Kevin Coyne - Pointing the Finger (1981)

Deze is toch samengevoegd met Politicz? Blijft prima muziek.Heb een zwak voor Kevin.4 sterren

wat zwakke coyne , vroeger in de tijd van marjorie , een held van me , nu is hij dood , zelfs de cd room full of fools ' wordt zelfs niet vermeld in mume

lekker album, luistert lekker weg...
vanavond voor t eerst beluisterd en voor een 28 jaar oude productie heeft KC me verrast met een leuk album wat zelfs spaced out achtige effecten heeft waardoor ik met nog meer plezier ging luisteren.
ik hoor dat dit onder de art-rock genre valt, en ik kan me daar iets bij voorstellen maar is dat ook zo?
ik vind prog-rock en folk-rock ook wel op z'n plaats

Niet zijn beste, inderdaad maar in de handel gekoppeld aan een andere mindere (Politicz) en daarom voor mij toch aantrekkelijk. Voor weinig geld ligt er wel een perfecte boxcompilatie in de winkel, Door de zoon van Coyne samengesteld. Echt goed. Titel: I Want My Crown. Laten we hem die geven....

Kevin veelal met gitaar, een acoustisch geluid. Niks mis met deze. Song of the Womb vijvoorbeeld is een prachtig nummer, en echt zwakke nummers staan hier niet op (in tegenstelling tot het hieraan gekoppelde Politicz).

Kevin verdient deze Crown voor al zijn werk!!

Allemaal schouderklopjes voor Kevin, en terecht want het is een volstrekt origineel en creatief mens geweest. Toch is Pointing The Finger zeker niet zijn sterkste plaat. De voorganger Sanity Stomp was nogal een raar dubbelalbum: één plaat met toegankelijke rocksongs en één plaat met nogal rauwe, experimentele nummers. Pointing The Finger lijkt wel een samenvatting van zijn voorganger: een handvol lekkere rockers en een handvol taaie songs om visite die te lang blijft hangen naar huis te krijgen. Uiteindelijk bleef van dit album alleen het prachtige "There She Goes" op de setlist staan, de rest van de songs speelde hij zelden of nooit.
Hoogtepunt is wat mij betreft You Can't Do That. Kevins levensvisie in een paar simpele zinnen:
You can't do that
Yes you can, yes you can, yes you can if you like
Don't let anybody tell you who you are
Don't let anybody tell you who you are
It's you it's you, you're the star
En natuurlijk mag Let Love Reside niet onvermeld blijven. Trouwens, wat dacht je van het schitterende zangwerk in As I Recall? En de uitgeschreeuwde wanhoop in "One Little Moment"!
Nu ik er nog eens intensief naar luister, eigenlijk toch wel een prachtige plaat. Geen makkelijke kost, maar daar deed Kevin toen ook al een tijdje niet meer aan.

Kevin, heeft zoveel mooie platen gemaakt, en dit is er één van!