Kevin Coyne - Pointing the Finger (1981)

Allemaal schouderklopjes voor Kevin, en terecht want het is een volstrekt origineel en creatief mens geweest. Toch is Pointing The Finger zeker niet zijn sterkste plaat. De voorganger Sanity Stomp was nogal een raar dubbelalbum: één plaat met toegankelijke rocksongs en één plaat met nogal rauwe, experimentele nummers. Pointing The Finger lijkt wel een samenvatting van zijn voorganger: een handvol lekkere rockers en een handvol taaie songs om visite die te lang blijft hangen naar huis te krijgen. Uiteindelijk bleef van dit album alleen het prachtige "There She Goes" op de setlist staan, de rest van de songs speelde hij zelden of nooit.
Hoogtepunt is wat mij betreft You Can't Do That. Kevins levensvisie in een paar simpele zinnen:
You can't do that
Yes you can, yes you can, yes you can if you like
Don't let anybody tell you who you are
Don't let anybody tell you who you are
It's you it's you, you're the star
En natuurlijk mag Let Love Reside niet onvermeld blijven. Trouwens, wat dacht je van het schitterende zangwerk in As I Recall? En de uitgeschreeuwde wanhoop in "One Little Moment"!
Nu ik er nog eens intensief naar luister, eigenlijk toch wel een prachtige plaat. Geen makkelijke kost, maar daar deed Kevin toen ook al een tijdje niet meer aan.