Noël - Is There More to Life Than Dancing? (1979)

Wat freaky album van de Sparks onder een disco-pseudoniem, zeg maar. Longplay strakke disco, met een enigszins cynisch humoristische ondertoon (de titel is al veelzeggend), die mooi paste in het tijdsbeeld.

Ik lees het bericht hierboven nu terug en realiseer me dat ik wel héél terloops de Sparks noem, zonder te realiseren dat dit een naam is die niet aan iedereen bekend zal zijn.

Dit album is niet geheel spiksplinternieuw, maar via het kanaal van de groep Sparks ging gisteren de videoclip van Dancing Is Dangerous in première, met enige ironie gefanfaard. Dit vanwege de 45th Anniversary Edition die eveneens verscheen.

Roxy6, ken jij dit "Sparks-written-and-produced" album?

Hoi hoi, nee ik ken het niet, zie deze release nu ook vandaag voor het eerst, zal mij er is in gaan verdiepen:-)

De groep Sparks, oftewel Ron en Russell Mael, kwam in 1978 in contact met de Italiaans-Duitse producer Giorgio Moroder, pionier van de disco-synthesizer en bekend van Donna Summers I Feel Love. Het leidde tot album No 1. in Heaven, waarvan in Nederland Beat the Clock een hit werd.

Gewapend met de vers opgedane kennis van synthesizers, besluiten de gebroeders Mael om zelf iets dergelijks zelf te maken. Ze komen in contact met zangeres Patricia Noël uit Los Angeles en gaan de studio in, waar een elektronisch discoalbum wordt opgenomen.
Singles volgen zonder hitsucces: in Duitsland in mei 1979 I Want a Man, in het VK in juni Dancing is Dangerous en in september single The Night They Invented Love, de laatste ook in Japan. In augustus is dan via Virgin de elpee Is There More to Life than Dancing? in de platenwinkels geland.

Wat klinkt is hapklare eurodisco van het soort dat ik destijds verafschuwde. Maar 45 jaar later heb ik daar minder last van en bovendien moet ik glimlachen om de ironie in de teksten. Sterker nog, soms klinken sombere reflecties van iemand die is vastgelopen in het leven, als heeft Ian Curtis ze geschreven. Luchtige electrodisco en toch meer dan platte dansmuziek.

Kant 1 bevat twee nummers van ruim 9 en 8 minuten, die in elkaar overgaan. Noel heeft een ietwat donkere stem, als crèmekoffie op een zonovergoten terras. In het refrein van het titelnummer klinkt de stem van Russell Mael. De beat gaat door en de overeenkomsten met Moroders werk zijn duidelijk.
Kant 2 bevat drie nummers. In de dikke 9 minuten van The Night They Invented Love klinken ook saxofoon, dameskoortje en bongo's. Kortste nummer is het prettige Au Revoir, dat met zijn 3'10" op singlelengte is, maar nooit daarop verscheen; synthesizer en bongo's versmelten hier tot een loop. Afsluiter I Want a Man heeft als tekst slechts de liedtitel en is de dansclimax van deze plaat.

Patricia Noël bracht drie jaar later als Noël and The Red Wedge het album Peer Pressure uit, waarop new wave / rock klinkt in de stijl van Pat Benatar.
En dan verscheen half mei 2024 via Sparks' eigen Lil Beethoven Records als 2cd de 45th Anniversary Edition van dit Is There More to Life than Dancing? met de nodige extra's. Ook te vinden op streaming.

Wie meer wil weten kan terecht bij de podcast van Amerikaan Christian Huey, getiteld All You Ever Listen to is Sparks. Zoek op je streamingplatform op 'Episode 27: Is There More to Life than Dancing? (1979)' óf klik op deze link. De eerste 8 minuten geven een geschiedenislesje over de vroege synthesizer, daarna komt hij ter zake door een kenner erbij te betrekken.

Uiteraard aanbevolen voor liefhebbers van Sparks én disco. En meer dan dat: zelfs ik vind het charmant...

