Robin Thicke - Paula (2014)

Het zal je overkomen dat je als artiest misschien wel de grootste hit van 2013 hebt (Blurred Lines), maar dat tegelijkertijd je vrouw en jeudliefde je verlaat omdat je een scheve schaats hebt gereden. Wat doe je dan als hitartiest? Juist, dan maak je een heel album over het terugkrijgen van die vrouw en gebruik je als titel de voornaam van diezelfde vrouw. Robin Thicke deed het en kwam als snel na het album Blurred Lines met dit zelf geschreven en geproduceerde Paula. De verkoopcijfers logen niet, echt populair was deze plaat niet, maar misschien zit er wel kwaliteit in. Dat mocht ik beoordelen en ik moet zeggen dat het begin prima is met het salsa-achtige You’re My Fantasy en de prima eerste single Get Her Back. Tekstueel is het in ieder geval erg duidelijk was Robin Thicke precies wil. Hij wordt niet meer Alone ge-Get, maar de lijntjes zijn uitgestippeld. En Thicke stippelt de lijntjes gaandeweg het album ook uit op een wat eenzijdige manier. De manier die hij kiest is die van de bekende klaagzang weg. Vaak wat te zeikerig, zeurderig en treurig. Hij veinst heel veel gevoel over te willen brengen, maar nergens komt dat echt binnen. De zo bedoelde gevoelige nummers missen diepgang en als hij een meer dansbaar nummer wilt laten horen dan gaat het nooit echt los. Een album vol gemiste kansen eigenlijk.
Of is dit iets te hard gesteld? Ja, misschien wel. Want er zijn nummers die toch wel het vermelden waard zijn. Niet een volle vermelding, maar wel eentje om ze wat extra aandacht te geven. Dat zijn het met gospel doordrenkte Lock the Door, het gewoonweg sterke Love Can Grow Back en het dansbare Something Bad. Maar zeg nu zelf, drie “hoogtepunten” op een album bestaande uit veertien nummers is toch echt iets te karig.

(bron: Opus de Soul)