Marillion - A Sunday Night Above the Rain (2014)

Er komen schijnbaar twee varianten. De eerste is die met bovenstaande tracklist (opgenomen tijdens het Marillion Weekend in Center Parcs, 10 maart 2013). De andere variant gaat om een optreden tijdens het Marillion Weekend in Montréal in Canada (24 maart 2013). De tracklist van dat optreden is nagenoeg gelijk aan de Nederland versie, met als verschil dat de track Montréal pas later in de setlist gespeeld word.

Tracklist Montréal versie:

Gaza
Waiting to Happen
Lucky Man
This Strange Engine
Pour My Love
Neverland
Invisible Ink
Power
Sounds That Can’t Be Made
The King of Sunset Town
The Sky Above the Rain
Montréal
Garden Party

Volgens de band zijn het ondanks de gelijkenissen in de tracklists twee geheel verschillende optredens. De Port Zélande versie heeft meer grandeur en de Montréal versie heeft volgens de band meer een "Rock & Roll vibe".
Zie marillion.com | NEWS | The Official Marillion Website voor de info over alle format releases van dit album.

Deze ligt "klaar" voor mij bij een vriend welke deze besteld heeft voor me, ook de BluRay box met daarin een paar schijfjes. Volgens goed gebruik is er weer eens wat mis met 1 van de brd schijfjes en wordt deze nagestuurd.

Je zou zeggen dat ik deze ook moet kopen.

Maar ik ben zo klaar met Marillion. Is het overkill? Is het de tegenvallende laatste platen?
Ten tijde van Somewhere Else en Marbles was ik nog helemaal gek op de band.

Als ik naar de setlist kijk, en weer de miljoenste versie van Neverland (geen favoriet van me) en verder alleen maar werk van de laatste plaat zie, word ik nou niet enthousiast. Ik vind bijvoorbeeld Gaza en Montreal al echt niet goed.

This Strange Engine is wel een lekkere song, maar die heb ik nu ook intussen wel een flink aantal keer.

Vaag vermoeden, Ozric, dat we elkaar in oktober bij Fish gaan tegenkomen in de Boerderij ? En niet in Centerparcs...

Ik ben nog nooit eerder naar een Marillion-weekend gegaan.

Maar mijn waardering voor Fish' werk is wel meer toegenoemen dan dat van Marillion, de laatste paar jaar.
Fish' laatste plaat vind ik stukken meer verrassend en energieker en gewoon beter dan Marillion's laatste plaat.

Ik trek denk ik, de richting waarin de band is ingeslagen (alternatieve rock), niet zo goed. Ben zelf ook geen liefhebber van bijvoorbeeld Radiohead, en de guys van Marillion verbergen hun liefde voor die band niet.

Ik ben overigens nog nooit naar een Fish-concert geweest. Ik ben benieuwd. Het wordt wel filnk sparen, waarschijnlijk.

Oei.. Ben zelf een liefhebber van Radiohead, maar ik beluister/herken bij Marillion totaal geen Radiohead elementen.

Ik kom alleen maar met mijn schoonouders in Centerparken , dat is verplicht.. , maar bij Marillion zal je mij ook niet zien. Daar is een soort Die-Hard fan ontstaan waar ik mezelf niet in herken. En deze mensen, het zij hun gegund, genieten, denk ik optimaal van dit soort bovenstaande albums.

Ik mag Trewavas graag zien bij Transatlantic !

Fish heb ik 2 x gezien, 1 x beschilderd, 1 x onbeschilderd. Maar toen speelde hij nog bij Marillion.

Zeer benieuwd naar De Boerderij. Kost maar (vind ik) €30,00... Wie weet tot dan !

Ben toch wel benieuwd naar dit album. Marillion is toch wel een bijzondere band.
Nog nooit live gezien, maar ja ik woon dan ook niet rond De Pul Uden, Boerderij Zoetermeer of 013 Tilburg. Daar vliegen je de Wishbone Ashes, Marillions en Megadeths om de oren, kwa concerten.

