Monuments - The Amanuensis (2014)

Het debuut, Gnosis uit 2012, was best oké, maar had te lijden onder een te eenzijdige aanpak, zowel op vocaal als op muzikaal vlak. Die schoonheidsfoutjes zijn hier hersteld, resulterend in een prima tweede plaat. De zang is veelzijdiger en weet zowel in de melodieuze als de ruige partijen te overtuigen; de muziek is veel dynamischer geworden, met veel aandacht aan het contrast tussen rustige en brute passages. De songs hebben ook meer een eigen identiteit en kunnen met gemak op zichzelf staan. Enige minpuntje betreft de produktie die, hoewel goed genoeg, mijns inziens nog wel wat gedetailleerder en krachtiger had gekund. Wellicht alvast een tip voor het derde album.

The Amanuensis is een knap album. Ook ik voel mij vaak murwgebeukt door de knap gespeelde, maar vaak eenzijdige djent-toestanden. Monuments vermijdt voorspelbaarheid op The Amanuensis als de pest. De van Periphery bekende zanger Chris Barreto lijkt in zijn cleane partijen bij vlagen op Daniel Gildenlöw van Pain Of Salvation. De combinatie van deze partijen met de avontuurlijke instrumentale arrangementen maakt dat de naam van die band vaker door mijn hoofd spookt naarmate ik het album vaker beluister. Nadeel is dat ik Barreto soms wat té lief vind klinken.

Nummers als The Architect en Quasimodo bevatten voldoende ouderwets beukmateriaal maar rollen net zo gemakkelijk om naar een dromerige sfeerpassage. Dobberend op een denkbeeldige oceaan. Op weg naar de volgende avontuurlijke wending.

Het concept is gebaseerd op Cloud Atlas, de roman van David Mitchell. Een complex opgebouwd verhaal dat zo een ideale soundtrack krijgt. Op elke vierkante centimeter is wel iets nieuws te beleven. Monuments ontstijgt de grauwe djentmiddelmaat met gemak.