Nooit van gehoord, maar de Sparks-connectie, én het feit dat het synth-disco uit 1979 is, maakt natuurlijk nieuwsgierig. Ik hou van veel soorten muziek, en ben nooit vies geweest van disco, ook niet van de elektronische variant van Moroder c.s. En lange nummers die in elkaar overlopen, daar lust ik wel pap van, want daar vind je veel mooie voorbeelden van in de disco-geschiedenis. Vooropgesteld dat ze creatief en swingend zijn natuurlijk. Deze verscheen dus kort na #1 in heaven? Ben wel benieuwd hoe de broertjes Mael het er zonder Moroder vanaf brengen. Ik ga 'm dus beluisteren.

Bijzonder eigenlijk dat dit album nu pas voor het eerst officieel heruitgegeven wordt op CD. Er circuleerde kennelijk al enkele jaren een bootleg CD-R, maar ik ga ervan uit dat dit een goed afgewerkte echte editie is. Grappig dat het aantal extra's veel groter is dan het originele album lang is, maar dat is - zeker bij disco-albums - natuurlijk wel vaker het geval.
Hopelijk zakt-ie nog wel iets in prijs, maar zo gat dat tegenwoordig vaak met eigen beheer-uitgaven, zeker nu de markt voor CD's zo is ingestort en er noodgedwongen gewerkt moet worden met bescheiden oplagen.

Gisteren en vandaag heb ik mijn oren te luisteren gelegd op dit door mijn hoog gewaardeerde MM-maatje RJK aan gerade album. Het betreft: Noël - Is There More to Life Than Dancing? En het was een verrassende trip!

Een voor mij totaal onbekend album uit 1979, van een onbekende zangeres, maar tot stand gekomen door een van de meest briljante, inventieve en originele acts in Modern Music: de Sparks.

Vooropgesteld dat ik Sparks - No 1. in Heaven, een van hun superalbums vind. Het was in de tijd van de release in 1979 echt een openbaring, na het degelijke en mooie Introducing Sparks. De Meal brothers beseften dat het tijd was voor een revolutionaire nieuwe aanpak en zijn daar destijds naar mijn idee volledig in geslaagd. De Samenwerking met Giorgio Moroder was een gouden greep. Moroder beleefde zijn high time in die periode met diverse producties waarvan Donna Summer’s I Feel Love wellicht het bekendst was, maar ook maakte hij in de jaren ’80 het mooie album Together in Electric Dreams met Phil Oakey, de zanger van de Human Leaque, schreef de Score voor de film Midnight Expres en produceerde Rush Rush voor Deborah Harry.

Nog even terug naar No 1. in Heaven:
Ik kan mij nog goed herinneren dat in de zomer van 1979, midden in het centrum van Utrecht de trendy zaak The Salty Dog, een aantal mega grote luidsprekers bij de ingang had staan, er werd in die tijd nog niet zo op geluidsoverlast gecontroleerd, op het moment dat ik passeerde klonk daar snoeihard Tryouts For The Human Race, het openingsnummer van Sparks laatste album, het klonk tot ver op het Vreeburg. Echt sensationeel gaaf.

De Sparks hadden zichzelf terug op de kaart gezet, Beat The Clock werd een grote hit en de broers hebben dus, zoals nu blijkt de opgedane kennis uit de samenwerking met Giorgio Moroder (die met de fameuze Moog synthesizer werkte) niet enkel voortgezet op hun volgende album Terminal Jive, maar hebben die ook gebruikt bij het album dat ze opnamen met Patricia Noël.

Noël die het uiterlijk heeft van het iets minder geraffineerde en knappere zusje van Amanda Lear beschikt over een goede stem die soms gelijkenissen vertoont met die van Lady Gaga.

De muzikale sfeer brengt je inderdaad direct terug naar de hoogtijdagen van eind jaren zeventig. Het album is gevuld met enkele zeer lange tracks, maar daar waar ik voorheen qua belangstelling halverwege vaak mijn interesse verlies bij het draaien van 12 inch uitvoeringen, had ik daar hier heel geen last van, aangezien de nummers genoeg variatie bieden om de aandacht vast te houden.

De openingstrack: Dancing Is Dangerous, beschikt over een dijk van een oorwurm in het refrein, heel gerafineerd gecomponeerd.

Op het nummer Au Revoir hoor ik in haar stem nog het meest de overeenkomst met die van Lady Gaga. Dit nummer is het kortste van de vijf tracks en ook anders van sfeer.

Dit is een album dat ik, met dank aan RJK, zeker de komende tijd nog vaker zal beluisteren. Een onverwacht cadeau uit lang vervlogen tijden.