Berichten verplaatst naar Marillion

Tot afgelopen maandag wist ik helemaal niet van deze release af. Verdwaasd liep ik rond in een locatie van de Plato, in dubio over wat mijn volgende aankoop zou gaan worden. Met in mijn handen al een elpee, kreeg ik een ingeving dat ik misschien toch maar weer eens bij de redelijk karige collectie live blu-rays moest gaan kijken. En wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Daar lag namelijk de nieuwe Marillion 'A Sunday Night Above the Rain', een instant buy natuurlijk.

De geweldige setlist (Sounds That Can't Be Made is mijn favoriete Marillion, al ken ik het leeuwendeel (nog) niet) was voor mij de reden deze meteen te kopen. Ik wilde altijd al een goede live-versie van Gaza horen (en zien). Onderweg naar huis, kijkend en luisterend naar de trailer hierboven gepost overwon de kippenvel.

Wat een geweldige performance van met name Steve Hogarth, wat legt die man een gevoel in zijn spel, in zijn zang, wat een emotie, wat een geweldenaar. Zelf heb ik Marillion tot mijn spijt nog nooit live mogen aanschouwen maar dat ga ik zeker zeker zeker doen. De rest van de leden doen trouwens niet heel erg onder voor Hogarth (gitaarspel van de andere Steve) maar och Hogarth, ja Hogarth. Hij steelt de show wel hoor. Mijn favoriete nummer is op dit moment Gaza, maar dat fluctueert.

Ik ben ervan op de hoogte dat het op MuMe eigenlijk alleen maar over de muziek moet gaan maar, ik kon het niet laten.

Muzikaal verwachtte ik namelijk veel van deze blu-ray maar visueel eerlijk gezegd weinig. Maar wat is dit concert mooi in beeld gebracht! Wat een magistraal camerawerk! Veel close-ups waardoor de emoties (van met name Hogarth weer) heel erg goed zichtbaar worden. Waterige ogen zijn aanstekelijk. Daarnaast kun je de zweetdruppels zien lopen. Prachtig. En de 360-camera natuurlijk, jamjam. Ook wordt er ook heel erg veel gebruik gemaakt van een smalle scherptediepte waardoor het geheel redelijk artsy overkomt, waar ik van houd. Hierdoor zijn niet alle shots even onderhoudend, maar wel om bij te kwijlen. Wel vind ik het jammer dat de drums visueel niet altijd goed uit de verf komen. Wanneer de drummer in beeld is zie je vaak alleen zijn gezicht en ik wil eigenlijk ook wel eens zien wat hij allemaal met zijn armen kan. Voor de rest echter, alleen maar lof.

Tot slot wil ik ook nog een opmerking maken over de geweldige lichtshow en de lasers die zo ongeveer het gehele concert verbazing wekken. Heel erg mooi gedaan!

Een erg sterk optreden dus. Voorlopig mijn favoriete live blu-ray.

Deze show is opgenomen tijdens het Marillion weekend van 2013. Dat werd gehouden in het vakantiepark Port Zelande welke tijdens het betreffende weekend geheel gevuld was met Marillion Fans. Dat wil zeggen iets meer dan 3000 mensen geloof ik. De concerten zijn in een speciaal opgezette tent/hal. Elke avond (dus drie totaal) is er een totaal verschillende show. Het podium blijft die drie dagen natuurlijk gewoon staan en van elke show wordt een cd/dvd/brd release gemaakt. Zo is het natuurlijk wat makkelijker om wat meer uit te pakken met camera's uit veel verschillende hoeken en ook zo'n vliegding boven je hoofd. Dat is budget technisch toch allemaal wat makkelijker dan dat je 1 show moet filmen ergens tijdens een optreden in Tivoli om maar wat te noemen.

Haha na wat research begrijp ik ook waarom ik er visueel iets meer van had mogen verwachten, alleen dat deed ik niet. Had bij het kopen het idee dat dit meer een - tamelijk afgedankt - tussendoortje was, iets wat je helaas wel vaker tegenkomt.

