Peter Gabriel - Back to Front (2014)

So als centerpiece van de setlist opgevuld met heel wat interessante andere goodies. Gabriel weet ons altijd weer te verwennen, zo blijkt.

Het feest begint met een uitleg, een zoals Gabriel zelf zegt, starter. Hierin krijgen we een nieuw nummer dat nog steeds in een 'Work In Progress' stadium verkeert en had dan van mij ook niet echt gehoeven. Zeker ook omdat die tijd had kunnen worden opgevuld met wat anders. 'San Jacinto' (op deze toer niet gespeeld) bijvoorbeeld of een nummer van 'Up' (waarvan ook geen enkel nummer is gespeeld op deze tour). Dit vervolgt in die quasi-accoustische nummers, die allemaal prachtig zijn uitgevoerd, ook al is het nw arragement wel even wennen in het begin.

Hierop volgt het hoofdgerecht. Hierin wordt de hele band ingeschakeld en komen er een aantal nummers die al met al een mooie greep uit zijn hele collectie zijn. In Amsterdam werd 'Games Without Frontiers' gespeeld, en vroeg in de tour nog 'Washing The Water' en 'Humdrum' die allemaal hier niet zijn toegevoegd (en die betreffende avond ook niet zijn gespeeld). De nummers worden wat losjes gespeeld, en Gabriel is hoorbaar vaak moe, of wordt een dagje ouder, waardoor hij de hogere noten niet meer lijkt te halen. Evenmin, toch erg plezierig om naar te luisteren. Vond vooral 'The Family and the Fishing Net' en 'No Self Control' erg mooi uitgevoerd. Verder valt op dat de nummers allemaal net even iets anders gearrangeerd zijn, iets toevoegen, een reideltje hier, een verlengd introtje hier, een outtrotje daar. Al is het jammer dat 'Secret World' korter duurt als eerdere live versies.

Dan volgt het nagerecht. Een beetje een anti-climax om hieraan te refereren als het nagerecht, aangezien dit deel, de integrale uitvoering van 'So' de hele reden was van de tour. Evenmin erg mooi om al deze fantastische nummers weer te horen, ook al is Gabriel ook hier duidelijk hoorbaar niet meer de Gabriel van de 'So tour'. Nummers worden vaak losser gespeeld (of met minder passie en toewijding), en wederom vaak veel korter. Dit wreekt zich vooral met bijvoorbeeld 'Red Rain', wat eerder vaak met veel power werd gespeeld (vergelijk het maar eens met de versie op 'Growing Up Live'). 'Sledgehammer' is dezelfde uitvoering als op 'Growing Up Live' 'Dont Give Up' dezelfde uitvoering als op 'Secret World Live'. Her wordt pas interessanter met 'That Voice Again' wat compleet anders is uitgevoerd dan de versie op 'So'. En dan het prachtige 'Mercy Street', wat mij betreft het allermooiste nummer dat Gabriel ooit op plaat heeft gezet. En dan heb ik het nog niet eens over de liver versie van dit fenomenale nummer. Hier duurt het nummer een kleine 6,5 min. wat de kortste versie is die hij ooit live uitvoerde (afgaande op You Tube opnames van andere concerten) van dit nummer. Structureel volgt het dezelfde opbouw als met de 'Growing Up Tour', dus het begint met een accapella gedeelte. Heel mooi, heel puur, maar het nummer dat volgt is korter. En helemaal korter als op 'Live In Athens', (die net onder de 10 min. klokt) wat mogelijk de mooiste versie is die hij ooit heeft gedaan, of ieder geval, die ik ken. Dat hele einde, waar hij op het podium ligt en speelt dat ie langzaam gek wordt is weggelaten, en dat terwijl dit deel juist laat zien wat voor fenomenale persoonlijkheid hij is en wat een dijk van een stem hij bezit. Als er ooit een nummer was waarbij ik (naast zijn Genesis werk) echt stijl van achterover sloeg, was het dit nummer. Ik was daarnaast voornamelijk geinteresseerd in 'We Do What We're Told' en 'This Is The Picture'. De eerste is redelijk anders uitgevoerd, de tweede volgt redelijk dezelfde structuur als de albumversie. Jammer want met de 'So Tour' werd dit nummers als concertopening gebruikt, en was ook veel langer en bouwde veel beter op. Als laatste 'In Your Eyes' gebruikelijk gespeeld in de lange versie en als afsluiter van de mainset. Gabriel volgt daarmee de tracklist van de Geremasterde versie van 'So' aangezien dit de volgorde is zoals hij het eigenlijk destijds ook wilde. Het meest jammere aan 'In Your Eyes' is het gemis van grootmeester Youssou N'Dour, die zoveel meer flair geeft aan dit nummer. Gabriel kondigde destijds aan dat hij met de orginele band op tour zou gaan, dat betekent in mijns optiek met Youssou N' Dour. Het was dan ook nogal een teleurstelling dat Youssou er niet bij zou zijn. Dit is misschien wel de meest gemiste kans van het hele spektakel want nu blijft de uitvoering op 'Live In Athens' voor altijd de beste. Ook 'In Your Eyes' mist ook vak diepte en lijkt te licht gespeeld in vergelijking tot eerdere versies.

