Jorn - The Duke (2006)

Degelijke, goed geproduceerde rockplaat vol prima songs. De teksten zijn aan de oubollige kant, maar dat hoort bij het genre. Lande zingt uitstekend en zijn band is goed op dreef. Jammer dat het album de (gedeeltelijke) titel draagt van het slapste nummer.

Nog niet geluisterd en ik druf niet zo goed. Ik ben bang dat dit tegenvaller nummer 4 word.

Waarom kan deze man geen goede solo albums maken?

The Duke is een zeer aardige aflevering uit de 'Lande goes solo' reeks. Ook ik prefereer zijn werk bij anderen. Lande gedijt nu eenmaal het best in een omgeving waarin andere muzikanten de leiding hebben en dientengevolge het uiterste van hem vragen. Op de solo albums heeft hij zelf de touwtjes in handen en slaat hij een meer comfortabele weg in.

Comfortabel is ook het sleutelwoord van The Duke. Qua songmateriaal komt de man wat sterker voor de dag dan op Out To Every Nation. De licht stuwende hardrock op songs als Blacksong en Stormcrow drijft op een handvol heerlijk eenvoudige riffs. Lande heeft daar een aantal stoere herkenbare zanglijnen overheen geplakt. Als bonus krijgen we nog een interpretatie van Thin Lizzy's Are You Ready en een opnieuw opgenomen versie van Starfire. Dat laatste had niet zo gehoeven maar soit. Omdat Jorn Lande nu eenmaal Jorn Lande is, mag het.

Landeliefhebbers zoals ik, vallen hier geen buil aan. Anderen zou ik eerst willen adviseren om test te doen op de ' klik met klassieke hardrock-schaal'. Komt het wijzertje boven de zeven? Dan kun je het rustig een luisterbeurtje gunnen.

Jeetje wat een wereldplaat. Ik beluister ze achter elkaar en het si vuurwerk van deze maestro. Die altijd een wereld band achter zich heeft staan