Sean Rowe - Madman (2014)

hey een nieuwe sean rowe leuk! madman klinkt al aardig. maar jeetje 5 september dat duurt nog eeuwen

Houdt het dit jaar dan niet op, met al die mooie releases?! Weer een om naar uit te kijken!

Volgens de website van Anti verschijnt dit album 9 september.

Mooi, een nieuweling van Sean is er altijd eentje om naar uit te kijken.

In de VS inderdaad, hier in Nederland wat eerder (klik).

Er staat verwachte release 5 september. Volgens mij is het 9 september. Only time will tell.

Op Rootstime is al een zeer enthousiaste recensie te lezen. Het album schijnt een stuk soberder te zijn dan eerder werk.

Vind deze 'sobere' versie op Youtube stukken beter dan de album versie

Het klopt.

Voor degenen die het album graag willen horen, hier is het te streamen : First Listen: Sean Rowe, 'Madman' : NPR

Thanks!!!

Dacht ik wel, dat jij er blij mee zou zijn, Jelle. Heb hem in eerste instantie voor jou geplaatst.

Ik ga deze niet luisteren. Heb zn eerdere werk vaak geprobeerd maar kom er niet in

Ik heb hetzelfde probleem met deze man. Ik zal hem wel luisteren, maar vrees dat een heel album wederom teveel gevraagd is. Er staan echter al 2 nummers op Spotify en die zijn beide beter dan welk nummer op zijn vorige album dan ook. Maar aan het eind van het 2e nummer verlang ik toch wel naar iets meer diepgang in die stem.

Dit album is een "tikkeltje" anders dan de vorige.

Vorig jaar sloot Sean Rowe Take Root af. Een hele verademing na dat (veel te) lange optreden van ole man Kristoffersen.

En over dit album schrijft het Blues Magazine:

On his new record, ROWE, who The Wall Street Journal wrote “recalls the ecstatic intensity of late-’60s Van Morrison and stark subtlety of late-era Johnny Cash” has created a beautifully primal work.

en daar kan ik het alleen maar helemaal mee eens zijn. Al lijkt hij het 'ruwe' van zijn eerdere albums wat te hebben weggeslepen (Desiree), maar wat overblijft is weer old vintage Sean Rowe. Wat mij betreft een van de interessantere sing-a-song writers van aan de overkant van de grote plas.

De titeltrack is alvast erg fijn en opzwepend, en het is leuk om te horen dat Rowe zijn diepe, volle stem nog niet kwijt is.

Toch wel één van de albums waar ik dit jaar nog naar uitkijk.

Wat te denken van The real thing!

Het hele album is volgens mij The Real Thing!

Gisteravond even naar een paar nummers geluisterd, wat een geweldige sound zeg. Ik was al fan van zijn vorige album, maar ik denk dat deze hem wel eens zou kunnen overtreffen. Dit is er zeker één voor het jaarlijstje.

Omdat jij het bent ga ik hem luisteren

moet wel even wennen aan deze wat jollige nieuwe richting. Weet wel al dat ik zijn debuut toch t mooiste vind. Maar kan t wel waarderen als artiesten is wat anders proberen. Live vind ik m echt heel goed met die zware tenorstem, studio gaat mij zijn stem na een hele plaat wat tegen staan. zit m in dat nasale.

Je bedoelt waarschijnlijk Magic, maar dat is niet zijn debuut.

nee je hebt gelijk zijn 2e album

Hij draait nu voor de eerste keer, ik merk inderdaad dat dit een stuk soberder is dan het 'oudere' werk. De focus ligt hier voornamelijk op Sean en zijn gitaar, de rest zijn randzaken. Kortom, hij verschuilt zich niet achter rare stijlwisselingen en extra geluidjes. Terwijl een song als 'Thunderbird' hier ook wel had bijgepast!

My Little Man is fenomenaal!

Toen ik Shine My Diamond Rin voor het eerst hoorde moest ik denken aan Alphabet St. van Prince: het nummer heeft eenzelfde funky, energieke drive.
Verder een behoorlijk grote Van Morrison invloed ten tijde van Moondance.

Het valt me sowieso op dat het 'soul-gehalte' best groot is en dat vind ik wel een pré.

Zijn vorige album deed me uiteindelijk toch niet zo heel erg veel maar deze doet dat een stuk beter. Maar die stem gaat na verloop van tijd wel vervelen.

Grappig, bij mij juist niet.

Dit album is in ieder geval beter dan de vorige. Daar was ook niet zo heel veel voor nodig. Er werd constant voor de moeilijke weg gekozen. Dat in combinatie met die vermoeiende wat monotone stem maakte het eenvoudigweg tot een vervelende zit. Met dit album toont Sean Rowe aan dat hij van zijn fouten heeft geleerd. Dit albums is veel soberder en vrijwel ontdaan van die irritante tierelantijnen op de voorganger. De stem is nog steeds erg vermoeiend, maar omdat de liedjes veel meer zeggingskracht hebben is de kans aanmerkelijk groter dat ik hem over 5 luisterbeurten in een keer uit luister. Tot die tijd zal ik mij van stemming onthouden. Er is hoop, maar 4 sterren gaat dit album nooit halen, alleen door zijn stem.

Zoals altijd, muziek is subjectief.