Tangerine Dream - Jeanne D'Arc (2005)

Het eerste wat opvalt bij dit album is de mooie hoes waar het nodige op te zien is. Eenmaal het cd-doosje geopend is het even een tegenvaller dat er geen behoorlijk boekje bij zit, maar wel een velletje met de benodigde informatie. Zo wordt al snel duidelijk dat we hier te maken hebben met Tangerine Dream in grootte formatie. Dit wil zeggen Edgar Froese op keyboards, Jerome Froese op keyboards, Throsten Quaeshning op keyboards en drums, Iris Camaa percussie en Linda Spa op Saxofoon en fluit.

Naast dit alles valt op dat alle titels in het Frans zijn wat past bij het verhaal over Jeanne D'Arc. De openingstrack begint heerlijk rustig en zodra er wat versnelling is te horen bekruipt me gelijk een goed gevoel zoals ik dat graag van Tangerine Dream hoor. Fraaie wijdse klanken op een aanstekelijk ritme wat me ergens naar toe brengt. Het einde van de eerte track doet me denken of ik in ijle luctht terecht ben gekomen. Met mooie gedragen klanken begint La Joie. Gevoelsmatig roept dit een plechtige sfeer op. Naarmate de compositie vordert wordt de sfeer wat wijdser, maar het statige blijft goed bewaard. De sax van Linda Spa is hier de punt op de i. Het ritme op La Force du Courage straalt echt moed uit. Met de ogen dicht zie ik hele legers voorbij marcheren in een Middeleeuws tafereel. De saxofoon vertelt een mooi verhaal. Het begin van La Solitude Dans l'Espoir is erg klassiek te noemen. Dit valt toe te schijven aan de piano die hier te horen is. Het vormt daardoor een mooi rustpunt waar op bijzonder mooie wijze wat meer spanning aan wordt toegevoegd.

La Marche begint met tonen de me aan glas doen denken. Eenmaal op gang volgt iets wat spannend klinkt. In gedachte zie ik een leger terrein winnen op het slagveld. Even is daar de spanning te horen gaan we het redden en als de slag is gestreden is daar een gevoel van opluchting waarop een mooi einde volgt. La Sagesse du Destin begint erg spannend en roept een gevoel op van sluipen in de nacht. Als dan later de zon aan de kim verschijnt is dit een teken van een mooie dag die op het programma staat. Een stuk muziek wat me laat zweven. Het einde is opnieuw klassiek te noemen.

Het begin van Le Combat du Sang doet me wat aan het Midden Oosten denken. Zodra er ritme bijkomt is dit beeld weg en krijg ik het gevoel of ik vliegen wil. Zodra het ritme min of meer wegvalt waan ik me boven de wolken. Het is een meesterlijk stuk muziek opzich. Met een mooie klanken uit de piano begint Le Combat des Épées, waarna even een mooi stukje duistere muziek is te horen. Dit wordt langzaam maar zeker wat opener en de saxofoon van Linda Spa gaat op een positieve manier door merg een been. Zodra daar wat versnelling bijkomt begin ik weer heerlijk te zweven, het is een ijzersterke compositie die me alles doet vergeten. Tussendoor nog even een stukje wat me aan Tangram doet denken of daar niet zou mistaan, waarna een mooie kosmisch einde volgt.

En al is het een album van de volle lengte het voelt toch aan dat die net te snel is afgelopen. Een compositie als La Libération is een waardig eind aan dit pracht product uit de electronische muziek. Nog even het volume op vol zetten om er helemaal in op te gaan. De productie is om door een ringetje te halen.