It's a Beautiful Day - Marrying Maiden (1970)

Verreweg het beste album van deze band
zulk mooie nummers als The Dolphins
en vooral de laastte twee Galileo en Do you remember the sun

en lekker swingen op Hoedown

In ieder geval beter dan het debuut. De rest ken ik niet, dus dat kan ik niet beoordelen.

Ongelofelijk eigenlijk dat dit dezelfde band is. De veelzijdigheid en originaliteit is hier veel groter. Zo komt hier ook country langs en 'It Comes Right Down to You' gaat dat zelfs over in van die typische nonchalante jazz.

Jerry Garcia doet trouwens mee op pedal steel.

Leuk ook dat we Fred Neil weer tegenkomen ('The Dolphins'). Hij wordt door haast elke band uit die tijd en hoek op handen gedragen.

Aardig detail : Don and Dewey is door Alquin in 1973 gebruikt (gecoverd) als intro voor hun Mr Barnum's Jr.'s magnificent and fabulous city (part one) op hun tweede album Marks.
 

...dat tweede Alquin-album heet natuurlijk Mountain queen...

Ik heb net een stukje bij de laatste plaat van Quintessence geschreven en eigenlijk kan ik het begin ook hier gebruiken. Kijkend naar 'Stamping Ground' op Netflix (echt een aanrader) dat gaat over het grote muziekfestival in Kralingen in 1970 zag ik ook 'It's a beautiful day' langs komen met toch wat andere muziek dan ik me herinnerde. Ik heb deze plaat 'Marrying Maiden' enkel een reissue uit 1981 met een andere hoes
Deze plaat niet veel gedraaid, in de uitverkoop gekocht toen de cd's de muziekwinkels veroverden en vinyl voor een habbekrats weg werd gedaan. En deze plaat draaien tussen Joy Division, U2 of the Cure, dat ging hem niet worden.
Op het muziekfestival was de muziek van deze groep redelijk stevig en soms wat experimenteel. Hier duidelijk wat minder. Ik weet nog wel dat ik 'Don and Dewey' best een leuk nummer vond, folk/gypsy achtig. Maar het vervolg kon me eigenlijk niet echt bekoren en daardoor deze plaat zelden opgehad. Maar door 'Stamping Grounds' ben ik wel reuze benieuwd geworden. De plaat is geproduceerd in San Francisco (let's go to San Francisco with flowers in your hair...) dus het hippie en flower power gehalte zal zeker aanwezig zijn. Wat dat betreft is zeker de hoes uit de re-issue een voorbode.
Wat hoor je allemaal, we zouden het nu wat vreemde americana noemen. Naast het gypsy begin, volgt de 'the dolphins', een country nummer. "Essence of now' heeft weer een psychedelische inslag, erg mooi. Dan gaan we naar the bluegrass/ huckleberry finn achtige niemendalletje 'Hoedown" om kant 1 te eindigen met een folk-rock achtig nummer "Soapstone Mountain' heerlijk sixties/seventies nummer met alles wat je daarbij kunt voorstellen (orgeltje, meerstemmige zang, gitaarsolo, piano). Het gaat dus wel heel wat kanten op, met vaak de viool in een hoofdrol en meerstemmige zang, een beetje 'Mama's en papa's', maar ook wel Jefferson Airplane. Veelzijdig is het wel en muzikaal goed op orde.
Kant 2 begint heerlijk hippieachtig met enkel zang , wat drone achtig (Waiting for the song). Let a woman flow heeft een jazzy touch (Steely Dan achtig) om te eindigen op een flamenco achtige manier, met opnieuw prachtige samenzang en vioolsolo. 'It comes Right Down To You' is in mijn optiek weer een country niemendalletje, maar wel weer vrolijk. Het is een positief album, passend bij de hippie filosofie, make love, not war. Het verschil waar ik in 1981 naar luisterde kon bijna niet groter zijn, vandaar dat mijn vinyl er nog brandschoon uit ziet.
De laatste drie nummers zijn ook weer allemaal anders, maar hebben zonder meer kwaliteit. Zeker 'Do you remember the sun ?'is een pareltje. O ja, ook Jerr Garcia is als gastmuzikant betrokken (pedal steel, banjo, gitaar).
Na meer dan 40 jaar amper aandacht voor te hebben gehad vind ik dit echt een verrassend goed album. Geheel passend in de hippie tijd, maar vooral het plezier spat er wel van af en men doet wat men leuk vindt zonder rekening te houden met muzikale grenzen. En dat vind ik altijd al positief.
En terugkomend op het Kralingse festival, als je ziet welke groepen er wel niet optraden, is in deze tijd toch niet meer voor te stellen. Maar ook dus de wat onbekendere bands zoals 'It's a beautiful day' 'Quintessence' en 'the Flock' naast 'Pink Floyd', 'Santana', 'Canned Heat', 'the Byrds', 'Jefferson Airplane', 'Al Stewart', 'T Rex', dat moet toch waanzinnig zijn geweest. En de tijd dat topless heel gewoon was, want de regisseur had daar ook opvallend veel aandacht voor...

Dit was voor mij ook wel een van de ontdekkingen van de Kralingen-documentaire. Mijn verwachtingen worden met deze plaat in ieder geval waargemaakt.