Wat anderen ook zeggen, dit is een cracking performance bij iedere maatstaaf. Misschien iets teveel van hun laatste album, maar wel mooi om deze nummers live te horen en ik geef er nu al de voorkeur aan. Live komen ze toch wat beter uit de verf, zijn ze wat krachtiger, rauwer en dynamischer wat de muziek zeker geen slecht doet. Strak gespeeld, Goed geluid en goed opgenomen. Wat willen we nog meer. Mooie uitvoeringen van Sounds That Can't Be Made (veel krachtiger hier met een goede Rothery), Power (veel dieper, bass is mooi ingemixed en hele emotionele Hogarth) en Montreal (vooral de laatste 3/4 min zijn mooi en ook heel mooi outtro).

En als extra bonus is het natuurlijk opgenomen in het land met Marillion's grootste en meest trouwe fanbase. Nederland, en het publiek geniet hoorbaar, hetgeen een extra sfeervolle dimensie geeft. Ben een paar keer naar een fanclub concert van Marillion geweest in de jaren 90 (zoals Tivoli 1997) dus ik kan me voorstellen hoe het voelt om er bij te staan. Een concert spelen en opnemen voor die hards is denk makkelijker, interessanter en mooier. Zeker als je ook nog eens geliefd materiaal speelt of nummers die nog nooit of heel weinig eerder live zijn gespeeld.

Deze eens opgezet, moet een beetje beslagen ten ijs komen natuurlijk de 15e. Mooie release dat zeker, helaas is hier, en niet alleen hier, Hogarth de zwakste schakel. De laatste minuut van "This Strange Engine".... Dat heb ik hem toch wel eens beter horen zingen (zachtjes uitgedrukt)!

Voor de zoveelste keer Neverland live op een album...and I love it. Marillion blijft een band die een heerlijke live sound laat horen. De klasse druipt er vanaf. Pracht setlist en wederom een prachtige productie. Zo hoort 't. Jammer dat ik er 16 december in het mooie Eindhoven niet bij kan zijn. Enne die Steve Rothery kan er wat van. Luister ook eens naar zijn nieuwe soloalbum Steve Rothery - The Ghosts of Pripyat (2014) Top.

Cd heb ik nog niet gehoord, wel Live In Rome waar de meeste nummers van dit album opstaan + wat ander lekkere opnames. Inderdaad erg goed. Ik heb mijn bevindingen aangaande dit album bij dit album op MuMu gevoegd.

Nog een keer beluistert dan maar, Gaza live.....is toch wel een wat meer indrukwekkende song dan op het sudio album. Beter !!! Maar dan eigenlijk gezegd worden voor ieder nummer van Sounds. Live is het net ietsje losser, ietsje rauwer, eitsje meer van alles eigenlijk, zoals wel vaker bij Marillion overigens.

Ben nu met deze plaat bezig. En nu al tijdens Gaza moet ik zeggen, dat het me beter bevalt, dan ik had vermoed.

De kracht is veel duidelijker aanwezig dan op de studioplaat. Misschien na deze liveplaat ook maar weer eens de studioplaat opzetten. Wie weet valt die ook beter.

Het is vast leuk voor de fanatiekelingen om zichzelf te horen meezingen, maar ik kan daar dus echt helemaal niets mee.
Ik snap niet waarom bands dat op een livecd zetten. Ik heb het nu over Waiting to Happen, waar het (voetbal)-publiek laat meebleren. Dikke jammer, weer.

In Strange Engine komt dat dronken gebral van het publiek ook weer langs. Vraag me toch af wat voor type lui dat zijn. Ik ken dat ook van een Saga-liveplaat. Nederland voetbal-land, en dat moeten we laten horen ook. Jammer...

Anderszijds is Hogarth helemaal niet zo goed bij stem, en verpest zelf ook een hoop.

Hoe dan ook, is de sounds van de plaat dik in orde. Drums en gitaar staan stevig en mooi in de eindmix.

