Tom Jones - The Decca Years (2012)

Een keurig mooi, afgerond geheel aan sixties hits van Jones.

Er zijn wel andere compilaties van Tom Jones verschenen, met muziek van 1964 tot 2014 maar het luistert nogal rommelig en bovendien, Tom Jones is toch wel met zijn tijd meegegaan.

Waarbij zijn hits uit de jaren '60, vol met georkestreerde pathos, melancholie en dramatiek, eigenlijk een heel eigen repertoire vertegenwoordigen. Dit is juist de periode waarvoor de rockliefhebbers uit dat decennium hun neus zullen ophalen en zullen spreken van muziek voor huisvrouwen.

Wat niet ter discussie kan staan, is het vakmanschap van Jones. Hij kan geweldig zingen, heeft een enorm bereik en brengt zijn oeuvre met een inzet en overtuiging waar menig rockartiest nog een puntje aan zou kunnen zuigen, zoals opener It's not unusual of de James Bond kraker Thunderball.

Maar ja, de teksten, de aanwezige ballads, de zoetsappigheid die met enige regelmaat om de hoek komt kijken (Funny familiair forgotten feelings) zijn verantwoordelijk voor Jones slechte reputatie in rockkringen. En helemaal ten onrechte is dat natuurlijk nu ook weer niet.

Dat neemt niet weg, dat de waarheid ergens in het midden ligt, vooropgesteld dat Jones natuurlijk een man van de jaren '60 is en ook niet heeft kunnen voorzien waar alles toe zou gaan leiden. Hij schrijft zelf geen teksten of muziek, was altijd afhankelijk van anderen.

Dat heeft later geleid tot andere muziek (tot nu aan toe) en andere beoordelingen. Maar dit is een prima overzicht van zijn jaren '60. In termen van hitlijsten bekeken, verreweg ook zijn meest succesvolle periode.

Commentaar dat Jones recht doet. Wederopstanding met zijn laatste drie albums.