Philip Selway - Weatherhouse (2014)

Coming up from air belooft alvast heel veel goeds! Te beluisteren op zijn site: Philip Selway - philipselway.com

Zeer goed nummer! Heb de vorige solo plaat van hem nooit beluisterd maar dit klinkt heel erg goed zeg. Benieuwd naar de rest.

Zijn debuut vind ik nog steeds echt geweldig. Dit klink anders maar ook erg goed.

hey een 2e album wat leuk. debuut was inderdaad zeer mooi. Subtiel tot kunst verheven.
en nu een iets andere koers inderdaad(meer radiohead haha) maar toch weer mooi. Pffff blij dat er nog iets is in dit zeer magere jaartje der releases om naar uit te kijken. alhoewel ik ook hoge verwachting heb van de nieuwe adam cohen(ja de zoon van)....jaar van de zoons van want sean lennon ook al zeer goed

Radiohead drummer Philip Selway bewees met zijn debuut muziek te kunnen maken die weinig van doen had met die zo grote, invloedrijke band. Een debuut dat wisselend ontvangen werd. Ik behoorde tot het kamp der enthousiastelingen en behoor daar nog steeds toe. Wat een prachtplaat is Familial toch in al z'n eenvoud.

Tot mijn grote verrassing verschijnt er nu een vervolg waar opener Coming Up for Air toch een ander geluid laat horen dan Familial. Radiohead meets Massive Attack. Twee grootheden die elkaar bij wijze van spreken ontmoeten in een alleraardigst begin van Weatherhouse.

Around Again schuurt wellicht nog dichter tegen Radiohead aan, alleen missen we hier het klagerige, scherpe geluid van Thom Yorke. Selway is geen groot zanger maar zijn geluid paste wonderlijk op het debuut. Bij het beluisteren van dit nummer merk je dan toch wel dat Yorke met zijn manier van zingen erg bepalend is voor Radiohead. Het is een goed nummer maar de zang is gewoon wat flets en dat is jammer.

Let It Go is een dromerig, ietwat mysterieus, oosters klinkend nummer en ineens moet ik aan Suede denken wat voor mij geen straf is. Ook dit nummer vind ik behoorlijk sterk en stoort de wat gewone zang me al weer een stuk minder. Misschien is het dan toch even wennen om zijn zang te horen in combinatie met de nieuwe richting die hij met dit album is ingeslagen.

Miles Away klinkt ijl door de spaarzame instrumentatie en dunne zang. Hierdoor ontstaat er haast een hypnotiserend geheel waar je naar blijft luisteren en waar je soms even ruw in onderbroken wordt door ontregelende geluidseffecten. Ik hoor hier ook wel wat dreigends in op de manier waarop Massive Attack daar zo goed in was ten tijde van Mezzanine.

Op Ghosts is Radiohead weer niet ver weg: het zou zo kunnen stammen uit de periode The Bends of OK Computer. Erg mooi maar haalt het niet bij de topnummers van genoemde albums. Maar moet dat dan? Nee. Gewoon van genieten en dat lukt mij wel met dit soort nummers.

It Will End in Tears is een puur nummer waar de piano een wat prominentere rol krijgt. Dit gaat dan weer wat meer terug naar het debuut van Selway: een mooi en eerlijk liedje. Fijn!

Don't Go Now heeft ook de akoestische inslag van het debuut maar klinkt wat rijker qua sound. Net even wat meer toevoegingen wellicht. Het past wel goed bij de zang van Selway.

Drawn to the Light is weer wat minder folky en moet het hebben van de xylofoon met daardoor heen fladderende strijkers. Hier draait het om sfeer.

Waiting for a Sign is dromerig (met dank aan de manier van zingen) en gaat wel weer richting Radiohead. Broeierig. Dit kruipt langzaam onder je huid zonder dat het gepaard gaat met dreigende spanning. Ik zou haast zeggen dat het rustgevend is.

Turning It Inside Out gaat snerpend van start alsof Sigur Rós is ingehuurd maar al heel snel wordt het lieflijk met een wat tegendraads ritme als ondergrond wat bevreemdend werkt maar nergens ontspoort. Selway zoekt het gevaar sowieso niet op. Het schuurt een beetje maar blijft altijd goed behapbaar.

Philip Selway is er wederom in geslaagd om met een mooi album op de proppen te komen. Het debuut was blijkbaar niet voor iedereen weggelegd en lag ver af van Radiohead. Begrijpelijk ook wel en ik denk een verstandige keuze.
Weatherhouse schuurt regelmatig veel dichter tegen die grote band aan maar draagt nog steeds voldoende het eigen stempel van Selway. Hier is zijn manier van zingen absoluut verantwoordelijk voor maar hij blijkt ook gewoon sterke nummers te kunnen schrijven.
Niet te vergelijken met de voorganger en misschien moeten de mensen die het de vorige keer niks vinden het maar weer eens proberen. Dit is gewoon een betoverend mooi album geworden dat van mij alle lof krijgt. Radiohead? Wie? Philip Selway!

nee deze haalt het met geen 1 nummer bij het ozo mooie subtiele debuut....afdeling jammer

correctie 1 nummer haalt dat nivo wel "ghosts"

Dit album begint toch steeds mooier te worden merk ik al, net als toen bij de vorige.....

Hoog cijfer voor een plaat van afdeling "Jammer" lijkt me

Volgens mij heeft muziekobsessie zijn beoordeling opgehoogd en dan kunnen oude opmerkingen wel eens gedateerd zijn

Ik vind het verre van jammer: blijkt net als het debuut een groeier te zijn. Prachtplaat.

juist! je moet m echt vaker horen

afdeling jammer dat ik zo snel n oordeel gaf

Dat vind ik nu juist met afstand het minste nummer. Phil die zijn eigen band ript (melodie is grotendeels identiek aan Exit Music), vrij beschamend.

Mooie muziek, wel iets minder als zijn prachtige debuut