Josienne Clarke & Ben Walker - Nothing Can Bring Back the Hour (2014)
mijn stem
37 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Folk
Uitgebracht in eigen beheer
-
Silverline (3:49)
-
A Simple Refrain (2:02)
-
It Would Not Be a Rose (3:22)
-
I Wonder What Is Keeping My True Love Tonight (4:20)
-
The Tangled Tree (4:37)
-
I Never Learned French (2:30)
-
Moving Speeches (2:56)
-
Mainland (4:13)
-
The Queen of Hearts (2:53)
-
Let No Man Steal Your Thyme (3:14)
-
Now You Know (3:45)
-
Earth and Ash and Dust (2:46)
-
Water To Wine (2:26)
-
Silverline [Acoustic Version] * (3:22)
-
Mainland [Acoustic Version] * (2:36)
-
The Water Is Wide (O Waly Waly) * (3:15)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
42:53
(52:06)
0
geplaatst: 5 september 2014, 16:32 uur
Een nadere introductie is tegenwoordig van dit tweetal niet meer nodig. Nothing Can Bring Back The Hour is reeds hun vierde album. De voorgaande cd’s zijn stuk voor stuk van hoge kwaliteit. Vandaar dat van deze nieuwe veel verwacht mocht worden.
De albumtitel is ontleend aan een regel uit het meer dan 200 regels tellende gedicht Intimations of Immortality van de Engelse dichter Williams Wordsworth. Dit is overigens niet de enige verwijzing naar literatuur. In Now you know komt Sturm und Drang ter sprake, overigens in voorbeeldig Duits uitgesproken door Josienne.
De plaat opent met Silverline, reeds bij de meeste fans bekend van de prachtige akoestische versie die op Youtube staat. De versie die het album haalde, kenmerkt zich door het behoorlijk frivole, maar wel erg mooie strijkersarrangement van Ben Walker. Ben heeft dit overigens zichzelf aangeleerd.
In A Simple Refrain vertolkt Josienne samen met Sam Brookes een schitterend duet. De stemmen matchen wonderwel met elkaar. Een samenwerking die zeker een vervolg verdient. De song is, wat de titel verraadt, eenvoudig, maar wel erg bevallig.
Een van mijn favorieten is It Would Not Be A Rose, de klassieke gitaar en de strijkers vullen erg perfect aan. Ook is de melodie weer verrukkelijk!
Werkelijk kippenvel bezorgt I Wonder What Is Keeping My True Love Tonight, ook soms Green Grass It Grows Bonny genoemd. Er bestaan zowel Schotse als Iers versies van. Bekend zijn de versies van Kate Rushby en June Tabor. Uit dit lied blijkt hoe talentvol Josienne en Ben werkelijk zijn. Deze zeer sobere versie wordt alleen gebracht door Josienne, begeleid door Ben op gitaar.
Zonder andere nummers te kort te willen doen, het absolute hoogtepunt wordt gevormd door The Tangled Tree. Het bezit een onderhuidse spanning, waarin langzaam naar een climax wordt toegewerkt. De frasering van Josienne is hier uitzonderlijk, net als het arrangement van Ben. Tot nu toe de mooiste song uit hun repertoire!
De enigszins vreemde eend in de bijt wordt gevormd door het heerlijk relaxte, jazzy I Never Learned French. Vooral de bijdrage van Nick Malcolm op trompet is vermeldenswaard. Moving Speeches beschikt zowel over een heerlijke melodie als ritme. Vooral de banjo en strijkers maken de song onweerstaanbaar.
Bijzonder is Mainland, waarin weer duidelijk wordt hoe Josienne en Ben in alle opzichten gegroeid zijn. Ze zijn hier in staat de song een zeer bijzondere sfeer te geven. Vooral het arrangement van Ben is uitmuntend.
De uit de zeventiende eeuw daterende traditional The Queen of Hearts is vooral bekend geworden in de versies van Martin Carthy en Joan Baez, gezongen met haar kenmerkende vibrato. Het intro wordt hier verzorgd door Josienne op fluit, waarbij ze zelf meerdere partijen heeft ingespeeld. De fluit past hier wonderwel. Ook mooi gezongen door Josienne.
Let no man steal your thyme werd in het verleden onder andere opgenomen door Pentangle, Anne Briggs en Shelagh McDonald. Thyme staat in dit lied voor hoop en maagdelijkheid. De avontuurlijke uitvoering zou misschien bij folkpuristen niet in de smaak kunnen vallen, maar ik vind hem prachtig. Vooral de sax geeft het een bijzonder tintje.
