Justin Hayward - Spirits... Live (2014)

Justin ziet er goed uit. Beetje een belegen hoes, dat wel. Maar de muziek is natuurlijk ook belegen. Ik zie wel dat echt elke lievelingssong van mij van Hayward op deze plaat wordt gespeeld.

Zelfs Land of Make Believe, welke echt één van mijn favorieten is, komt voorbij.
Ik ben benieuwd naar de uitvoeringen. En of het een full-band of solo optreden betreft.

Ben hier ook wel benieuwd naar. De stem van Hayward is nog in topconditie, zoals we op zijn recente soloplaat konden horen. Qua uitvoering hoop ik op een volle orkestbak.

Oh ja. Dat zou ik ook mooi vinden. Justin + band + orkest, met een mooie fluitsolo in Nights in White Satin.

Nou. het is een prachtig mooie, sympathieke en hartverwarmende plaat geworden.

Justin was altijd al één van mijn favoriete troubadours en hier bewijst hij toch maar weer nog steeds van belang te zijn.
Zijn songs zijn tijdloos, en bestrijken een periode van 1967 (Nights in White Satin, Tuesday Afternoon) tot 2013 (The Western Sky). Vijfenveertig (!!!) jaar lang al, schrijft de mooiste songs. Zelfs het niet door hem geschreven, maar wel door hem bekend gemaakte 'Forever Autumn' past prima in de set.

Er staan ook wat onbekendere songs op zoals Land of Make Believe. De band bestaat uit twee toetsenisten (Alan Hewitt en Julie Ragins) en een tweede gitarist (Mike Dawes), die ook meezingen. Het is dus niet een echte akoestische stripped-down plaat, maar toch intiem genoeg...
Het leuke is, dat de gekozen muzikanten allemaal jonge up-and-coming soloartiesten zijn.

Dank voor je enthousiaste recensie, Ozric Spacefolk. Ik zet 'm op mijn verlanglijstje.

Deze plaat is overtuigender en coherenter eigenlijk dan de laatste studioplaat.
Komt waarschijnlijk ook omdat er een zwik wel erg sterke songs uit het verleden op staan.

Geniet ervan!

Eerlijk gezegd was ik een beetje huiverig voor dit album vanwege de hoes, omdat daarvoor heel goedkoop de foto van de achterkant van Spirits of the Western sky is hergebruikt, alsof ze niet eens de moeite wilden nemen om even een fatsoenlijke cover te maken. Die vrees is gelukkig geheel ongegrond, want dit is een prachtig en sfeervol album waarbij de drie medemuzikanten zorgen vopr een mooi gedetailleerd geluid zonder dat Haywards breekbare ballades ondergesneeuwd raken. Ozric Spacefolk zegt bij het eerste bericht bij dit album dat "echt elke lievelingssong van mij van Hayward op deze plaat wordt gespeeld"; uiteraard kan je uit Haywards uitgebreide oeuvre altijd wel nummers opnoemen die er ook wel op hadden gemogen (Voices in the sky, The actor en Dawning is the day van het klassieke septet, en van de latere Moody Blues nog de kleine hit The voice), maar feit is dat de huidige tracklist toch wel moeilijk te verbeteren valt, met als prettige bijkomstigheid dat de zes nummers van Spirits of the Western sky uit 2013 eigenlijk met verrassend gemak overeind blijven temidden van het geweld van al die Moodies-krakers.
        Hayward is ook nog zeer goed bij stem; heel af en toe kraakt hij een beetje, met name bij de hoge passages van New horizons en de woordloze hoge uithalen van Question, maar dat weerhoudt hem er nergens van om zich helemaal te geven, en meestentijds kan ik mijn ogen dicht doen en me ergens in de jaren 70 wanen. De arrangementen van twee toetsenisten, één gitarist en achtergrondzang (met minimale percussie en dus geen drums) zijn sober maar degelijk en smaakvol, en de manier waarop het mellotron wordt ingezet om Nights in white satin 47 jaar later nog net zo intens als in 1967 te laten klinken geeft mij persoonlijk de rillingen. De enige uitzondering is Your wildest dreams waarop de keyboards van Alan Hewitt en/of Julie Ragins perfect een nieuw synth-tapijtje in de trant van de cheesy geluidjes van Patrick Moraz uit 1986 creëren; knap, maar ik gruw ervan. (De belegen manier waarop Hayward het nummer afsluit –"Oh yes, in your wildest dreams. Yeaaaah!"– helpt ook niet echt.)
        Maar goed, dat is maar een klein minpuntje, net zoals het me opvalt dat Hayward eigenlijk maar weinig praat met zijn publiek. Of is dat eruit geknipt om zoveel mogelijk muziek (een ruimhartige 77 minuten) op deze CD kwijt te kunnen? Het valt ook al op dat Hayward van zijn drie begeleiders alleen gitarist Mike Dawes introduceert, dus er zal wel met overleg gemonteerd zijn. Wat we hier hebben is in ieder geval een sympathieke muzikant die een mooi overzicht geeft van wat hij de afgelopen halve eeuw allemaal aan klassiekers bij elkaar heeft geschreven plus een aantal niet minder fraaie recentere nummers, gebracht in een sfeervolle en geïnspireerde live-setting. Zo kun je mooi en waardig oud worden.