Dat gebeurt tijdens de meeste live-concerten, dat publiek stukken of refreinen meezingt (en vrij massaal). Ik stoor me er zelfs niet meer aan, omdat het inmiddels erbij lijkt te horen. Ben benieuwd hoe dat maandag in Utrecht zal zijn...

Misschien ga ik óf te weinig naar concerten, óf ik ga naar concerten waar mensen gewoon dansen en juichen, maar zich niet als hooligans gedragen.

Ik erger me er wel degelijk aan. Eigenlijk zijn Saga en Marillion de enige symfobands waar ik ooit naartoe ben geweest.

Verder hoor ik het niet terug op live-concerten die in andere landen zijn opgenomen. Het is volgens mij echt een Nederlands ding.

Nou luister eens naar concerten die zijn opgenomen in Zuid-Amerika. Dat is nog vele malen "erger".

Maar hooligans?

In Strange Engine, zingt het publiek een heel eigen wijsje. Lijkt wel een voetbal-koortje. Hoop testosteron. Het zijn ook altijd de mannen (dronken mannen). Maar ja, ik klaag weer. :/

Mijn bedoeling was eigenlijk alleen over de concerten van Marillion te schrijven, dat kwam niet goed over. Ik heb een berg live-concerten van ze, en het gezang neemt toe naarmate de release jonger is. Heel wat nummers lenen zich ervoor, en H. anticipeert er tegenwoordig ook op (de luiwammes ). Hoeft-ie het zelf niet te doen.

In algemene zin zijn ze in Zuid-Amerika en Japan gek op meezingen (Karaoke is niet voor niets een Japans woord he?) (En zo ingeburgerd, dat je er niet meer bij stilstaat dat het een Japans leenwoord is...)

Enne, klagen lucht op. Geeft verder niets.

Het geeft denk ik een mooie toevoeging aan de sfeer tijdens zo'n concert. Ik ben het met je eens, de opmerking van H. 'Kan me de tekst van deze niet meer herrineren.' begint wel een beetje voorspelbaar te worden aangezien hij dit al zovaak heeft gezegd en met zoveel concerten. Er staat zo wel een mooie intereactie tussen publiek en band wat ik dan weer veel beter vind dan wanneer een band daar maar stocicijns op eenzame hoogte staat te spelen, het publiek compleet negeert en daar meer voorzichtzelf staat dan voor een publiek dat alles maar dociel en half geestedood gadeslaat. Vond dat het met het middenstuk van This Strange Engine eigenlijk best wel mooi uitwerkte.

Het moet daarnaast voor een band of artiest ook een onbeschrijfelijk gevoel zijn als een uitzinnig publiek teksten staat mee te zingen die door jou zijn geschreven. Op de DVD van Robbie Williams - What We Did Last Summer, als hij Feel speelt en een kleinde 120 duizend man kijhard meezingt, kun zelfs een toch wat normaal betrekkelijk flamboyant en afstandelijke man een letterlijk een traantje zien wegplinken. En ik neem niet aan dat hij de enige is die volledig wordt overweldigd door een dergelijke ervaring. Ik herriner me nog mij eerste concert ooit op I Juni 1992, het laatste concert van Dire Straits op Nederlandse Bodem. Waar Dire Straits stond te spelen voor een compleet uitzinnig
publiek, dat maar niet op wilde houden met schreeuwen, op borden slaan en al het andere wat lawaai maakte. Knopfler die na Telegraph Road alleen terug komt en even een solo geeft, die uitloopt in de eerste melodieen van Money For Nothing, maar dan stopt en doet alsof hij de rest is vergeten. Ik heb 60.000 nooit geweten dat 60.000 mensen zoveel lawaai kunnen maken. En, ook al deden ze het overal (zoals later bleek met het Basel concert dat later werd uitgezonden en waar de reactie ook niet zo uitbundig was) overduidelijk dat zelfs Dire Straits zelf niet helemaal goed wist wat ze er mee aanmoesten, en maar een beetje bleven staan, een beetje rond hun heen keken. Maar dit gaf dit toch echt een sfeer, een gevoel en een ervaring zoals ik zelden heb meegemaakt. Daarna, Iedereen die Brothers In Arms meezingt......wat een ervaring. Een jaar later gingen we naar U2, waar ik ook van had verwacht dat het een feest ging worden, maar echt niets vergeleken bij dit.

