Magnus - Where Neon Goes to Die (2014)

Had net een wreed feestje op mijn balkon met de nieuwe Magnus. Jammer dat ik er de enige was. Eerlijk gezegd zag ik wel een beetje op tegen deze plaat. En dat terwijl Tommetje Barman doorgaans weinig verkeerd kan doen bij mij. Maar na zo'n waanzinnig debuut tien jaar wachten voordat je met een vervolg komt, dat zorgt natuurlijk wel voor lastige verwachtingen. En zo'n blik met grote namen als gastartiesten wekt bij mij ook altijd zo z'n bedenkingen op. Want waar heb je die lui voor nodig? Gelukkig blijken de meeste stemmen wel degelijk iets toe te voegen en verdwijnt die zalig doorrookte strot van Barman nooit te lang uit het gehoor. Het is bovendien een plaat die behoorlijk op zichzelf lijkt te staan. Het valt mij op dat het duo vaker 'liedjes' maakt dan voorheen (ipv pure grooves). En die liedjes zijn afwisselend ordinair en duister, grappig en spannend, en zo nog wat dingen. Het nummer 'Getting Ready' vond ik een bijzondere verrassing op het eerste gehoor. Als je mij in '99 gevraagd zou hebben hoe 'dEUS met beats' zou moeten klinken, zou er vast zoiets in mijn hoofd verschenen zijn. Bepaald niet verkeerd. Maar hoe goed ik de plaat als geheel nou precies vind zal ik voorlopig wel niet kunnen zeggen. Daarvoor moet ik toch echt eerst even wennen aan het idee dat-ie bestaat.

Magnus is het dance project van Tom Barman (in het dagelijks leven frontman van dEUS) en CJ Bolland (een Belgische DJ/producer). 10 jaar geleden alweer kwam het debuut uit: The Body Gave You Everything, wat het behoorlijk goed deed in de hitlijsten, met in Belgie zelfs een 2de plek. En sindsdien was het stil. Eerder meldden beide heren nog dat ze niet zo'n interesse hadden in een nieuwe plaat, maar toch is het nu zo ver: het tweede echte album.

En het eerste wat opvalt aan de track list zijn de gast artiesten. Op maar liefst 7 van de 10 nummers zijn die namelijk aanwezig. Opvallend, want Barman kan zelf toch ook een behoorlijk deuntje zingen. Maar onder de gast artiesten zitten zeker niet de minste namen: Selah Sue, Tom Smith (Editors) en David Eugene Edwards (16 Horsepower, Wovenhand), om maar eens wat te noemen. Deze artiesten voegen zeker wat toe aan de muziek trouwens.
Dan de nummers zelf. Denk aan een meer dansbare variant van dEUS (niet geheel onlogisch gezien de twee leden van Magnus natuurlijk). Duidelijk gericht op een groove, repetitief, maar nog steeds wel met 'echte' liedjes. Maar het klinkt allemaal nogal.. tsja... oppervlakkig? plat? makkelijk? Ik kan het goede woord er nog niet voor vinden. Er zitten zeker goede momenten tussen, maar die zijn spaarzaam. Trouble On A Par is een leuk nummer, maar zeker niet iets dat meteen de aandacht naar zich toe trekt als je iets anders aan het doen bent. En dat geldt eigenlijk voor het hele album. Het klinkt prima, maar weet eigenlijk nooit echt te bevangen. Getting Ready is voor mij eigenlijk de enige uitzondering op de regel, met een stemmig begin (getokkel, toevoeging van strijkers) wat daarna heerlijk opbouwt naar een climax. Veruit het beste nummer van het hele album voor mij, en eigenlijk ook de enige waarbij mijn aandacht meteen getrokken wordt. Het nummer Singing Man met Tom Smith is ook nog een leuke uitschieter, maar daarmee zijn de goede nummers veruit in de minderheid.

Magnus is dus weer terug, maar weet hiermee zeker geen album te maken dat mij doet uitkijken naar een vervolg. Het klinkt allemaal wel aardig, maar ook niet meer dan dat. Echt memorable nummers of riffs ontbreken, waardoor dit al snel voelt als een tussendoortje. Van een grote man als Tom Barman had ik meer verwacht, waardoor dit album voor mij toch behoorlijk tegenvalt.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds