Sinéad O'Connor - I'm Not Bossy, I'm the Boss (2014)

Sjesis... Wat is er met haar gebeurt ? Zit ik naar een hoes van één of andere rockchick te kijken of is het toch echt O'Connor?
Alleen al om de hoes ben ik erg nieuwsgierig naar de inhoud, van het album weliswaar. Want dat kan wel eens wat meer rock gaan worden dan we van haar gewend zijn. De titel is ook weer geweldig.

Overigens wel een leuke vergelijking tussen albumcover en Jessie J

Zo hoopt Victoria Beckham er uit te zien.

Heerlijk album...ze blijft één van mijn all time favorieten!

Inderdaad zeg. Alweer aan haar image getimmerd maar maak mij niet uit! Eén van mijn favoriete zangeressen en ben zeer benieuwd hoe dit album klinkt. Ga er straks eens goed voor zitten.

Ik ben erg nieuwsgierig naar dit album

vind de leadsingle Take Me to Church na een paar beluisteringen wel aardig.

Een echt zeer coole titel voor een album van een vrouw.
Tot zover het positieve.

Helemaal kriegelig word ik van dit mens. Heb haar in ... (1990?) met kaalgeschoren hoofd huppelend met een babytruitje om haar middel zien optreden op Pinkpop. Ze zong zo vals als een kraai.
En nu dus dit latexjurkje en deze stoere taal.
Haar muziek is sowieso al niks.

Sinéad O'Connor - Troy (Pinkpop Festival 1988) - YouTube

Ze zingt hier wel met emotie en kwaadheid.

Lijkt wel een beetje op Katy Perry, alleen dan met gitaar.

Meer Jessie J zoals IntoMusic al zegt. Maar Jessie J is dan weer kaal gegaan, grappig. Hoe dan ook ziet dit er apart uit. Wat moeten we hier nou weer van verwachten? Ten eerste, als zij zelf op de hoes staat, dan is ze nogal afgevallen, want ze was juist flink aangekomen. Verder ziet het er uit als een erg fout rockalbum.... maar dan valt mijn oog op de naam Seun Kuti die meespeelt op een nummer met de titel James Brown. Gaat dat nou richting funk en afrobeat? Het zou best kunnen, want ze heeft ook al eens een reggae gedaan, dus wie weet.

Het album is te streamen van de VPRO luisterpaal maar de kwaliteit van de stream is matig. Had graag via Spotify geluisterd maar daar was het album eerst wel geplaatst, waarbij slecht de 2e(?) single te streamen was, maar nu is die weer compleet verdwenen.

Inmiddels compleet (in deluxe editie) uitgelekt in goede kwaliteit. Heb 'm toch maar even binnengehaald. Album begint als een vanouds zingende Sinead, met het 2e nummer in een ietwat ingehouden stijl. Rest moet ik nog luisteren.

Edit, 1,5 uur later: tot track 5 is het allemaal een softe bedoening waarin de hoes totaal niet matcht met de muziek die je hoort. Bij track 6 dacht ik dat het zou gaan beginnen, maar wat een vreselijk geforseerd en aanstellerig rocknummer. Harbour lijkt er meer op, gevolgd door een mijns inziens niet geslaagd duet. Laatste vier tracks (zonder bonustracks) zijn zoals ik Sinead graag hoor.
Moet deze nog een paar keer luisteren voordat ik een stem uitbreng. Op dit moment komt het mijn verwachtingen niet tegemoet en snap ik de keuze voor de hoes nog minder...

De hoes make-over schijnt met de Ban Bossy campagne te maken te hebben.

Inmiddels begint het album op mij in te werken en is het lang niet zo tegenvallend als de eerste luisterbeurt. Wel blijven voor mij The Voice of My Doctor en Harbour de zwakste schakels: té geforceerd en overdreven. Vooral eerstgenoemde is het lachwekkend en gelijktijdig irritant als ze na een minuut jammert "I did, I did... oh yes I did".
Rest is zeker van een goed niveau (vooral track 9 t/m 15) en ook het duet heeft een lekkere flow. Ik begin voorzichtig met een 3,5.

