Arzachel - Arzachel (1969)

Geweldige plaat uit de Britse Canterbury scene, met "Metempsychosis" als freakout, het laatse nummer. Steve Hillage (Gong) was lid van deze band.

En wat mij betreft nog veel belangrijker: Dave Stewart speelt orgel op deze plaat.

En nee, het is niet de overbekende Dave Stewart van de Eurythmics maar die van de bands Egg, Hatfield & The North, National Health en die daarna in de Bruford zat als toetsenist om vervolgens met zijn partner Barbara Gaskin een popduo vormde. Hadden volgens mij een hit met een opvallende cover van It's My Party (And I Cry If I Want To). Wat hij tegenwoordig weet ik eigenlijk niet. Maar wat hij me daar op toetsen heeft geflikt bij National Health is werkelijk fenomenaal.

Arzachel is in feite dus Steve Hillage en Dave Stewart (en de andere leden) van Egg. Ze namen samen dit fantastisch plaatje op (voor 250 pond), op een namiddag, in acht uur. Steve Hillage noemt het album 'for a laugh, really', maar dat doet echt heel veel af aan de plaat.
Arzachel is eigenlijk free-form psychedelia/(vroege) progrock, het best te vergelijken met The Nice of de Saucerful-Pink Floyd. Kant twee van de plaat is eigenlijk helemaal geïmproviseerd, maar het tussenspel tussen Hillage's gitaar en Stewart's orgel is heerlijk. En die vocalen van Hillage natuurlijk (vooral op kant één).
'Metempsychosis' is de ultieme afsluiter voor deze plaat, niet anders te omschrijven dan de ultieme freak out.

Dit zou wel eens mijn favoriete Canterbury-plaat kunnen zijn (na In the Land of Grey and Pink dan, maar het scheelt niet veel!). Het is ook één van de meest duistere platen die ik ken, echt zo'n plaat die je 's nachts moet draaien, of op zo'n grijsgrauwe dag. Deze plaat is gewoon een complete trip, vijfenveertig minuten lang genieten . Dikke 4.5*

jongens toch, hoe vet wil je je muziek voorgeschoteld krijgen. De ULTIEME trip. Gaat dit luisteren! Waaaah! Zo dicht bij 5* !!!!!

Even dimmen Toon. 4* en niet meer

Een paar minuten, als ik mij niet vergis.

ja 't is wat he?

Kant 2 hoeft van mij niet zo, maar kant 1 is voor driekwart erg geweldig.

Met name Queen St. Gang, waarvan wordt beweerd dat de heren van Air er erg goed naar geluisterd hebben.

Garden Of Earthly Delights vind ik een beetje lijken op Contrasong van Egg op The Polite Force. Maar ja, het was dan ook min of meer Egg wat hierop speelde.

Wie zingen er eigenlijk hierop?

Ai, ai... dit is een classic in het genre. Tamelijk zeldzaam en erg gewild. Heb pas geleden er eentje in m'n handen gehad voor € 249,-. Voor een plaat die als een soort tussendoortje, of een uit de hand gelopen jam, tot stand is gekomen en waar meesterwerk. Over de gehele linie gewoon inspirerend en lekker psychedelisch.

Gewoon voor een tientje uit de tweedehandsbak gevist, deze... op lp, dan...

Heerlijke superpsychedelica. Vooral kant 2 vind ik prachtig. Kun je jezelf helemaal in verliezen.

Inderdaad, geweldige psychedelische plaat. Dit gaat terstond op mijn lijstje van jaren '60 favorieten, mijn stem zal misschien ook nog wel eens de hoogte in gaan. Met dank aan Misterfool die me dit album een tijdje geleden tipte.

Deze plaat laat horen wat er in rock verloren is gegaan - improviserend vermogen. Hillage en Stewart waren de eersten niet (Cream) en evenmin de laatsten (DP en LZ). Lollig is het allemaal wel, maar niet altijd even effectief. De twee zouden bovendien hun techniek nog wel verbeteren.
Vier sterren - dat is wat veel voor iets waar ik vermoedelijk nooit meer naar zal luisteren, maar dit album brengt me in een goede bui en dat is ook wat waard.
Niettemin is de volgende samenwerking van Hillage en Stewart - in de band Khan - aantrekkelijker.

Heel heel vet dit!

Heerlijk album dit. Een soort van verloren parel die je plots tegen komt.

Toch wel een meesterwerk in zijn genre. Voor mij redelijk verslavend moet ik zeggen. Heerlijke plaat.

En ook nu weer word ik verrast door de ontdekking van een erg mooi album. Arzachel, niet te verwarren met Azrael, de kwade genius in smurfenland. Ik had er nog nooit van gehoord en dat is jammer.
Ik heb het nu een aantal malen gedraaid en het wordt alleen maar beter. Clean Innocent Fun is een meesterwerkje en ook opener Garden of Earthly Delights is een aanrader.
Het is psychedelica van de bovenste plank.
Ik begin met 4* voor nummer 76 (te laag) in de 100 Greatest Albums of 1969 en 287 (veel te laag) in de chart van Best Ever Albums.

Ik lees online dat deze band eigenlijk Uriel heette, maar zijn enige album als Arzachel uitbracht, en daarna in feite doorging als Egg, zonder gitarist Steve Hillage.

