Monomyth - Further (2014)

Een jaar geleden is het alweer dat het krachtige debuut van Monomyth verscheen. Een succes in het beperkte aantal spacerock bands die er te vinden zijn. De Haagse band heeft in de afgelopen jaren een nieuwe dimensie gegeven aan dit eens zo populaire genre, gecombineerd met aanverwanten als psychedelische- en krautrock. Op het Life I Live festival in Den Haag werden we al weggeblazen door de muzikale opbouw die ontaarde in krachtexplosies. Op het tweede album, toepasselijk genaamd Further, vinden we vier nummers die in totaal ruim een kwartier aan muziek bevatten. Het avontuur staat op dit album centraal met als hoofdthema ‘beweging’. En bewegen ga je vanzelf wel als je de muziek tot je neemt.

Bij opener Ark-M krijgen we het ontspannende gevoel gelijk te pakken. Je kunt het beste je ogen sluiten en je laten meevoeren op de muziek. De opbouw is zeer divers en stelt je in voorbereiding op de naderende lancering van de spaceshuttle. De gitaren, drums en uiteraard het keyboard pakken je langzaam in zijn greep. Je ziet de sterren al voor je verschijnen maar je wordt nog even in spanning gehouden. De muzikale klanken vormen meer diepgang dan op het voorgaande album. Uiteraard bouwt de spanning zich weer op tot diverse climaxen waarna je al zwevend door de ruimte je weg voortzet. De intensiteit en muzikaliteit gaan hand in hand samen en de vervreemde klanken dringen diep tot ons door. Uiteraard worden we achtergelaten in een totaal andere wereld.

Ontspannen vervolgen we onze weg door het heelal (Spheres), met de gitaren en drums die je langzaam in de greep nemen. Het keyboard geeft er zijn korte invullingen aan met af en toe wat vervormingen op de synths. Opeens wordt de wereld pikzwart en weten we niet wat ons te wachten staat. Is het einde nabij, nee toch niet. We komen weer bij bewustzijn maar weten nog niet helemaal waar we zijn. We gaan verder en langzaam aan wordt alles weer lichter en voelen we ons steeds beter worden. De ritmische gitaarklanken pakken ons opnieuw in hun greep. We zitten midden in een jamsessie die steeds krachtiger wordt. De positiviteit blijft behouden.

Een frontale botsing vindt plaats en we worden de ruimte in geslingerd (Collision). Drijvende brokstukken vliegen om ons heen en we we ervaren de schoonheid van de ruimte. Sterren fonkelen en de aarde lijkt zo ver weg, nee we zijn nog steeds niet verloren. De krachtige sound pakt ons beet terwijl we de nodige overblijfselen proberen te ontwijken. Het vuur nadert maar weet ons niet te bereiken. We worden opgepikt door een andere shuttle, klaar voor het vervolg van onze tocht.

In volle vaart trekken we verder door onontdekte gebieden in het heelal (6EQUJ5). We zien de meest fascinerende gebieden aan ons voorbij trekken. Sneller en sneller gaan we en er is geen weg meer terug. De drums hakken erin en de synths scherpen het geluid aan. De keyboardsound komt terug en we bevinden ons weer in andere indrukwekkende ruimtes. Dit proces herhaalt zich meerdere keren, de ene keer is alles wat langer licht om ons heen voordat we weer door het donker schieten. De krijsende gitaren houden ons diep in zijn greep en we vragen ons af of we ooit nog de weg terug zullen vinden naar de aarde. We gaan sneller en sneller en we verliezen langzaam het bewustzijn. Zal alles ooit nog goed komen, het lijkt er niet meer op. Zien we daar een lichtpuntje in de verte, horen we water en sirenes. De vragen blijven onbeantwoord en het vervolg zal het moeten uitwijzen.

De mannen flikken het opnieuw, in een zinderende drie kwartier wordt je meegezogen in een ruimtereis. De muzikaliteit zit dieper dan op het voorgaande album en de opwekkende tonen zijn wat meer aanwezig. Door het complexe geheel kunnen we niets anders concluderen dat het weer een sterk staaltje vernuftigheid is geworden. We kijken al uit naar de volgende ontmoeting met deze mannen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Helaas kan ik afgelopen zaterdag ook niet, maar ik ga 24 oktober op herkansing in Den Haag! Mijn recensie:

Het was al 2014 toen we (lees: Melchior) het debuut van Monomyth uit 2013 bespraken op Pat-sounds. "Dampende, dreigende, stuwende en bovenal hypnotiserende instrumentale rock, met louter tijdloze instrumenten." En nu zijn de heren alweer terug, met hun tweede album. Maar aan ideeën echter geen gebrek: dit album heeft als overkoepelend thema reizen, beweging, doorgaan. En dat proberen ze te vangen in 4 nummers, van 10, 12, 5 en 17 minuten respectievelijk.

En dan beginnen we met Ark-M. Een lekker groovend, repeterend nummer dat de luisteraar makkelijk meeneemt op reis. Dit is vooral te danken aan de ritme-sectie, die (zonder saai te worden overigens) een goed ritme te pakken heeft en daar subtiel omheen weet te manoeuvreren. Dat geeft meteen ook de ruimte aan de gitaren om het space-geluid op te zoeken, waarbij vooral op de heftigere stukken duidelijk invloeden van Motorpsycho te horen zijn. Spheres begint vervolgens een stukje rustiger, waarbij de luisteraar heerlijk rond kan dobberen op de muziek. Het is nog steeds repeterend en spacy, waarbij bijna perfect opgebouwd wordt naar de climax aan het einde. Die climax wordt eigenlijk meteen voortgezet op Collision, het kortste nummer van Monomyth, en gelijk ook een heel stuk ruiger dan de vorige twee. Maar waar het vorige album af en toe nog 'stoner-invloeden' had, is dat hier eigenlijk meer terug te leiden naar (wederom) het geluid van Motorpsycho, zoals we dat de laatste tijd van ze kennen. Ook heerlijk zoals dat orgeltje af en toe even de hoek om komt gieren, om daarna weer collectief het tempo te laten zakken en opnieuw op te bouwen naar een climax. En de ultieme climax zit aan het eind, in het lange en werkelijk epische 6EQUJ5. Ondanks zijn zeer behoorlijke lengte verveelt dit nummer geen moment. Een golvende spanningsboog is terug te vinden in dit nummer. Er wordt langzaam toegewerkt naar een climax, soms wordt even gas terug genomen om vervolgens door te bouwen en uiteindelijk helemaal los te gaan. Groovend, pulserend dansbaar en bijna onmogelijk om stil te blijven zitten.

Monomyth doet het dus gewoon weer. Van het debuut waren we onder de indruk, en hier wordt dat nog eens dunnetjes over gedaan. Een album dat dezelfde elementen bevat als het debuut, maar toch weer weet te verrassen. Het overkoepelende thema is misschien nog wel het duidelijkst voor de luisteraar: begin bij het eerste nummer en pas aan het eind van het album ben je pas weer in de bewoonde wereld. In de tussentijd: ga lekker mee op de stroom van Monomyth en geniet van deze waanzinnige reis.

Pat-sounds: Album Monomyth - Further (2014) - pat-sounds.blogspot.nl