Culture - Two Sevens Clash (1977)

Waarschijnlijk één van de beste reggae albums ooit.

Ken alleen het titelnummer, erg goed.

en zo is het maar net, mischien een leuk weetje, Het Beroemde Two Sevens Splash festival is naar dit album vernoemd.

moet wel opmerken dat bij het album dat ik heb de nrs in andere volgorde staan.

-Dus als er nog 13 personen meestemmen
komt ie ook in de MuMe best of lijst

- hoort bovenaan te staan samen met de Congos en een Augustus Pablo

Er is zojuist een mooie heruitgave verschenen vanwege 30th anniversary

deze hoort absoluut in de lijst met beste reggae albums ooit.

Het beste reggae album dat ik ooit gehoord heb, dwz ik vind hem beter dan bijv. Red van Black Uhuru of Natty Dread van Bob Marley.

Klopt die tracklist wel? ik had m gedownload, mr de tracks staan in een hele andere volgorde, ik vind m op andere sites ook als..
1.Get Ready to Ride the Lion to Zion
2. Black Starliner Must Come
3. Jah Pretty Face
4. See Them a Come
5. Natty Dread Taking Over
6. Calling Rasta Far I
7. I'm Alone in the Wilderness
8. Pirate Days
9. Two Sevens Clash
10. I'm Not Ashamed

volgens die sites is ie in 1988 uitgekomen

De tracklist zoals ik hem hebt is inderdaad niet zoals hierboven vermeld, maar zoals jij, andnino.
En verder is de releasedate 1978 of 1977, dit verschilt nog wel eens.

Ik heb de tracklist destijds opgesteld volgens mijn eigen exemplaar: de Lp op het Lightning label, Engelse persing, uit 1978. Ik denk dat dat later 1977 is geworden. Misschien is dat de releasedatum in Jamaica geweest?

Op de tracklist van adnino zijn kanten 1 en 2 omgewisseld. Dat is iets dat ik op CD-releases van LPs wel vaker heb zien doen. Ik denk dan vaak dat dat slordigheid is.

Mooie plaat heb je dan.
Overigens is de cover van cd's ook nogal eens anders dan de lp.
Al met al een topper, bij deze plaat maakt de tracklist niet heel veel uit, bij sommige albums is de volgorde van wereldbelang namelijk.

Wel wat raar als er staat '77' terwijl hij in 78 is uigekomen xp

ja, nou, dan is dat euvel opgelost!
en die site waarop staat 1988 slaat natuurlijk alles....

Inderdaad een erg goed album maar wat de score nu laat vermoeden is toch wel een beetje te gortig, er zijn zeker betere platen gemaakt in het genre , maar deze is in zijn geheel gewoon heel mooi...uit de hoogdagen van de reggae...

Noem eens wat betere platen. Ik wil me wat meer verdiepen in dit genre

http://www.musicmeter.nl/album/26752
http://www.musicmeter.nl/album/24037
http://www.musicmeter.nl/album/49806
http://www.musicmeter.nl/album/117649
http://www.musicmeter.nl/album/1604

Jamaica heeft niet alleen de beste sprinters ter wereld maar bracht vooral in de jaren '70 heel wat prachtige reggae, waaronder deze "Two Sevens Clash", dat ik het liefst draai op een regenachtige zomerdag als vandaag. Prachtige vocalen en ritmes, heerlijke zonnige sfeer en bovenal 10 uitstekende songs. Ik bezit overigens de luxe-versie van dit album.
1977 was niet alleen het topjaar van de punk, maar ook van de reggae!

Ik vind het titelnummer prima te genieten, maar verder is het naar mijn mening eigenlijk maar een weinig bijzonder reggae-album (ik weet dat dit geen populaire mening is). Ik begrijp ook niet echt waarom juist dit album altijd als een klassieker wordt bestempeld. Het is degelijke roots-reggae, maar ik kan ook makkelijk 'tig betere reggae-albums uit de 70s opdreunen. Qua stem doet Culture een beetje denken aan Burning Spear, maar die vind ik over het algemeen muzikaal wel veel sterker.

Ik heb ook de luxe-editie, maar de geluidskwaliteit is nog steeds niet echt geweldig en de bonus-tracks zijn vooral zeer middelmatig gemixte dubs.

Ik heb ook die luxe (jubileum) editie, maar - in eerste instantie - vind ik dat geluid niet zo slecht; ik zal 'em nog eens draaien. Voor mij is gewoon een goede reggae-plaat: lekker aardse beat en bas. Is de productie prut dan meld ik dat wel.

Eén van de reggae klassiekers. Verveelt nooit!

Culture op zijn best in de jaren zeventig waarin Reggae hoogtij vierde. Samenzang, ritmes en praise Jahs.

Ik heb de originele Joe Gibbs LP met de bovenstaande, originele hoes. Two Sevens Clash was met name door het titelnummer het eerste succes van Culture. Het is ook een erg fijne reggae plaat moet ik zeggen, met afsluiters See Them a Come en Natty Dread Taking Over als persoonlijke favorieten.