Mensen die meezingen met de teksten en zicht en hoorbaar genieten van de muziek zijn te begrijpen. Immers daarvoor ga je naar een concert. Heb veel meer problemen met het bierende, lallende horde die aan een bar hangt, constant loopt te brullen, te zuipen en het maar niet kan opbrengen om conversaties uit te stellen tot na het concert en er constant doorheen lopen te lallen. Met het The Wall concert van Roger Waters was er ook een groepje dat naar Roger Brulde toen hij wat aan het vertellen was en dat ze nog niets een begrijpen dat die hele muur er in de eerste instantie stond omdat Waters juist dit soort gasten compleet zat was. Dat is pas triest !!

Dan verder Ozric moet ik verder wel zeggen dat ik bij Saga veruit de meest wazige dingen heb zien gebeuren. Ik herriner me nog een concert in Almelo, in 1997, hun 25 jarige julileum. Dus ik weet niet of Saga meteen het beste voorbeeld is van hoe het er normaal aan toe gaat met concerten. Met als hoogtepunt (ter illustratie hoever het kan gaan) een fan die in niet al te kuise taal door de zaal schreeuwt dat de drummer Steve Negus hem getracht heeft anaal te penetreren hetgeen een toch behoorlijk bizarre situatie opleverde. Saga was altijd iets anders, altijd iets wazigs of iets dat anderen niet deden.

Je hebt sowieso gelijk voor wat betreft de mensen die overal doorheen lullen/lallen.
Met name bij singer/songwriters of gewoon tijdens sfeerstukken, wanneer echt iedereen stil zou moeten zijn, zijn er altijd van die dronken (of nuchtere) lieden die niet éventjes stil kunnen zijn.

Voor wat betreft Waiting to Happen (en Easter in het verleden) vind ik het toch niet bijdragen aan mijn luistergenot.
Voor wat betreft Strange Engine vind ik het echt irritant, en zorgt het ervoor dat ik de hele song maar skip (terwijl het tijdens het mooiste stuk is).

Schijnbaar ben ik toch een ander soort fan. Ik vermoed dat ik, als ik daar aanwezig was, het ook maar vervelend had gevonden.
Is toch iets heel anders dan meezingen, want dat doe ik wel graag (refreintjes enzo).

Ik neem voor het gemak maar even aan dat bij een Marillion weekend vrijwel alleen of voor een heel groot deel alleen maar die hards en echte fans in het publiek staan. En deze cd is duidelijk voor dat publiek opgenomen en levert en mooi sfeervol document af. Ik heb op zich niets tegen een publiek als dit. Ben zelf een paar keer naar een fanclub concert van Marillion geweest en het hoort er (heb ik het gevoel) ook een beetje bij. En zoals ik al eerder zei, ik kan dit dan nog wel begrijpen. Ik denk dat het verschil tussen jou en mij is dat ik dit nog wel kan toleren, maar dat jij liever hebt dat het helemaal stil is.