La petite histoire, natuurlijk, want in de eerste plaats is dit een heerlijk plaatje. De eerste vier tracks weten me al te bekoren, met een lekker psychedelische sound, en Leg is een woeste, onversneden bluestrack. Maar de laatste twee tracks zijn nog wat anders. Vooral die afsluiter van ruim een kwartier vind ik geweldig; ik heb een serieuze boon voor dat soort gefreak en gejam. Creatief, intens, en de band zorgt hier ook nog voor een duistere sound (dat hebben alle songs eigenlijk wel een beetje).

Jammer dat ze niet met Hillage verder zijn gegaan, want dit vind ik gewoon een erg geslaagde combinatie!

4 sterren

Vroege Canterbury band met oa Dave Stewart (Caravan, Hatfield and the North, Khan) en Steve Hillage (Gong).

Muzikaal lijkt dit totaal niet op bijvoorbeeld Caravan of Soft Machine, maar de Canterbury Scene is meer een scene dan een sound soms. Deze plaat kun je makkelijker onderbrengen onder de (vroege) spacerock. Zeg maar richting de vroege Hawkwind en Pink Floyd.

Als historisch document een interessante psych-plaat met gaaf orgelwerk en zweverige, dromerige songs.

Over de band:
Arzachel was een Britse psychedelische rockband die kortstondig actief was aan het einde van de jaren 60. De band werd opgericht in 1968 en bestond uit leden die later bekend zouden worden in de progressieve rockscene, waaronder Steve Hillage (later bij Gong en als soloartiest), Dave Stewart (niet te verwarren met de Eurythmics' Dave Stewart, maar die later bij Egg, Hatfield and the North en National Health speelde), Clive Brooks en Mont Campbell.

Arzachel staat bekend om hun enige album, ook getiteld "Arzachel", uitgebracht in 1969. Het album werd opgenomen onder pseudoniemen vanwege contractuele verplichtingen van de bandleden met andere platenlabels. Ondanks dat het een zijproject was, is het album uitgegroeid tot een cultklassieker in de psychedelische en progressieve rockgenres.

De muziek van Arzachel kenmerkt zich door zijn experimentele benadering, met invloeden van psychedelische rock, blues en jazz. Het album bevat een mix van instrumentale stukken en nummers met zang, allemaal gekenmerkt door complexe structuren, uitgebreide solo's en een algemene atmosfeer die typisch was voor de late jaren '60 psychedelische scene.

Ondanks hun korte bestaan en beperkte output, heeft Arzachel een blijvende indruk achtergelaten op de progressieve rock en psychedelische muziek, en hun enige album blijft gewaardeerd onder verzamelaars en liefhebbers van het genre.

Over het album:
Het album Arzachel van de band Arzachel, uitgebracht in 1969, staat als een uniek en boeiend artefact uit het psychedelische tijdperk. Deze recensie combineert algemene inzichten met persoonlijke meningen.

Het album begint met Garden of Earthly Delights, een nummer dat de geest van de late jaren '60 psychedelische scene perfect weergeeft. Het nummer, een persoonlijke favoriet, weeft ingewikkelde melodieën met een uitgestrekte, dromerige sfeer en zet een hoge standaard voor de rest van het album.

Azathoth volgt, waarbij de hoge kwaliteit van het album behouden blijft met zijn betoverende orgelspel. Het nummer dient als een uitnodiging om weg te drijven naar een meer etherische ruimte en laat zien hoe de band in staat is om diep meeslepende soundscapes te creëren. Dit nummer, met zijn droomachtige kwaliteit, valt op als een hoogtepunt en is indicatief voor het experimentele karakter van het album.

Echter, niet alle tracks houden dit momentum vast. Queen St. Gang wordt ervaren als enigszins tekortschietend in energie en geest in vergelijking met de rest van het album. Het is een langzamer, minder boeiend stuk dat niet helemaal voldoet aan de inventieve normen van de omliggende tracks.

In schril contrast injecteert Leg een broodnodige uitbarsting van energie terug in het album. Deze track wordt geprezen om zijn levendigheid en bluesachtige ondertonen, waarmee een ander facet van het muzikale talent van de band wordt getoond. Het is een verfrissend numer na het meer slepende Queen St. Gang en wordt gewaardeerd om zijn dynamische aanwezigheid op het album.

Clean Innocent Fun wordt vergeleken met Dazed and Confused van Led Zeppelin, voornamelijk vanwege het hypnotiserende gitaarspel. Dit nummer valt op door zijn rauwe kracht en ingewikkelde gitaarspel, wat verder de veelzijdigheid en technische vaardigheden van de band laat zien.

Het album sluit af met Metempsychosis, een andere persoonlijke favoriet die een bevredigend einde biedt aan de Arzachel-reis. Het nummer wordt gevierd om zijn gevarieerde passages en complexe structuur, waardoor de experimentele en avant-gardistische geest van het hele album wordt samengevat.

Over het algemeen biedt Arzachel van Arzachel een fascinerende momentopname van zijn tijd, gevuld met momenten van briljantie en experiment. Hoewel het zijn hoogte- en dieptepunten kan hebben, biedt het album als geheel een boeiende ervaring, met name voor fans van het psychedelische genre. De uitblinkende nummers, zoals Garden of Earthly Delights en Metempsychosis, benadrukken het vermogen van de band om meeslepende en boeiende soundscapes te creëren, waardoor het een opmerkelijk stuk in de annalen van psychedelische rock is.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Goede uitzetting Jorro, en fojn dat je alinea's/witregels gebruikt. Dat leest altijd een stuk makkelijker.