Album scoort twee plaatsen (44) boven Exodus van Bob Marley and the Wailers (46) in de jaarlijst Oor 1977. Als ik de berichten lees wel terecht geloof ik, Helaas heb ik zelf weinig met reggae
2,5*

Had je bericht bij Exodus ook al gelezen. Je zegt het zelf al "Helaas heb ik zelf weinig met reggae - stop er dan gewoon mee; ga niet naar Black Uhuru - Sinsemilla (1980), naar [url=https://www.musicmeter.nl/album/8518[/url] ; luister vooral niet naar niet Black Uhuru (met Sly en Robbie) Live Gruga Halle (YouTube). Geen idee waarom je dan door zou gaan; dit is prima reggae van de S-Klasse - chill mon, gewoon in je eigen comfort zone

Mjuman screef


Gelukkig geeft MuMe de vrijheid om te zeggen wat je wel en niet mooi vindt. Beide meningen zijn informatief voor andere gebruikers.

Da's een grondwettelijk vastgelegd recht om precies te zijn. Het ging mij erom je verder muzikaal masochisme te besparen. Zonder verdere toelichting (het hoe en waarom, evt toegespitst met muzikale verwijzingen) is de informatieve waarde van je post nou niet zodanig dat een mens er een duim op plakt.

Mij zie je bijv never nooit niemals bij metal - zou niet weten wat ik daar moest doen. Kan er ook nix over kwijt behalve dat 't mijn ding niet is - en dat heeft, onder ons gezegd, een informatieve waarde van 0,0

Misschien gewoon eens een FabricLive checken - bijv FabricLive54 (David Rodigan), meer stijlen, meer artiesten aaneen gemixt. Ik krijg er altijd een zomers gevoel bij

Sowieso één van dé klassieke roots reggae albums.

Energiek, krachtig, boordevol bijbelse taferelen en aankondigingen van de apocalyps, op een stuwende rockers-groove boordevol hooks.

Prekerig, zeker. Primitief (qua productie): zeker.
Maar ook erg eerlijk, passioneel en krachtig.

En al heb ik een broertje dood aan fanatiek religieuze prekers: ik kan niet anders dan dit fantastisch vinden. Zie ook Burning Spear.

4*
Muziek als dit wordt niet meer gemaakt. Niet zeker of ik hier blij of triest van moet worden.

Favoriete nummer: in de eerste plaats 'I'm not ashamed'. Jongens wat een nummer.
Ook: i'm alone in the wilderness, black starliner.

Ben het in alle opzichten met marleone eens, behalve dat je niet triest hoeft te worden van het feit dat deze kwaliteit roots reggae niet meer gemaakt wordt. Er is immers zoveel te genieten van wat ze ons hebben nagelaten. Er zijn dan ook niet voor niks zoveel klassiekers, waaronder dus dit fantastische album.

Het valt me vooral op dat (bijna) alle klassiekers uit die tijd na al die jaren nog helemaal niks aan kracht hebben ingeboet. En dat kun je zeker niet van de een groot deel van de reguliere klassiekers uit de popmuziek zeggen ...

Mijn favoriet in dit genre is overigens sinds jaar en dag Gregory Isaacs. En dan al zijn werk van de jaren zeventig en de eerste helft van de jaren tachtig. Daarna ging het helaas snel bergaf met Gregory's persoonlijke levenswandel, en dus ook met zijn muziek.

dit debuut van Culture uit 1977 (voorheen The African Disciples) groeide uit tot een roots reggae klassieker en terecht.

alles klopt aan dit album met 10 ijzersterke songs, geweldige harmoniezang van dit vocale trio met gepassioneerde, krachtige leadzang van Joseph Hill in een glasheldere productie van Joe Gibbs.

klinkt 47 jaar later nog steeds fris en sprankelend. de groep bleef door de jaren heen net als Burning Spear trouw aan hun roots en ging geen pop reggae maken, zoals bands als Inner Circle en Third World.

alhoewel dit soort roots reggae voor mij gekoppeld is aan de zomer, mag ik deze graag in alle jaargetijden opzetten. de groep werd hierna getekend door het Front Line reggae label van Richard Branson's Virgin Records, waarop de opvolger "Harder Than the Rest" (1978) werd uitgebracht, dat nauwelijks onder doet voor dit magistrale debuut album.

zoals Tonio hierboven al eerder opmerkte "een klassieker dat na al die jaren nog helemaal niks aan kracht heeft ingeboet".

Album werd geproduceerd door Joe Gibbs & Errol Thompson
Recorded at Joe Gibbs Recording Studio, Kingston, Jamaica

Sly Dunbar: drums
Lloyd Parks: bass
Eric Lamont, Robbie Shakespeare, Lennox Gordon: guitar
Errol Nelson, Harold Butler, Franklyn Bubbler Wal: keyboards
Herman Marquis: alto saxophone
Vin Gordon: trombone
Tommy McCook: tenor saxophone
Bobby Ellis: trumpet
Sticky: percussion

deelcitaat uit de liner notes van Harry Wise - September 2010

"Culture's debut long player was an international best seller. "Two Sevens Clash" became one of the reggae albums of the year. The music's new "crossover" audience, Britain's punk rockers, took it to their hearts after the record was repeatedly featured on John Peel's influential Radio One show. Culture were seen as the real thing by those who wanted to dig a little deeper than Bob Marley & The Wailers. "Two Sevens Clash" played incessantly in the punk clubs and countless copies were proudly displayed tucked prominently under the arms of the so-called "blank generation".

Back home in Jamaica "Natty Dread Taking Over" and "Zion Gate" both topped the Jamaican charts. The charismatic Joseph Hill became a hugely popular figure and Culture's blend of Biblical prophecy, portents and omens, love and unity (not love and romance) with roots rock reggae music became the order of the day"