Kevin Coyne - Millionaires and Teddy Bears (1978)

Dit weekend vond ik een oud schriftje waar ik wat aantekeningen betreffende een verblijf begin jaren 80 in Londen.
Dit stukje vond ik wel grappig ..

Rond 4 uur ’s middags waren we bij het Tricycle theatre waar Kevin Coyne die avond zou optreden.
Toe we daar aankwamen begon het te regenen ,we gingen binnen koffie drinken.
Binnen was het personeel met een gesprek bezig;
“Ken jij die gast die hier vanavond speelt?
- Ene Kevin weet ik veel wat.
- Ik heb nog wel een singeltje van ene Kevin Smith ofzo, heel leuk iets met coconut nogwat…
- Oja die Kevin Smith die ken ik wel, maar hij kan ook anders heten..
Toen ik ze vertelde dat Kevin Coyne best wel bekend was in Nederland, waren ze verbaasd, deze zaal kon niet meer dan 200 man aan, maar als hij al in het buitenland bekend was werd het waarschijnlijk wel volle bak vanavond.
Tegen acht uur stonden we aan de bar met een biertje, toen Kevin met band binnen kwam wandelen. Kevin kocht een biertje aan de bar, en nog een en nog een.
Daarna een leuk concert met o.a. House on the hill, Old fashioned love song, Saviour en Eastbourne ladies.
Toen ik na afloop aan hem vroeg waarom hij niet bekend was in Engeland maar wel in Nederland, was zijn antwoord dat als hij het alleen maar om het geld deed wel alleen in Zwitserland of Duitsland zou spelen.
Aardige man…

Bij het herbeluisteren van dit kleine meesterwerk valt mij iets anders op, en wel het spanningsveld tussen de eerste twee en de laatste twee nummers.

Het eerste nummer People maakt al veel duidelijk . Het is een hartekreet over de mensheid:

People living, oh I love their living
People loving, oh I love their loving
People giving, oh I love their giving
People holding, oh I love the holding
People smiling, oh I love the smiling
People hating, oh I fear the hating
People fighting, oh I loathe the fighting
People screaming, oh l fear the screaming
People dying, oh please stop the dying
People living, oh keep up the living
The world is for loving, oh I love the loving
Oh I love the loving (x3)
Oh I love the people (x2)

Zijstapje: zeker in dit streaming-tijdperk is het voor een serieuze band of artiest enorm balanceren tussen artistieke vrijheid en het bereiken van veel luisteraars. Behalve natuurlijk als je jouw muziek alleen maar ziet als een vehikel om zoveel mogelijk geld te verdienen. Vroeger was dit dilemma ook al zo, alleen waren muzikanten destijds wat erg veel afhankelijk van de platenmaatschappijen.

En nu terug naar dit album: People is niet echt een song, maar meer een declamatie met een welhaast machinaal slow beatbox-achtig geluid als omlijsting. Laat ik het zo zeggen: als je wilt dat jouw album lekker gaat verkopen, dan is dit wel een heel slecht begin.

Met de keuze voor dit begin maakt Kevin duidelijk dat hij het stadium (hopend op breed succes) inmiddels voorbij is. Dat wordt des te meer duidelijk door het volgende nummer. Having a Party bevat nog wat frustratie over de muziekindustrie, maar dat gevoel gaat al snel over in berusting. Kevin lijkt te zeggen: "Okè, geen succes, dan ga ik gewoon lekker mijn eigen muziek maken".

En dat doet hij dan ook in de navolgende nummers. Gaandeweg bevalt hem dat steeds beter en lijkt hij zich steeds vrijer te voelen. Hetgeen culmineert in de laatste twee prachtnummers: Wendy's Dream en The World Is Full of Fools. Wat een plaat!