Ha, eindelijk ook op Spotify, door de matige kwaliteit van de stream op de luisterpaal kon ik dit album niet goed beoordelen. Ga zo luisteren of mijn vermoeden klopt.

edit: hoor nauwelijks verschil tussen stream van luisterpaal en Spotify.

"I'm Not Bossy, I'm Boss" met bijpassende stoere hoes (of is het stoeipoes?) is een statement die niet echt een afspiegeling is van het album. De oorspronkelijke titel "The Vishnu Room" lijkt me meer geschikt. De albumtitel lijkt vooral ter ondersteuning van de Ban Bossy - campagne die ook niet vrij is van controverse en dus misschien juist daarom wel gekozen. Vechtlust is wel terug te horen in sommige nummers met name wanneer het tempo iets om hoog gaat en de stijl meer Rock is.

Maar voor ik het album verder bespreek een woord over de algehele geluidskwaliteit die in mijn oren tegen valt. Iets soortgelijks had ik ook met het nieuwe album van Blondie. Daarvan weet ik dat het grotendeels op/met de laptop van Chris Stein is opgenomen en ik vermoed daardoor niet meer door geluidstechnicus of mastering te herstellen viel. Daar zit te veel hoog in de mix naar mijn mening. Hier lijkt het juist alsof er een vervorming zit op het hoog dat het doffer klinkt. Dat hoor ik vooral in de gelaagde stemmen / samenzang en vind ik niet mooi klinken. Zodra haar stem op zichzelf staat zoals in Streetcars dan klinkt het beter. Maar naast dit klinkt het ook alsof er weinig met stereo is gemixt en klinkt het voor mij als bijna als dubbel mono. Voor mij hebben deze twee zwaar wegende technische zaken eigenlijk het album minder mooi gemaakt.

Dan de nummers zelf. Ik hoor bijna dezelfde bekende synthgeluid van "Nothing Compares 2 U" in het openingsnummer "How About I Be Me". Zou die eigenlijk niet op het vorige album hebben moeten staan? "Dense Water Deep Down" en "Kisses Like Mine" klinkt alsof die beïnvloed zijn door The Wolfmen (rond Adam Ant partner Marco Pirroni), beiden klinken aardig maar wat verjaard. Sinéad heeft in het verleden vaker met The Wolfmen/Marco Pirroni gewerkt en meestal werkt dat goed uit.

Pas bij "Your Green Jacket" wordt het interessant met een indie-gitaar geluid dat me zo waar aan de Smiths doet denken. "The Vishnu Room" heeft een opening die doet denken aan Coldplay totdat ze begint met zingen. Mooi maar had meer in gezeten. "The Voice of My Doctor" grijpt terug naar haar eerste album en brengt de vechter boven in haar maar minder intens. Soms lijkt haar stem dan op die van Les Rita Mitsouko's Catherine Ringer. "Harbour" is niet het gelijknamige nummer met Moby maar wel na "Your Green Jacket" het tweede nummer dat ik mooi vind. Eerst wat breekbaar en dan halverwege dat het los barst. "James Brown" doet me denken aan "Jump In The River" maar de samenwerking met Karen Finley was toen beter dan nu met Seun Kuti (op sax). "8 Good Reasons" is het derde nummer dat me aanspreekt omdat het neigt na meezingen, goede voor 3e single? "Take Me To Church" en Sinéad rockt er op los en duidelijk het beste op dit album. Over "Where Have You Been?" ben ik nog steeds niet uit, spreekt me nog niet aan. "Streetcars" is een mooi en waardig einde voor dit album al gebruikt ze een trucje dat al snel gaat vervelen en bovendien al eerder in The Vishnu Room werd uitgeprobeerd.

Het het album nu 10 keer gehoord en ben geneigd om te zeggen dat het iets minder is dan de voorganger. Die zal ik zo nog eens ga luisteren. Ik hou het op 3,5 sterren.

