Caravan - Blind Dog at St. Dunstans (1976)

Een vanwege de tijdsgeest wellicht noodzakelijke muzikale koerswijziging op elegante wijze volbracht : van symfonische muziek met pop- en folkinvloeden naar zeer goed verzorgde popmuziek met symfonische invloeden. De bezetting : Pye Hastings (gitaar, zang en bijna alle composities), Mike Wedgwood (bas en zang), Geoffrey Richardson (viool en fluit), Jan Schelhaas (toetsen) en Richard Coughlan (drums), en met de gebruikelijke hulp van "Brother James" (Pye's broer Jimmy op diverse blaasinstrumenten).

Veel inventiviteit, aanstekelijk spelplezier dat zelfs mindere stukken in de vaart meesleept, en een kleurig geluid dat dankzij de bezetting ook veel mogelijkheden biedt qua solo-instrumenten : gitaar, diverse soorten toetsen, viool, sax, klarinet en –eh– een blaffende hond (ongetwijfeld die uit de albumtitel). En een moment dat de adem doet stokken : de overgang van het poppy A very smelly, grubby little oik naar de atmosferische instrumental Bobbing wide.

Prima uitgave van Repertoire Records met uitstekend geluid, helaas zonder bonustracks. Zoals Chris Welch in het aardige boekje stelt : "If ever a band could make you smile – it was Caravan."
 

Gave hoes, leuke songs. Niet zo pop als sommige beweren. Gewoon heerlijke licht progressieve rock waar Pye zelfs een aantal heerlijke gitaarsolos speelt, alsmede Geoff, waardoor dit toch een lekkere rockplaat ook is.

Veel songs gaan in elkaar over, waardoor de plaat als een geheel klinkt en het tempo zit er hier en daar flink in.

De overgang van Oik naar Bobbing Wide en die fluitsolo van Geoff is prachtig. Heerlijk hoe Geoff dat fluitspel continueerd op Come on Back. Mooie overgang wederom.

Ook al schrijft Geoff nog niks voor de band, zijn rol als tweede bandleider wordt steeds groter doordat hij naast viool op deze plaat de gitaar en fluit ter hand neemt.

De rol van Jan Schelhaais nog niet erg groot. Al staan er wel wat fijne rhodesmomentjes op, maar van die lange orgelsolo's zoals die van Dave Sinclair blijven achterwege.

Zoals gezegd een meer gitaarrockgerichte plaat (met fluit en sax).

Helemaal eens met Mssr Renard: na de geweldige albums hiervoor was het destijds voor mij een teleurstelling dat ze met Cunning Stunts en dit album de wat meer 'poppy' richting waren op gegaan.

Onterecht, naar nu blijkt. Uiteraard niet zo spectaculair en experimenteel als voorheen, maar inderdaad een heel fijn niveau. Misschien wel met een iets hogere draaibaarheidsfactor dan hun beste albums.

Ik doe toch een halve punt erbij, al is hetaar om het prachtige All the Way, een 9 minuten durende romantische popsong die, wanneer het is afgelopen, maar in je hoofd blijft zitten.

Misschien wel de meest Engelse hoes die ik ken, en ik ben gek op dit soort frivole hoezen waar je uren naar kunt kijken en grapjes ontdekken.

Iemand trek in een broodje hot human?

Blind Dog at St. Dunstans is een album van Caravan uit 1976. De band die tot die tijd vooral progrock met niet altijd gemakkelijk in het gehoor liggende songs afleverde. Dit album laat een meer toegankelijke kant van hun progressieve rock horen, met luchtige melodieën en pakkende ritmes. De nummers variëren van speelse tot introspectieve thema’s, met instrumentale stukken die hun muzikale veelzijdigheid tonen. Kortom het album markeert een frisse, vernieuwde stijl binnen hun repertoire.

Opener Here I Am gaat over de wens om een geliefde te vinden. Het is een nummer met energie en een simpele melodie met een melancholische sfeer. (7)
Chiefs and Indians gaat vervolgens over machtsverhoudingen. De muziek klinkt vrij speels wat me een beetje verbaast bij het onderwerp van soms scheve machtsverhoudingen. (7)
A Very Smelly, Grubby Little Oik heeft een humoristische tekst en een pittig tempo. Een nummer met mooie solo’s en een opgewekte zang. (7,5)

Bobbing Wide is een woordspeling op het Franse "bobine vide", wat "lege spoel" betekent. Een nummer zonder zang dat met een serene melodie een soort tussenspel biedt. (7).
Het nummer gaat naadloos over in Come on Back met een zachte melodie waarin de zanger hoopt dat zijn geliefde terugkeert. Niet het sterkste nummer van het album (6).
Dezelfde kwalificatie geldt voor het nummer Oik (Reprise). Een wat simpele melodie met weinig spanning. (5,5)

Jack and Jill is een parodie op een kinderliedje met een volwassen draai. Over een man die water gaat halen maar daarbij steeds valt. Een up tempo nummer met een prettige twist. (7)
Vervolgens het nummer Can You Hear Me met wat meer dynamiek. Het gaat over de wens om in een complexe relatie gehoord te worden. Met een prachtige vioolsolo (7,5)
Afsluiter All the Way [With John Wayne's Single-handed Liberation of Paris] lijkt te verwijzen naar een heroïsche bevrijding en heeft een dosis humor. Een nummer met een prachtige rustige melodie en een onderhoudende luisterervaring (8)

Blind Dog at St. Dunstans is een toegankelijk album van Caravan dat luchtige melodieën combineert met progressieve rockelementen. Het laat de veelzijdigheid van de band zien, van humoristische teksten tot introspectieve thema's. Hoewel niet elk nummer even sterk is, biedt het album genoeg hoogtepunten zoals "All the Way" en "Can You Hear Me". Fans van progrock die een lichtere toon waarderen, zullen genieten van deze vernieuwende en onderhoudende plaat. Zeker een aanrader!

Waardering 6,9