voor drie nummers waarin vrouwen centraal staan: het lieve, intieme Marigold, Don't Blame Mandy en Little Miss Portobello.

Maar dan sluit Kevin af met twee werkelijk fenomenale songs: het melancholische Wendy's Dream (of Ireland, dus met een weemoedige accordeon) en het wonderschone The World Is Full of Fools.

Even bijkomen na dit meesterwerk ....