Grotendeels met je commentaren eens. Wel moet ik zeggen dat op dit moment de kwaliteit (zowel geluid als nummers) nog niet in de buurt komt van de voorganger. Die blies mij vanaf het eerste moment omver en blijft sterk overeind, ook na vele luisterbeurten. Maar... misschien moet ik deze even terzijde leggen en volgende week weer een weekendje opzetten .

Luisterend naar het voorgaande album wordt het me snel duidelijk dat die helder én beter is. Jammer. Had graag met meer enthousiasme uitgekeken naar het komende concert. Misschien dat het live beter uit de verf komt.

Met Streetcars levert ze weer een Sinéad O'connor klassieker af. Wat een prachtnummer! Dit door haar ex-man en drummer John Reynolds geproduceerd album is weer eclectisch, zoals ze al bij haar debuut album tentoongespreid heeft. Iets beter als de voorganger.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sinéad O'Connor - I'm Not Bossy, I'm The Boss - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Bijna had ik deze cd aan de kant geschoven als de zoveelste overbodige plaat van een nog veel overbodigere fake rock chick, tot mijn oog viel op de naam Sinéad O'Connor.

Het Ierse icoon poseert op de cover van haar nieuwe plaat zoals de Miley Cyrussen en Kate Perry’s van deze tijd dat doen en dat is lichtjaren verwijderd van de Sinéad O'Connor die ik ken.

Het zorgde er in mijn geval echter wel voor dat ik nieuwsgierig werd naar de nieuwe plaat van Sinéad O'Connor en dat was even geleden, behoorlijk lang geleden zelfs.

Ik ken Sinéad O'Connor eigenlijk vooral van haar eerste drie platen: het fascinerende en tegendraadse The Lion And The Cobra uit 1987, het inmiddels terecht tot een klassieker uitgegroeide en prachtige I Do Not Want What I Haven’t Got uit 1990 en het dramatisch slechte Am I Not Your Girl? uit 1992. Sinéad O'Connor heeft sindsdien nog een stuk of zeven platen uitgebracht, maar na Am I Not Your Girl? is de interesse voor haar muziek eigenlijk niet meer teruggekeerd.

Ruim 20 jaar later zit dan opeens I’m Not Bossy, I’m The Boss in de cd speler en eerlijk gezegd bevalt het me wel. De plaat opent met een aantal verrassend lekker in het gehoor liggende popliedjes. Het zijn popliedjes die voorzichtig soulvol klinken, al dragen ze ook onmiskenbaar het stempel van Sinéad O'Connor.

Het klinkt op het eerste gehoor misschien niet heel bijzonder, maar als je wat beter luistert blijkt het allemaal knap in elkaar te zitten. Wat I’m Not Bossy, I’m The Boss bijzonder maakt zijn de vocalen van Sinéad O'Connor. Deze schuren nog altijd wat tegendraads tegen de verzorgde instrumentatie aan, wat de songs van de Ierse een geheel eigen geluid geeft, maar ook de songs zelf blijken over veel verrassingen te beschikken, waarbij de van O'Connor bekende dynamiek een belangrijke rol speelt. De muziek van Sinéad O'Connor kan nog altijd omslaan zoals het weer dat af en toe doet. Het ene moment zon, het volgende moment donkere wolken en een verwoestende onweersbui. Het geeft haar muziek nog altijd iets bijzonders of misschien zelfs wel unieks.

Ook op I’m Not Bossy, I’m The Bos maakt Sinéad O'Connor van haar hart geen moordkuil. Religie en de positie van de vrouw staan ook dit keer centraal, maar O’Connor haalt dit keer ook nadrukkelijk uit naar de muziekindustrie en naar de bakvissen die zich gewillig laten portretteren als stoeipoezen, wat de opvallende cover verklaart.

I’m Not Bossy, I’m The Boss blijkt al snel een plaat met een flink aantal prima songs. Natuurlijk zitten er tussen de twaalf songs op de plaat ook wel wat missers en natuurlijk is het niet zo goed of vernieuwend als de twee platen waarmee Sinéad O'Connor zo’n 25 jaar geleden indruk maakte, maar de meeste songs op I’m Not Bossy, I’m The Boss hebben we inmiddels te pakken en smeken om een regelmatige terugkeer in de cd speler.