Ook een hoogtepunt vormt Now You Know. Het lied beschikt over misschien wel de mooiste melodie van de hele cd. Ook is het strijkersarrangement bijzonder smaakvol.
Het avontuurlijke aspect is weer te vinden in Earth & Ash & Dust. Sfeerverhogend zijn hier de klassiek aandoende vocalen. De plaat wordt in stijl afgesloten met het ingetogen Water Into Wine.
Nothing Can Bring Back The Hour is een subliem en avontuurlijk album, waarmee voor een groot gedeelte de toekomst van de Engelse folk in de handen van Josienne en Ben zal komen te liggen. In zeer betrouwbare handen durf ik te zeggen!
De albumtitel is ontleend aan een regel uit het meer dan 200 regels tellende gedicht Intimations of Immortality van de Engelse dichter Williams Wordsworth. Dit is overigens niet de enige verwijzing naar literatuur. In Now you know komt Sturm und Drang ter sprake, overigens in voorbeeldig Duits uitgesproken door Josienne.
De plaat opent met Silverline, reeds bij de meeste fans bekend van de prachtige akoestische versie die op Youtube staat. De versie die het album haalde, kenmerkt zich door het behoorlijk frivole, maar wel erg mooie strijkersarrangement van Ben Walker. Ben heeft dit overigens zichzelf aangeleerd.
In A Simple Refrain vertolkt Josienne samen met Sam Brookes een schitterend duet. De stemmen matchen wonderwel met elkaar. Een samenwerking die zeker een vervolg verdient. De song is, wat de titel verraadt, eenvoudig, maar wel erg bevallig.
Een van mijn favorieten is It Would Not Be A Rose, de klassieke gitaar en de strijkers vullen erg perfect aan. Ook is de melodie weer verrukkelijk!
Werkelijk kippenvel bezorgt I Wonder What Is Keeping My True Love Tonight, ook soms Green Grass It Grows Bonny genoemd. Er bestaan zowel Schotse als Iers versies van. Bekend zijn de versies van Kate Rushby en June Tabor. Uit dit lied blijkt hoe talentvol Josienne en Ben werkelijk zijn. Deze zeer sobere versie wordt alleen gebracht door Josienne, begeleid door Ben op gitaar.
Zonder andere nummers te kort te willen doen, het absolute hoogtepunt wordt gevormd door The Tangled Tree. Het bezit een onderhuidse spanning, waarin langzaam naar een climax wordt toegewerkt. De frasering van Josienne is hier uitzonderlijk, net als het arrangement van Ben. Tot nu toe de mooiste song uit hun repertoire!
De enigszins vreemde eend in de bijt wordt gevormd door het heerlijk relaxte, jazzy I Never Learned French. Vooral de bijdrage van Nick Malcolm op trompet is vermeldenswaard. Moving Speeches beschikt zowel over een heerlijke melodie als ritme. Vooral de banjo en strijkers maken de song onweerstaanbaar.
Bijzonder is Mainland, waarin weer duidelijk wordt hoe Josienne en Ben in alle opzichten gegroeid zijn. Ze zijn hier in staat de song een zeer bijzondere sfeer te geven. Vooral het arrangement van Ben is uitmuntend.
De uit de zeventiende eeuw daterende traditional The Queen of Hearts is vooral bekend geworden in de versies van Martin Carthy en Joan Baez, gezongen met haar kenmerkende vibrato. Het intro wordt hier verzorgd door Josienne op fluit, waarbij ze zelf meerdere partijen heeft ingespeeld. De fluit past hier wonderwel. Ook mooi gezongen door Josienne.
Let no man steal your thyme werd in het verleden onder andere opgenomen door Pentangle, Anne Briggs en Shelagh McDonald. Thyme staat in dit lied voor hoop en maagdelijkheid. De avontuurlijke uitvoering zou misschien bij folkpuristen niet in de smaak kunnen vallen, maar ik vind hem prachtig. Vooral de sax geeft het een bijzonder tintje.
Ook een hoogtepunt vormt Now You Know. Het lied beschikt over misschien wel de mooiste melodie van de hele cd. Ook is het strijkersarrangement bijzonder smaakvol.
Het avontuurlijke aspect is weer te vinden in Earth & Ash & Dust. Sfeerverhogend zijn hier de klassiek aandoende vocalen. De plaat wordt in stijl afgesloten met het ingetogen Water Into Wine.
Nothing Can Bring Back The Hour is een subliem en avontuurlijk album, waarmee voor een groot gedeelte de toekomst van de Engelse folk in de handen van Josienne en Ben zal komen te liggen. In zeer betrouwbare handen durf ik te zeggen!
* denotes required fields.