A Winged Victory for the Sullen - Atomos (2014)

Ja, prachtige plaat die meteen heel veel te vertellen heeft, die duidelijk communiceert wat mij betreft. De tracks hebben een aangename, natuurlijke flow, maar veel stukken hebben een ontzettende urgentie en intensiteit. Qua gevoel en intensiteit heeft het soms wat van Arvo Pärt weg voor mij en van bijvoorbeeld deze onuitgebrachte dronetrack genaamd 'Echus' van BOC. Dat soort muziek weet de essentie van wie je bent en wat je diepste verlangens zijn te raken, wat mij betreft. Heel menselijk en realistisch.

Uiteindelijk een oproep om meer direct in contact te komen met je echte zelf, en sommige tracks geven het verlies weer als je jezelf een beetje kwijt bent. Hier zijn ook analogieën te vinden met het leven en de dood. De vorige plaat had deze zware melancholische kant al voor de aandachtige luisteraar (ondanks de aangename rustgevende kant). Deze plaat is wat dit betreft nog iets heftiger confronterend, zonder in te boeten aan subtiliteit. Dit is een ijzersterke strak opgebouwde/uitgebalanceerde plaat, is voor mij meteen duidelijk.

Voor mij hoort dit bij het beste van de moderne (minimalistische) klassieke muziek met wat elektronica elementen (wat andere favorieten uit deze hoek zijn Rachel's Systems/Layers, Roedelius/Story - Inlandish en Steve Reich's Different Trains/Electric Counterpoint).