Robert Reed - Sanctuary (2014)

Dit is eigenlijk gewoon een grote Mike Oldfield-na-aper. Is dat iets slechts? Nee, natuurlijk niet. Goede muziek is gewoon goede muziek.

Samengevat is dit gewoon een herhaling van Ommadawn of Hergest Ridge. De man heeft zelfs op de achterkant van de cd een opsomming van instrumenten die hij bespeelt, inclusief Tubular Bells. Zelfs het gitaargeluid is een exacte kopie van Mike Oldfield.

Genieten geblazen dus, van deze new-age/instrumentale symfo. Over Robert Reed zelf: hij is ook de man achter Magenta en Kompendium. En ik zie deze plaat dan ook eerder als een eerbetoon dan rip-off. Iedereen moet dat maar voor zichzelf beslissen.
Niet iedereen zal dit pikken, denk ik. Maar bij mij gaat dit erin als zoete koek.

Dit is een heel vreemde gewaarwording: Robert Reed plays Mike Oldfield in zijn Ommadawn- en Hergest Ridge-periode. Plagiaat? Welnee. Doorborduren op Oldfield's begintijd? Ja. Een eerbetoon aan Oldfield? Natuurlijk. Kijk maar op de cover Het lijstje met instrumenten dat Reed op deze schitterende bespeelt eindigt met de tekst "...plus....Tubular Bells". Je hoort het in gedachten weer uitgesproken worden door de onmiskenbaar herkenbare stem van de grote Vivian Stanshall.
1975 terug in 2014. Wat kun je als muziekliefhebber van middelbare leeftijd meer waarderen dan een perfecte ode aan de man die in '73 doorbrak met een heel nieuwe vorm van rockmuziek?

Als Mike het niet meer doet, dan ik maar. Zoiets moet Robert Reed hebben gedacht voordat hij aan dit project begon. Mike Oldfield is nog steeds actief - afgelopen winter verscheen Man on the Rocks - maar hij brengt al lang geen platen meer uit met dezelfde zeggingskracht als aan het begin van zijn carrière.

Luisteren naar Sanctuary is een beetje spooky ervaring. Dit LIJKT niet op Mike Oldfield ten tijde van Tubular Bells tot Incantations, dit IS hem gewoon. Reed heeft er alles aan gedaan om het geluid van die periode te evenaren. De keuze voor de producers Tom Newman en Simon Heyworth, destijds betrokken bij de eerste Oldfield albums, zegt veel.

Het is dus een hommage, en wezenlijk verschillend van andere 'door Oldfield geïnspireerde' albums zoals die van Colin Masson, Asturias en Borja Ruiz. Waarvan de laatste overigens helemaal niet verkeerd is.

Ik kan dit album wel waarderen. Reed speelt een knap staaltje gitaar en heeft gevoel voor melodie en compositie. Het slot van Part One verwijst vooral naar Tubular Bells II uit 1992 en Incantations. Wel jammer dat hij niet even doorpakt tot een echte climax.

Ja . Een leuke plaat. Was in eerste instantie bang, dat het afgekraakt zou worden. Maar schijnbaar vind iedereen de poging van Reed toch wel geslaagd.

Zelfs de hoes is al eerder gedaan...

Mickey Simmonds - The Shape of Rain (1999)

Sjezus, ik beluister nu net wat stukjes op Youtube. Als men gezegd had dat dit wat verloren opnames van Mike Oldfield waren ten tijde van incantations, dan had ik het geloofd. Normaal zou ik zo'n uitspraak doen als hyperbool om een album aan te prijzen, maar hier is het een letterlijke beschrijving van mijn luisterervaring. Zo goed een speelstijl na-apen is eigenlijk wel weer heel kunstig en muzikaal.

Ik moest ook even slikken. Maar het is zo sympathiek en kunstig gedaan, dat ik er erg graag naar luister.

Nu een paar keer gedraaid, vind hem erg leuk. Muziek van 40 jaar geleden, zie het meer als een eerbetoon van een groot bewonderaar,die zelf ook barst van het talent . Luister naar Magenta en Kompendium.Respect voor Robert Reed.

Na alle goede reacties, kunnen we niet anders dan concluderen dat Reed hier een goede slag mee slaat.

