Robert Reed - Sanctuary (2014)

Dit is een heel vreemde gewaarwording: Robert Reed plays Mike Oldfield in zijn Ommadawn- en Hergest Ridge-periode. Plagiaat? Welnee. Doorborduren op Oldfield's begintijd? Ja. Een eerbetoon aan Oldfield? Natuurlijk. Kijk maar op de cover Het lijstje met instrumenten dat Reed op deze schitterende bespeelt eindigt met de tekst "...plus....Tubular Bells". Je hoort het in gedachten weer uitgesproken worden door de onmiskenbaar herkenbare stem van de grote Vivian Stanshall.
1975 terug in 2014. Wat kun je als muziekliefhebber van middelbare leeftijd meer waarderen dan een perfecte ode aan de man die in '73 doorbrak met een heel nieuwe vorm van rockmuziek?

Als Mike het niet meer doet, dan ik maar. Zoiets moet Robert Reed hebben gedacht voordat hij aan dit project begon. Mike Oldfield is nog steeds actief - afgelopen winter verscheen Man on the Rocks - maar hij brengt al lang geen platen meer uit met dezelfde zeggingskracht als aan het begin van zijn carrière.

Luisteren naar Sanctuary is een beetje spooky ervaring. Dit LIJKT niet op Mike Oldfield ten tijde van Tubular Bells tot Incantations, dit IS hem gewoon. Reed heeft er alles aan gedaan om het geluid van die periode te evenaren. De keuze voor de producers Tom Newman en Simon Heyworth, destijds betrokken bij de eerste Oldfield albums, zegt veel.

Het is dus een hommage, en wezenlijk verschillend van andere 'door Oldfield geïnspireerde' albums zoals die van Colin Masson, Asturias en Borja Ruiz. Waarvan de laatste overigens helemaal niet verkeerd is.

Ik kan dit album wel waarderen. Reed speelt een knap staaltje gitaar en heeft gevoel voor melodie en compositie. Het slot van Part One verwijst vooral naar Tubular Bells II uit 1992 en Incantations. Wel jammer dat hij niet even doorpakt tot een echte climax.