Luke Sital-Singh - The Fire Inside (2014)

Gisteren de LP in huis ontvangen en kan niet anders zeggen: een heerlijk album. Het is zoals Luke Sital-Singh al eens in een interview aangaf: zijn allereerste album is een soort 'greatest hits' album geworden, met zijn mooiste liedjes van de afgelopen jaren die al eens op EP zijn verschenen, plus nieuw werk.

Ongeveer de helft van de liedjes zijn dus 'oude' liedjes, in een ietwat nieuwe uitvoering. Natuurlijk ontbreekt Fail For You niet, wat mij betreft zijn allermooiste liedje.
Geen enkel nummer valt uit de toon, het zijn stuk voor stuk 12 prachtige liedjes. Afsluiter Benediction is wat mij betreft ook een absoluut hoogtepunt van de plaat.

4,5* als waardering, vanwege het feit dat zijn stem en teksten mij weten te raken. En niet zo'n beetje ook.

Luke Sital-Singh werd begin dit jaar genomineerd voor de Britse BBC Sound of 2014, met onder meer George Ezra, Jungle, FKA Twigs en Sam Smith (de uiteindelijke winnaar). Een behoorlijk goed lijstje om in te staan. En dat is puur op basis van zijn 3 eerder uitgebrachte EP's (1 uit 2012 en 2 uit 2013). En na deze EP's is het nu tijd voor zijn echte debuut album, waarbij het (naar eigen zeggen) een 'best-of' is, met in totaal 5 nummers die eerder ook al op de EP's stonden.

En dat begint met Nothing Stays The Same (van de Tornados EP). Sital-Singh wordt vaak vergeleken met Ben Howard (de manier van zingen) en Damien Rice (vanwege de emotie). En op basis van dit eerste nummer is dat al geheel logisch. Het is behoorlijk uptempo met veel koortjes, zoals Howard dat ook kan. Het voelt ook bijna groots aan, stadium-folk misschien wel. En ook op Greatest Lovers is dat grootse geluid weer te horen, waarbij de emotie in zijn stem duidelijk te horen is. Op Lillywhite is Sital-Singh in het eerste deel alleen te horen met piano en subtiele strijkers, waarbij het wederom opvalt hij goed hij emotie over weet te brengen. Het meer bombastische einde had van mij niet gehoeven. Een mooi klein nummer tussendoor had ik kunnen waarderen. Fail For You is vervolgens zo'n kleiner nummer, maar hier weet Sital-Singh me dan niet helemaal te raken, waardoor het zelfs doorslaat naar een beetje een vervelend nummer. Naar het einde van het album begint op te vallen dat veel nummers hetzelfde scenario volgen. Meer afwisseling had geen kwaad gekund, zoals op afsluiter Benediction, waar Sital-Singh weer alleen te horen is met piano en me voor het eerst dit album echt weet te raken.

Sital-Singh mag dan wel vergeleken worden met heren als Ben Howard en Damien Rice, voorlopig moet hij toch nog even in hun schaduw staan. Howard heeft als voordeel zijn gitaarspel waarmee hij weet te verrassen, en Rice weet de emotie nog een stuk beter over te brengen en meer te variëren binnen zijn albums. Maar dit is zeker geen slecht debuut. De basis is solide, waardoor ik nu al benieuwd ben hoe ver Sital-Singh kan groeien op het volgende album.

Pat-sounds: Album Luke Sital-Singh - The Fire Inside (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Veel te laat ontdekt alsook zijn meest recente werk: de prachtige EP: The Breakneck Speed Of Tomorrow met het prachtige verstillende 'Still' en 'Letting you go'.
Deze kerel raakt me wel met zijn mooie melodieën en zijn aparte prachtige stem
desondanks 'I have been a fire' dat ik een draak van een nummer vind.

Bij het plegen van achterstallig onderhoud stuitte ik weer op nog niet in de kast opgeborgen cd's van Luke Sital Singh. Ik vond de cd's destijds al prachtig, voorzien van schitterende melodieën en was zeer nieuwsgierig naar de recensies in muziekkrant Oor. Die waren op z'n zachtst gezegd vernietigend. Een goede reden om mijn waardering als nog achter te laten op de site van musicmeter. En laten we hopen dat zijn vierde standaard album er gauw aan gaat komen. Ik geef deze plaat het maximale aantal sterren. En ben ook benieuwd naar Old Sea Brigade, de artiest waar Luke tegenwoordig mee samen schijnt te werken. Moet ook een mooie plaat zijn.