I’m Not Bossy, I’m The Boss heeft me een aantal lessen geleerd: (1) Don’t judge a book (or a record) by its cover, (2) Schrijf muzikanten niet zomaar af en (3) Vergeef ook muzikanten hun misstappen. De afgelopen decennia was ik allergisch voor Sinéad O'Connor en nog steeds boos om die dramatische derde plaat, maar dankzij een lekker fout hoesje is het Ierse icoon terug in de cd speler. Onverwacht, maar ik had dit toch niet willen missen. Erwin Zijleman

vooruit, halfje erbij.

Ik zit zelf nog te twijfelen, dus nog een weekje langer luisteren. Wat is overigens The Voice of My Doctor voor mij een vrij irritant nummer geworden met een zeikerige O'Conner. Haar nog niet eerder zo overdreven horen zingen. De rest is meer interessant geworden dan tijdens de eerste luisterbeurten.

Ja, had ook even 3 dagen niet naar dit album geluisterd en daarna waren de zaken waaraan ik me stoorde irritant. Eigenlijk net als bij het nieuwe Blondie album, kon ik na een week links te later liggen, er pas echt van genieten. Zal nog eens de voorganger opzetten, gevoelsmatig is die nog steeds gevarieerder en wat mij betreft dus beter dan dit album.

The Voice of My Doctor heeft inderdaad momenten dat ze kwaad over komt wat me dan weer aan haar début album doet denken.

Tot haar vorige album was ik Sinead O'Connor volledig uit het oog verloren sinds die veelgeprezen videoclip met de traan. Eigenlijk had ik alleen 'The lion and the cobra' in huis, meer specifiek een van de eerste drie cds die ik kocht.

Dus toegegeven dat ik een flink stapeltje cds niet ken, val ik toch maar meteen met de deur in huis: 'I'm not bossy' is haar beste cd tot op heden. Ik vind dit echt een heel lekkere plaat en het verschil is dat zij hier niet de hele tijd boos is, maar een en ander lijkt te accepteren. Dat dit het misschien is en het niet beter wordt dan dit. Als dat zo is, dan heeft zij vanuit dat vertrektpunt een fantastisch album gemaakt. En alles werd beter.

Wo.

Het heel verhaal staat op WoNo Magazine.

WoNa, echt een aanrader is haar vorig album (How About I Be Me...?). Als je die luistert merk je waarschijnlijk het verschil in geluid in vergelijking met dit album. Nog steeds een prima album, maar de vorige was meer overtuigender in alle opzichten.

Het album begint vrij opgewekt maar ter gelijkertijd muzikaal wat teleurstellend.Ook lijkt Sinéad O'Connor's stem wat aan power ingeboet te hebben.Vanaf het nummer The Voice of my doctor wordt het allemaal interessanter,beter en tekstueel een stuk persoonlijker.Harbour is een lekker rocknummer,8 good reasons en Streetcars zijn prachtige songs met referenties aan haar problemen van de laatste jaren.
Al met al is I'm Not Bossy, I'm the Boss een plaat die niet meet helemaal kan tippen aan haar toppers uit de begin tijd maar genoeg sterke nummers bevat om te laten horen dat ze nog steeds relevant is.
Ruime voldoende.

Helaas is dit een zwakkere plaat, zeker als je hem beluisterd kort na haar eerste albums. Slechts 2 songs 8 Good Reasons en Take me To Church kan ik aanvinken als favorieten wegens dat de boodschap gewoonweg binnenkomt. Op de overige nummers gaat het van niet onaardig tot weinig beklijvend, op zich geen omschrijvingen die je wilt horen om een album te gaan beluisteren. Ik vrees dat de albumhoes wat dat betreft een indicatie is voor de songs die grotendeels middle of the road klinken. Ik mis gewoon simpelweg de urgentie van haar eerste albums.