Malpractice - Turning Tides (2014)

Mijn recensie voor iO Pages

Wat hebben progbands toch met die vreemde namen? Vorige editie nog The Sixxis, nu Malpractice! Oké, in tegenstelling tot wat uit hun naam blijkt, repeteren deze Finse metaalhoofden waarschijnlijk vaak, want hun samenspel klinkt zo strak als een bos uien. Malpractice heeft een hobbelig parcours achter de rug. Ze brachten vier studio-albums uit op drie verschillende labels en dat in 1998, 2005, 2008 en 2014, maar deze Turning Tides is de eerste wereldwijde release.

Wat betreft de muziekstijl kan ik niet anders dan de persfiche volgen, die het album aanraadt voor adepten van Fates Warning, Queensrÿche, Dream Theater en Megadeth. En ook wel Metallica, Iron Maiden, Threshold en Evergrey. Persoonlijk valt dit genre wat buiten mijn interessegebied, maar ik kan niet om het feit heen dat het lekker groovy klinkt en de composities goed gebalanceerd zijn. De zanger heeft niet zo'n overdreven patserige metalstem en de instrumentaliteit is zowel technisch als melodisch boeiend. Al klinkt het soms nogal machinaal. Vernieuwend is het ook allemaal niet. Songgewijs is het enige echte minpunt het (gelukkig) slechts drie minuten durende Symphony of Urban Discomfort, dat een blastbeat/shredfestijn voorstelt van ongeveer drie miljoen noten. Ietwat overbodige krachtpatserij.

Echte hoogtepunten zijn er niet zozeer, maar de kwartier durende titeltrack raast wel als een trein voorbij – harmonische vocalen en zachte en hardere passages worden knap afgewisseld zonder het overzicht te verliezen. Weight of the World en State Within A State zijn de betere korte tracks en kunnen doorgaan als anthems van het album. Het overige borduurt hier wat rond. Turning Tides is nieuw, maar geen vernieuwend materiaal. Dat is niet zo erg, want hoe vaak vind je nog iets echt vernieuwend? Een leuke aanvulling op de reeds betreden paden, maar niets wereldschokkends.