Als laatste krijgen we nog twee toegiften. Aan het einde van de tweede leg, werd in Duitsland vaak nog een derde toegift ingevoegd en begon Gabriel met 'Here Comes The Flood' (soms in het Duits). Dit nummer is met de 'Growing Up Tour' gebruikt als concert opener. Ik weet nog hoe stil het was in Rotterdam toen Gabriel dit nummer alleen op piano uitvoerde. Werkelijk fantastisch. Ook hier moeten we het dus zonder dit nummer stellen. Wat we wel krijgen is 'The Tower That Ate The People'. Dit was voor mij wel een behoorlijke verassing en iets dat ik niet had verwacht. De uitvoering die wordt aangehouden is vrijwel hetzelfde als op 'Still Growing Up' die redelijk stevig was en een prachtig was emotioneel middenstuk had. Het concert wordt als zo langzamerhand als traditie afgesloten met Biko. Mooi intro waarin Gabriel zijn hoop uitspreekt over de rol die een mobilie telefoon kan gaan spelen in communicatie in het algemeen, helemaal met betrekking tot de vrijheid van meningsuiting. Dit nummer miste op de meeste concerten van de 'Growing Up Tour', die werd afgesloten met 'Father, Son' maar was de standaardafsluiter, van de 'Us Tour' en de 'So Tour'

Al met al een mooi document, dan wel niet een grotendeels gemiste kans met betrekking tot de uitvoering van zoveel nummers en voor iedereen een moi herrinering aan wat ongetwijfeld een avond aan top vermaak is geweest. Ik moet het nog gaan beleven op 10 dec, maar de cd is in ieder geval een leuk voorproefje.

Ben al in het bezit van de officiele opnames van de show in de Ziggo Dome vorig jaar, dus beetje dubbel om dit nog aan te schaffen.

hier nog eentje. laat PG maar een keer met iets ECHT nieuws komen

Mee eens.

Up, alweer uit 2002, is zijn laatste (steengoede) cd met nieuwe nummers, dat is inmiddels wel heel erg lang geleden. Wat hij daarna is gaan doen met die orkesten zijn eigen nummers en die van andere opnieuw invulling geven heeft mij nooit echt blij gemaakt
Deze live registratie is leuk en laat horen dat hij nog steeds kan zingen, maar dynamisch zijn de concerten niet meer, PG is de laatste 15 jaar zo'n beetje verdriedubbeld.

Jammerlijk nog steeds geen nieuw studiomateriaal. Dit is allemaal overbodig vind ik en kennen we allemaal al wel.
Van een vernieuwende muzikant is Gabriel afgezakt naar het teren op vergane glorie.
Haal je talent weer eens van stal Peter.

