Thé Lau - Platina Blues (2014)

Thé Lau is de zanger en tekstschrijver van de Nederlandse band The Scene, die nederklassiekers voortbracht als Blauw en Iedereen Is Van De Wereld. Vorig jaar werd bekend gemaakt dat Lau leidt aan keelkanker, en in april dit jaar werden er uitzaaiingen in de long geconstateerd, waarvoor geen behandeling mogelijk is. Dit leidde tot een afscheidstournee met The Scene, die onder meer langs Pinkpop en een uitverkochte HMH ging. Daarnaast schrijft Lau nog aan een roman en bracht hij dit album uit. Niet gehinderd door enige vorm van commercie of de druk om singles te maken.

En dat is ook te zien in de tracklist. Vier nummers, met in totaal 40 minuten aan muziek. Het album beschrijft een morphine-droom, en dat begint al meteen stemmig. Strijkers die het ritme aangeven, daarbij ondersteund door het tikken van de klok. Vervolgens komt daar een piano-stuk overheen, waarbij de gespeelde melodie het hele album terugkeert. Soms in lichtelijk gewijzigde vorm, maar altijd herkenbaar. Maar denk nu niet dat er niets te ontdekken is op muzikaal gebied. Er is genoeg ruimte voor strijkers, piano, drum en een heerlijk schurende gitaar om voor afwisseling te zorgen. Ook de stem van Lau biedt genoeg afwisseling. Soms mijmerend en mompelend (en niet altijd even goed verstaanbaar), dan weer ruig, strijdbaar en vol vuur.
Maar het echte hoogtepunt op dit album zijn de teksten. Simpele woorden, maar oh zo sterk. Hierin zijn ook de verschillende fases te ontdekken. Zo is er berusting (Ik ga slapen, mij wacht de nacht, en ik kan niet wachten) terwijl op andere momenten juist het gevoel van vluchten overheerst (De dood is op jacht naar mij, vuile uitzichtloze dood, de dood is op jacht, maar ik verdwijn in mijn dromen).

Dit album is dan ook onmogelijk los te zien van de ziekte van Lau. Het album op zich is goed, erg goed. Maar het is juist die extra lading, die alles nog een stuk heftiger maakt en ervoor zorgt dat de woorden nog harder aan komen. Gelukkig is er dan het laatste nummer, waarbij ontwaakt wordt uit de droom. Hier komen teksten als 'dit wordt een mooie dag' en een gospelkoortje voorbij. Tot dan ineens de stilte valt...

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

De tijd vliegt soms echt voorbij. Thé Lau is bijna acht jaar niet meer onder ons, maar om de een of andere reden heb ik nog steeds het idee dat zijn einde nadert...

Sinds mijn vorige bericht heb ik me verzoend met Laus zang en heb ik het werk van The Scene alsnog ontdekt - beter laat dan nooit. Zijn indringende stem vind ik inmiddels zelfs perfect passen bij de broeierige sfeer, mooi aansluiten bij de nerveuze melodieën. En dan natuurlijk de fraaie, aangrijpende, maar ook wel beklemmende teksten, mooier - en vooral ook functioneler - ben ik ze zelden tegengekomen.

Platina Blues is vooral ook echte avondplaat: lichten uit, hoofdtelefoon op en dan helemaal opgaan in dit meesterwerkje...