Lynyrd Skynyrd - Lyve: The Vicious Cycle Tour (2004)

Er is een tijd geweest dat ik helemaal idolaat was van Lynyrd Skynyrd en als toverslag was dat gevoel opeens verdwenen. Ik ben er nog altijd niet uit wat er nu juist is misgelopen tussen mij en deze southern rockers, maar met uitzondering van de debuutplaat draai ik nog heel erg weinig van de groep. Zelfs hun passage op Graspop heb ik aan me laten voorbij gaan en dan vooral omdat je door de vele personeelswissels meer het gevoel hebt dat je naar een coverband zit te kijken dan naar het origineel. Anno 2003 was de oorspronkelijke kern nog net iets meer intact, maar het vliegtuigongeluk (en andere zaken) heeft de bezetting indertijd serieus door elkaar gegooid. In ieder geval was de groep aan een tweede leven begonnen en in 1991 werd het eerste album (met als summiere titel "1991") sinds Street Survivors uitgebracht.

Dat bracht toen de teller op 6 stuks en 12 jaar later werd dat aantal verdubbeld nadat Vicious Cycle werd uitgebracht. We schrijven dan 2003 en de naam Lynyrd Skynyrd bestaat 30 jaar (want Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd kwam in 1973 uit), dus dat was de perfecte gelegenheid om een grootschalige tournee te doen die hen ook tot in Europa bracht. Het is van die tour dat Lynyrd Skynyrd Lyve: The Vicious Cycle Tour een uitgave is. Geen concert dus in de originele bezetting zoals bijvoorbeeld One More from the Road dat wel is, maar gelukkig nog wel met Gary Rossington en Billy Powell van de originele line-up. Leon Wilkeson speelde nog wel mee op het Vicious Cycle album, maar overleed voordat de tour van start kon gaan. Het zorgt in ieder geval wel voor een mooi momentje wanneer ze hier Simple Man aan hem opdragen, maar eerlijk gezegd? Ik vind het niet als Skynyrd klinken en dat ligt toch vooral aan de zang van Johnny Van Zant. Ik zei het blijkbaar in 2008 ook al en ik sta nog altijd achter die mening.

Het vreemde is echter dat het concert an sich wel energiek oogt en je duidelijk een band hoort die er wel zin in heeft. Het is echter de mengeling van echte Skynyrd klassiekers met nummers die minderwaardig zijn (het volstrekt over the top Red, White & Blue is bar slecht) die ervoor zorgen dat ik de ene moment kan genieten terwijl een nummer later mijn tenen gaan krullen. Gelukkig overheerst de pre-crash periode de setlist (meer dan de helft van het debuutalbum wordt gespeeld), maar echt gelukkig word ik er toch niet van. Net zoals het continu roepen van in welke stad we zijn (Van Zant heeft hier heuse Bruce Dickinson van Iron Maiden allures) en ik had eerlijk gezegd ook een langer concert verwacht. Misschien ben ik verwend door de Grateful Dead, maar als je als band roept dat dit het langste concert gaat worden dat je ooit gespeeld hebt... Dan mag je toch wel boven de 2 uur afklokken als je het mij vraagt.

Leuk om nog eens een keer terug te horen en ik merk dat de groep de laatste jaren wel terug populairder is aan het worden qua live-releases, maar dan ben ik blij dat het om concerten van voor 1977 gaat. In die groep zit toch de echte charme van Skynyrd en daar wil ik er nog wel eens eentje van proberen. Al ga ik me eerst nog eens terug wat verdiepen in de eerste studioalbums. Pronounced kreeg een tijd geleden al een review, maar de overige heb ik werkelijk in geen jaren nog gedraaid. Hopelijk een heropflakkering van een oude liefde.