Ned Doheny - Ned Doheny (1973)

Voor mij onbekende singer songwriter, gitarist. Heb het album beluisterd en proef soms wat jazzy invloeden (Trust Me). Dit album komt wel erg braaf over; rustig voortkabbelende composities zonder hoogtepunten.
Speelde ook regelmatig mee op albums van andere (bekendere) artiesten, zoals bijv. Jackson Browne.

Geen muziek die op mijn verlanglijstje terecht zal komen, maar in 1973 was dit album goed genoeg om als nr.50 in de jaarlijst van OOR terecht te komen.

Ned Doheny een "vergeten"Amerikaanse singer/songwriter en gitarist, geboren 1948 in Maiibu, California/USA. hij beschikt over een bijzonder prettige stem die wel doet denken aan de jonge J.D. Souther. hij was de 1e artiest die begin jaren zeventig getekend werd door David Geffen's Asylum label. hij kreeg daar labelgenoten zoals Jackson Browne, Joni Mitchell, David Blue etc. en trad in die tijd op met mensen uit de Westcoast L.A. scene, zoals Don Henley, Glenn Frey, J.D. Souther, Linda Rondstadt en Jackson Browne, met wie hij ooit in een grijs verleden samen in een band zat. 1 van zijn eerste composities "On and On" (ook aanwezig op dit album) werd in 1971 opgenomen door Dave Mason. de 10 songs op dit debuut album zijn alle "originals" van de man zelf. een heel fijn album dat destijds (1973) in mijn vriendenkring zeer werd gewaardeerd. verwacht geen country rock, eerder laid back "Westcoast" muziek met af en toe wat jazz accenten. de muziek van Ned Doheny laat zich moeilijk categoriseren. zijn latere albums kregen een gladde productie en werden in diverse hoekjes geduwd (pop, funk, jazz and AOR), echter zijn debuutalbum laat zich (nog) niet zo beluisteren. dit is veruit zijn meest "pure" plaat en beter zou het nooit meer worden. het akoestische intro van de opener "Fineline" met de kort daarna invallende bas en drums en de heerlijke gitaarpartij van de man zelf, is een lust voor het oor. andere hoogtepunten zijn de ballad "I Know Sorrow" , "Trust Me" met een heerlijke sax solo, "On and On" (met zeer herkenbare backing vocals van Graham Nash), 'I Can Dream", het intieme "It Calls For You" met alleen Ned Doheny guitar & vocal, "Take Me Faraway" (een fijne ballad) ,"Standfast" (wederom een fijne ballad). goede muzikanten staan niet altijd garant voor een goed album, maar degenen die hier meespelen waren niet de minste, o.a. Gary Mallaber: drums, Brian Garofolo: bass, Mike Utley: organ. de heruitgave van dit album op cd (1989) Warner Pioneer Corp. (made in Japan) klinkt als een klok. was voor mij een fijne, hernieuwde "kennismaking" met de muziek van de man. horen is "geloven".