Sinéad O'Connor - I'm Not Bossy, I'm the Boss (2014)

"I'm Not Bossy, I'm Boss" met bijpassende stoere hoes (of is het stoeipoes?) is een statement die niet echt een afspiegeling is van het album. De oorspronkelijke titel "The Vishnu Room" lijkt me meer geschikt. De albumtitel lijkt vooral ter ondersteuning van de Ban Bossy - campagne die ook niet vrij is van controverse en dus misschien juist daarom wel gekozen. Vechtlust is wel terug te horen in sommige nummers met name wanneer het tempo iets om hoog gaat en de stijl meer Rock is.

Maar voor ik het album verder bespreek een woord over de algehele geluidskwaliteit die in mijn oren tegen valt. Iets soortgelijks had ik ook met het nieuwe album van Blondie. Daarvan weet ik dat het grotendeels op/met de laptop van Chris Stein is opgenomen en ik vermoed daardoor niet meer door geluidstechnicus of mastering te herstellen viel. Daar zit te veel hoog in de mix naar mijn mening. Hier lijkt het juist alsof er een vervorming zit op het hoog dat het doffer klinkt. Dat hoor ik vooral in de gelaagde stemmen / samenzang en vind ik niet mooi klinken. Zodra haar stem op zichzelf staat zoals in Streetcars dan klinkt het beter. Maar naast dit klinkt het ook alsof er weinig met stereo is gemixt en klinkt het voor mij als bijna als dubbel mono. Voor mij hebben deze twee zwaar wegende technische zaken eigenlijk het album minder mooi gemaakt.

Dan de nummers zelf. Ik hoor bijna dezelfde bekende synthgeluid van "Nothing Compares 2 U" in het openingsnummer "How About I Be Me". Zou die eigenlijk niet op het vorige album hebben moeten staan? "Dense Water Deep Down" en "Kisses Like Mine" klinkt alsof die beïnvloed zijn door The Wolfmen (rond Adam Ant partner Marco Pirroni), beiden klinken aardig maar wat verjaard. Sinéad heeft in het verleden vaker met The Wolfmen/Marco Pirroni gewerkt en meestal werkt dat goed uit.

Pas bij "Your Green Jacket" wordt het interessant met een indie-gitaar geluid dat me zo waar aan de Smiths doet denken. "The Vishnu Room" heeft een opening die doet denken aan Coldplay totdat ze begint met zingen. Mooi maar had meer in gezeten. "The Voice of My Doctor" grijpt terug naar haar eerste album en brengt de vechter boven in haar maar minder intens. Soms lijkt haar stem dan op die van Les Rita Mitsouko's Catherine Ringer. "Harbour" is niet het gelijknamige nummer met Moby maar wel na "Your Green Jacket" het tweede nummer dat ik mooi vind. Eerst wat breekbaar en dan halverwege dat het los barst. "James Brown" doet me denken aan "Jump In The River" maar de samenwerking met Karen Finley was toen beter dan nu met Seun Kuti (op sax). "8 Good Reasons" is het derde nummer dat me aanspreekt omdat het neigt na meezingen, goede voor 3e single? "Take Me To Church" en Sinéad rockt er op los en duidelijk het beste op dit album. Over "Where Have You Been?" ben ik nog steeds niet uit, spreekt me nog niet aan. "Streetcars" is een mooi en waardig einde voor dit album al gebruikt ze een trucje dat al snel gaat vervelen en bovendien al eerder in The Vishnu Room werd uitgeprobeerd.

Het het album nu 10 keer gehoord en ben geneigd om te zeggen dat het iets minder is dan de voorganger. Die zal ik zo nog eens ga luisteren. Ik hou het op 3,5 sterren.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sinéad O'Connor - I'm Not Bossy, I'm The Boss - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Bijna had ik deze cd aan de kant geschoven als de zoveelste overbodige plaat van een nog veel overbodigere fake rock chick, tot mijn oog viel op de naam Sinéad O'Connor.

Het Ierse icoon poseert op de cover van haar nieuwe plaat zoals de Miley Cyrussen en Kate Perry’s van deze tijd dat doen en dat is lichtjaren verwijderd van de Sinéad O'Connor die ik ken.