Ik ben ook in het bezit van die opnames. Ik zag echter de 'luxe'-editie in Frankrijk relatief goedkoop in de winkel liggen en in het kader van 'het is toch vakantie...'

Om meteen maar duidelijk te zijn, volgens mij voegt het zeker niets toe aan de opnames van de Ziggo Dome. Daar was ik zelf bij en de verschillen zijn te klein qua setlist en geluidskwaliteit. Nu ziet het boek met de foto's er goed uit en weet ik nog niet hoe veel de dvd toevoegt (ben net terug uit Frankrijk), dus alleen voor een beperkte prijs kun je dus de beperkte meerwaarde eruit halen.

Er is echter nog iets, wat ik juist extra vervelend vind bij deze versie. Het is namelijk geen integrale weergave van het concert, anders bij de uitgave van de Ziggo Dome. Er wordt bij meerdere nummers het publiek wegge'faded', om zo winst qua tijd te behalen met het weghalen van de gesproken woorden van Peter tussendoor enhet weghalen van het 'wachten op de toegift'. Waarom, om de duur te verkorten, terwijl er toch nog echt wel ruimte op de cd's is
Ik vind dit persoonlijk erg lelijk. Als je een live-opname op cd zet, doe het dan goed en doe het integraal met alles er op en er aan, ook de praatjes tussendoor en het wachten op de toegift. Nu onderbreekt het de beleving van het concert, omdat het ook echt 'geknipt' klinkt op die momenten. Het wordt even stil en dan begint het gejuich of de muziek plotseling weer.
Daar krijgt hij van mij strafpunten voor. Dan komt het nog uit op 3,5 *, want muzikaal is er verder natuurlijk niet zo veel mis mee, maar mijn voorkeur gaat daarmee uit naar de opname van het Ziggo Dome en niet alleen omdat ik daar bij was.

Mee eens Steve. Dit geldt ook enigszins voor Todd Rundgren

De discussie over nieuw studio materiaal daargelaten is deze live weergave met 'grote' hits toch weer een prachtige aanwinst in het PG oeuvre. Wellicht dat het klimmen der jaren (toch wel hoorbaar bij de hoge uithalen) hem de drive geven om zoveel mogelijk live materiaal na te laten. Dat doen meer 60+ artiesten. Ik mag er (weer) erg graag naar luisteren. Ik beluister het album overigens als 24 bit - 96 kHz download. Prachtige opname. Alsof ik in het publiek zit

Die heb ik afgelopen weekend nog gezien in The Expendables 3

Zo zeg !! Wat zat even een mijlenver verschil, tussen deze opname en het datwerkelijke concert bij wonen. Peter was zoals gewoonlijk weer goed bezig en rockte bij vlagen letterlijk de pan uit. Vooral tijdens Darkness en helemaal met The Tower That Ate The People ging het even helemaal los. Peter mag dan vandaag de dag wel als een opa op het podium rondsjokken, hij had zelfs een gebreid vest aan en meer als een walrus bewegen, maar donders...muziekaal heeft het nog niets ingeboet.

Dat wil zeggen. Bijna niets. Hoge tonen worden iets minder en net als op deze plaat wreeks zich dat misschien nog wel het meeste tijdens dat bloedstollende einde van Mercy Street, wat echt het mooiste, meest indrukwekkende en meest emotionele muziekstuk is uit zijn solo carriere, dat daarom maar gewoon helemaal geskipt werd.

Voor de rest had ik helemaal niets bij te klagen. Nou...eentje dan. Geen extra nummer of afwijking v/d setlist, op de laatste avond van een 2.5 jaar + durende tour ? en dat nog wel terwijl de laatste keer dat Peter in Dublin stond 7 jaar geleden was.

Ik kan me geen betere manier bedenken om Human Rights day door te brengen dan bij een concert van Peter Gabriel. Voor deze gelegenheid was Games Without Frontiers een leuke toevoeging geweest, maar volstond Biko ook...