Ja, knap gedaan maar is het boeiend genoeg? Voor mij niet zo erg. Het is in zoverre voorspelbaar omdat je weet wat er ongeveer komen gaat. Er wordt een instrument en een melodielijn toegevoegd die aansluit bij de eerdere. En soms kijk je verrast op als er een riedel wordt ingezet die je niet verwacht. Toch is hij niet erg creatief in zijn toevoegingen.
Hij maakt gebruik van een bestaand recept en voegt nieuwe snufjes toe. Het zal een heel uitgezoek zijn geweest om alle lijnen en loopjes op zijn plaats te krijgen, toch is dat eerder een technische dan een creatieve prestatie. Ik zit zelf ook vaak te pielen met een bekend thema, werk dat dan uit naar net iets anders. Dat is de kunst niet. Het gaat om het vasthouden van een basisgevoel of sfeer, en daar variaties op maken, zoals dat in jazz heel gewoon is. Het is wel een kunst om dat consequent uit te werken en vol te houden. En dat doet hij goed.

Ik moet eerlijkheidshalve bekennen niet de cd maar de dvd te hebben bekeken en beluisterd.

Voor mij komt dit 'eerbetoon' toch iets te dicht bij plagiaat in de buurt om leuk te zijn.

Mee eens! Ken je de term Uncanny Valley: robots die er welhaast menselijk uitzien, maar daardoor ook ietwat eng ogen. Dat gevoel krijg ik bij de solo-albums van Robert Reed. Zijn muziek lijkt zo veel op de albums van Mike Oldfield dat ik er niet met plezier naar kan luisteren.

Dan heb ik liever Anthony Phillips - Slow Dance (1990). Ook een Oldfieldiaans album, maar de pastorale stijl van Phillips klinkt ook door in het eindproduct. Sowieso zit ik wel te wachten op iemand die een echt originele draai kan geven aan de stijl van Oldfield. Ik hoor hier en daar wel pogingen daartoe, maar weinig echt geslaagde werkjes. Gek eigenlijk! Andere progartiesten: zoals Yes, King Crimson, Genesis, Van Der Graaf Generator(To name a few) hebben wel veel muzikale nazaten.

Zo, dat album wat je daar noemt van Phillips is een hele fijne

Bij plagiaat denk ik aan geniepig jatwerk, maar dat is hier niet het geval. Robert Reed brengt in alle openheid een eerbetoon aan Mike Oldfield. Of het daarmee een belangrijk album is, is een andere discussie.

Anthony Phillips - Slow Dance is heel fraai, maar afgezien van het begin van Part 2 vind ik de overeenkomst met Oldfield niet heel groot. In tegenstelling tot bijvoorbeeld deze plaat.

Voor mensen die vinden dat Mike Oldfield de verkeerde kant is opgegaan ná zijn eerste 4 a 5 platen is dit toch wel heerlijk.

Hoe vaak hoor je nu een artiest in hetzelfde genre als Mike spelen? Okay in de jaren 80 en 90 was er de New Age met veel Mike Oldfield invloeden, maar wat Robert Reed hier doet is gewoon exact wat Oldfield deed, maar dan toch iets minder rommelig.

Ik vind het werkelijk schitterend, en al zullen er wel ook mensen zijn die er niet zo van houden als artiest A een beetje (of veel) klinkt als artiest B, heb ik liever dit dan die sombere progrock van tegenwoordig.

Daarbij zijn de melodieën Van Reed wel zelf verzonnen, dus is het nog best knap ook, om nergens echt van jatwerk te spreken.

Het is inderdaad niet erg origineel te noemen maar toen ik dit voor het eerst hoorde was ik onder de indruk van hoe kunstig e.e.a. in elkaar is gezet en zijn goede beheersing van de gebruikte muziekinstrumenten.
Na meerdere luistersessies is mijn waardering echter afgenomen.
Ik vind er niet echt een mooie opbouw in zitten, telkens na een aantal maten verandert er wat, op een plichtmatige wijze lijkt het wel, waarbij je elementen van bijvoorbeeld Hergest Ridge of Ommadawn kunt herkennen, maar dat is het dan ook wel.
Neen, dan hoor ik toch veel liever de albums van de grote meester zelf.