Marsha Ambrosius - Friends & Lovers (2014)

Je hebt van die artiesten die opvallend als featuring artist en waarvan dan de verwachtingen hoog zijn. Er komen dan wat EP’s uit om die verwachting te voeden en dan dus een eerste LP. Die valt dan erg tegen, wat toch wel jammer is voor zo’n veelbelovende artiest. Is het dan vooral een artiest die als feature uitblinkt? Dat wordt dan de vraag. Dit verhaal kan makkelijk op voor de Britse Marsha Ambrosius. Maar deze dame probeert het gewoon nog een keer met een nieuw album. Tweemaal scheepsrecht wellicht?

Na een korte nietszeggende intro luisteren we naar het rustige So Good. Prima nummer zonder echt te verrassen. Zo’n nummer dat je snel weg luistert. Night Time valt dan wat meer op. Dat komt vooral door het refrein dat als een soort mantra gehaald wordt. Dat bezorgt het nummer wel een bepaalde sfeer die best fijn is. Jammer is dan ook om daarna naar het matige 69 te moeten luisteren en Shoes waar alleen een “ach ja” wel op zijn plaats is. Voor de opvulling hebben we daarna een interlude. Gaat hierna de kwaliteit weer omhoog?
Een opvallende feature op Stronger is Dr. Dre. Maar dat betekend niet dat het nummer hierdoor beter is. Sterker nog, Stronger is gewoon een slechte song. You and I maakt dan met zijn old-school R&B vibe veel goed. Dit is toch wel één van de beste songs van dit album. En dat voor een nummer die als best prima te kwalificeren is.
La la la la la is dan ook gewoon erg slecht en Cupid niet meer dan aardig. Die interlude als opvulling voegen ook weinig toe. Love doet me ook weinig en Run is te makkelijk, te standaard. Ambrosius lijkt gaandeweg haar belofte wederom niet in te kunnen lossen. Spend all My Time ligt namelijk in het verlengde van Run. De medewerking van Charlie Wilson kan daar niks aan verhelpen.
OMG I Miss You is zoetjes, zonder echt te storen. Afsluiter Streets of London, met Skye en Lindsey Stirling, doet pretenderen een anthem te zijn. Maar helaas is dit nummer niet anthem genoeg.

Pijnlijk bijna om te zien en horen dat Ambrosius het weer niet waarmaakt. Verzand deze dame dan echt in het zijn van een goede feature artist en kan ze echt die eigen plaat niet dragen? Teveel vullers, teveel gespeeld op de veiligheid. Spanning is nergens te voelen. Een tegenvaller.

(bron: Opus de Soul)

Marsha Ambrosius heeft een authentieke stijl gecreëerd. Het is knap hoe ze ongeforceerd erotiek, romantiek en emotie combineert. Wat dat betreft kom ze aardig dichtbij het niveau van de legendarische Sade, die ongetwijfeld als inspiratie heeft gediend. Of het deze zomer nu heet of koel wordt, "Friends & Lovers" heeft precies de juiste temperatuur.