Het zorgde er in mijn geval echter wel voor dat ik nieuwsgierig werd naar de nieuwe plaat van Sinéad O'Connor en dat was even geleden, behoorlijk lang geleden zelfs.

Ik ken Sinéad O'Connor eigenlijk vooral van haar eerste drie platen: het fascinerende en tegendraadse The Lion And The Cobra uit 1987, het inmiddels terecht tot een klassieker uitgegroeide en prachtige I Do Not Want What I Haven’t Got uit 1990 en het dramatisch slechte Am I Not Your Girl? uit 1992. Sinéad O'Connor heeft sindsdien nog een stuk of zeven platen uitgebracht, maar na Am I Not Your Girl? is de interesse voor haar muziek eigenlijk niet meer teruggekeerd.

Ruim 20 jaar later zit dan opeens I’m Not Bossy, I’m The Boss in de cd speler en eerlijk gezegd bevalt het me wel. De plaat opent met een aantal verrassend lekker in het gehoor liggende popliedjes. Het zijn popliedjes die voorzichtig soulvol klinken, al dragen ze ook onmiskenbaar het stempel van Sinéad O'Connor.

Het klinkt op het eerste gehoor misschien niet heel bijzonder, maar als je wat beter luistert blijkt het allemaal knap in elkaar te zitten. Wat I’m Not Bossy, I’m The Boss bijzonder maakt zijn de vocalen van Sinéad O'Connor. Deze schuren nog altijd wat tegendraads tegen de verzorgde instrumentatie aan, wat de songs van de Ierse een geheel eigen geluid geeft, maar ook de songs zelf blijken over veel verrassingen te beschikken, waarbij de van O'Connor bekende dynamiek een belangrijke rol speelt. De muziek van Sinéad O'Connor kan nog altijd omslaan zoals het weer dat af en toe doet. Het ene moment zon, het volgende moment donkere wolken en een verwoestende onweersbui. Het geeft haar muziek nog altijd iets bijzonders of misschien zelfs wel unieks.

Ook op I’m Not Bossy, I’m The Bos maakt Sinéad O'Connor van haar hart geen moordkuil. Religie en de positie van de vrouw staan ook dit keer centraal, maar O’Connor haalt dit keer ook nadrukkelijk uit naar de muziekindustrie en naar de bakvissen die zich gewillig laten portretteren als stoeipoezen, wat de opvallende cover verklaart.

I’m Not Bossy, I’m The Boss blijkt al snel een plaat met een flink aantal prima songs. Natuurlijk zitten er tussen de twaalf songs op de plaat ook wel wat missers en natuurlijk is het niet zo goed of vernieuwend als de twee platen waarmee Sinéad O'Connor zo’n 25 jaar geleden indruk maakte, maar de meeste songs op I’m Not Bossy, I’m The Boss hebben we inmiddels te pakken en smeken om een regelmatige terugkeer in de cd speler.

I’m Not Bossy, I’m The Boss heeft me een aantal lessen geleerd: (1) Don’t judge a book (or a record) by its cover, (2) Schrijf muzikanten niet zomaar af en (3) Vergeef ook muzikanten hun misstappen. De afgelopen decennia was ik allergisch voor Sinéad O'Connor en nog steeds boos om die dramatische derde plaat, maar dankzij een lekker fout hoesje is het Ierse icoon terug in de cd speler. Onverwacht, maar ik had dit toch niet willen missen. Erwin Zijleman

Het album begint vrij opgewekt maar ter gelijkertijd muzikaal wat teleurstellend.Ook lijkt Sinéad O'Connor's stem wat aan power ingeboet te hebben.Vanaf het nummer The Voice of my doctor wordt het allemaal interessanter,beter en tekstueel een stuk persoonlijker.Harbour is een lekker rocknummer,8 good reasons en Streetcars zijn prachtige songs met referenties aan haar problemen van de laatste jaren.
Al met al is I'm Not Bossy, I'm the Boss een plaat die niet meet helemaal kan tippen aan haar toppers uit de begin tijd maar genoeg sterke nummers bevat om te laten horen dat ze nog steeds relevant is.
Ruime voldoende.