Maar een lallende meute die eigenlijk een heel concert om zeep helpt, of een film in de bioscoop, wat net zo erg is. Ik begrijp zowiezo niet waarom je naar een concert gaat, er 100 euro voor neerlegt om je vervolgens aan een bar vol te laten lopen en niet v/d muziek te genieten. Zoals met de Symphonic Tour van Yes in the HMH. Nu is in de HMH de bar aan de zijkant opgesteld, dus je moet echt in het midden van de zaal gaan zitten om daar geen last van te hebben. Wie dat ook heeft verzonnen ? En dan vooral met een concert als bij Yes, met klassieke en instrumentale passages, ontzettend storend en respectloos. Je kunt ook gewoon als Bruce Springsteen doen in 2005, de bar dichtdoen, iedereen verzoeken stil te zijn, en security op iemand af te sturen als ze gaan lopen. Dat was wel een ontzettend lekker concert waar je echt volop van de muziek kan genieten. Moet wel zeggen dat het erger is als het concert wordt gegeven in een gat waar verder niets is zoals Lucky in Rijssen, Dijk in Lemmelerveld of De Lantaarn in Hellendoorn, dan is de kans groter dat inwoners naar hun stamkroeg gaan waar ineens een concert is, waar ze zich vervolgens gaan bezatten en het verpesten voor mensen die voor de muziek komen. Ik herriner me nog een concert van Colin Bass in 1997 ? waar hij er zelf wat van ging zeggen. Werd totaal genegeerd waardoor ze maar besloten om het volume zo hoog te zetten dat niemand meer te verstaan was. Ook niet echt nodig, lijkt me. Maar werkte wel beter.

Het kleppen, miepen en lallen is blijkbaar zowiezo een steeds groter probleem. Ik las laatst een artikel dat is ook met klassieke concerten, theater voorstellingen en toneelstukken een steeds groter probleem aan het worden is. Het brengt mensen op het podium uit hun concentratie (logisch) die daardoor fouten gaan maken, etc. En dan is er uiteraard nog de factor dat het storend is voor andere bezoekers. Dit is in ieder geval zo langzamerhand wel de reden waarom ik mijn concerten op een veel lager pitje heb gezet. Ik heb er gewoon niet meer de energie voor om steeds weer iemand aan te zeggen en er op moet wijzen dat het gepaster is om stil te zijn. En als ik naar de bios wil ga ik tegenwoordig gewoon op zondag morgen om 10 uur. Zit er niemand om mij heen. Heerlijk.

[quote]Ozric Spacefolk schreef:
Misschien ga ik óf te weinig naar concerten, óf ik ga naar concerten waar mensen gewoon dansen en juichen, maar zich niet als hooligans gedragen.

Ooit in een voetbal stadion geweest Ozric ??? Marillion publiek vergelijken met hooligans?!?! Het moet niet gekker worden. De Marillion fans zijn in mijn beleving ongelooflijk nette mensen.

Laatst naar Marillion geweest in Eindhoven en ik moet eerlijk zeggen dat ik ook niet sta mee te brullen maar ik zie het toch meer als enthousiame als mensen dit wel doen. Ik stoor me meer aan die mensen die om stilte vragen.

Om on topic te blijven dit album kan me zeker bekoren, lekkere setlist derhalve 3,5 stemmen.

Nee, ben nooit in een voetbalstadion geweest. Dat lijkt me echt hel op aarde.

En ja, ik vind ik shhhh-ende mensen ook vervelend. Er moet toch een concensus kunnen bestaan, dat tijdens de songs, en vooral rustige stukken en vooraan bij het podium, de mensen gewoon stil zijn.
En dat achterin, of bij de bars, mensen gewoon moeten kunnen kletsen.

En dronken, lallende mensen, kunnen nooit mijn goedkeuring krijgen.

Even terug naar de muziek op deze CD De band speelt weer fantastisch, alleen is Hogarth hier, zoals al eerder is gezegd, de zwakke schakel. Hij heeft duidelijk moeite met zijn stem bij dit concert, vooral te horen op het eind van This strange engine en The king of sunset town vind ik ronduit slecht. Overige nummers gaan overigens wel en leuk dat de nummers van de laatste CD nu ook live te horen zijn. 3.5 ster dankzij het strakke spel van de rest van de band.

Dit soort live albums van een albumtour hebben voor mij veel meerwaarde. Elk nummer is live zoveel overtuigender dan in de studio. Als elk nummer van Sound That Can't Be Made wordt gespeeld, dan weet je wel welke vaker afgespeeld gaat worden.
Met The King Of Sunset Town erbij, dat je niet vaak op een livealbum aantreft, heb je toch een album met een unieke setlist in handen.