Nitty Gritty Dirt Band - Will the Circle Be Unbroken: Volume Two (1989)

beroemde namen op een degelijke, goed gespeeld album met regelmatig gepraat tussen de nummers, die wel live opgenomen zullen zijn. er zit geen misser bij, wat bijzonder is voor een cd van meer dan een uur.

Uitmuntende country cd, luister ook eens naar deel 1 en 3.

Chris Hillman zingt samen met Roger McGuinn You ain't going nowhere. McGuinn neemt 'wraak' op Dylan door diens naam te gebruiken ipv zijn McGuinn, zoals Dylan dat op het origineel doet. Leuke cd, hoewel ik sommige stemmen (John Hiatt, John Prine) wel heel Amerikaans knauwerig vind. Kwestie van smaak zal dat zijn.

Moeilijk te waarderen ten opzichte van de voorganger. Met de aan deze plaat meewerkende artiesten heb ik meer, en het levert veel goede nummers op.

Tegelijkertijd mist het wel dat speciale dat de eerste plaat zo kenmerkte, die generatie-overstijgende verbondenheid met de countrymuziek, dat gevoel dat het allemaal authentiek is. Op deze plaat hebben ze er wel eens een miniem stukje conversatie ingelaten, maar dat doet nogal geforceerd aan en - niettegenstaande de linernotes en alle foto's die het tegendeel tonen - het lijkt vooral een project waarbij iedereen langskwam om zijn ding te doen. Het klinkt voor mij ook totaal niet als één geheel.

Weinig magie dus te horen op deze opvolger, wel veel goede muziek.

deel 2 volgde 17 jaar na het magistrale deel 1 waarvan de sound inderdaad authentieker is dan deze, maar

"this time they drew the circle bigger. big enough to include not only some of country music's living legends, but also many of the wandering gypsy troubadours whose paths have taken them in and out of folk, pop and the many hyphenated hybrid styles writers have used to decribe all sorts of American music that comes from the heart".

dit verklaart de bijdragen van meer "hedendaagse" muzikanten als John Hiatt, wijlen John Prine, Bruce Hornsby, MIchael Martin Murphey en Paulette Carlson.

er valt wederom genoeg te genieten op deel 2, waarbij de meeste hoogtepunten op de eerste 10 nummers staan, met als uitschieters de traditional "Life's Railway to Heaven" met leadzang van Johnny Cash en de halverwege invallende harmoniezang van de Carter Family, de hymne "When I Get My Rewards" een nummer van de Engelse songwriter Paul Kennerley, geweldig gezongen door Levon Helm en de prachtige, meerstemmige zang op nummers als de traditionals "Don't You Hear Jerusalem Moan" en "I'm Sittin' on Top of the World".

ook "Little Mountain Church House" (Jim Rushing/Carl Jackson) met lead zang van Ricky Scaggs, "And So It Goes" (Paul Overstreet/Don Schlitz) met lead zang van John Denver en "Mary Danced with Soldiers" (Paul Kennerley) met Emmylou Harris horen bij de sterkhouders.

vanaf nummer 11 staan er toch wel wat "mindere" composities op, zoals "Lovin' on the Side", het instrumentale "Blue Berry Hill" en "Turn of the Century", waarna er tegen het eind met de Dylan klassieker "You Ain't Going Nowhere" een soort reünie van de Byrds plaats vind met zang van Roger McGuinn en Chris Hillman en een blue grass versie van Bruce Hornsby's eigen "The Valley Road" (B. Hornsby/John Hornsby) alsnog een aantal fraaie nummers volgen. de herhaling van de titelsong "Will the Circle Be Unbroken" is logisch maar voegt weinig toe. de hymne "Amazing Grace" met Randy Scruggs op gitaar, de zoon van blue grass legende Earl Scruggs, sluit dit album instrumentaal af.

inderdaad wat minder magie dan op zijn voorganger, zoals Brunniepoo terecht opmerkt, maar de kwaliteit van de muziek vergoed veel.

onder de gastmuzikanten bevinden zich vele grote namen o.a. Roy Huskey Jr. (upright bass), Jerry Douglas (dobro) en Mark O'Connor (fiddle, mandola, mandolin)

Album werd geproduceerd door Randy Scruggs & The Nitty Gritty Dirt Band
Recorded at Scruggs Sound Studios, Nashville, Tennessee

"Lovingly dedicated to the memory and musical legacy of Mother Maybelle Carter"