Neil Diamond - All-Time Greatest Hits (2014)

Hehe, eindelijk een greatest hits album van Neil Diamond. Werd tijd zeg. Hopelijk brengt ie nog wat nieuw werk uit, want zijn laatste 3 albums waren echt bijzonder goed. Zijn oude werk vind ik helaas niet zo bijzonder.

Hier is alleen de versie van 1 cd met 23 nummers opgenomen, maar er bestaat ook een 2-delige editie met 42 nummers. Opvallend: geen enkel nummer van 'Jonathan Livingston Seagull' komt aan bod. Toch bevat de 2-delige editie heel veel moois. Wel niet chronologisch.

Ik heb aardig wat albums van Neil Diamond in de kast staan, maar heb de 2CD-versie toch maar aangeschaft. Het is een mooi, vrij compleet overzicht van 's mans carrière en voor zover ik kan overzien staan alle nummers er in hun originele uitvoering op. Dat is allesbehalve vanzelfsprekend bij Neil Diamond-compilaties, want vanwege rechtenkwesties (hij zat bij verschillende platenmaatschappijen: Bang, UNI, MCA en CBS/Columbia, uit m'n hoofd gezegd) zochten de samenstellers vaak hun toevlucht tot live-versies of alternatieve studio-opnamen.

Wel vreemd dat er, zoals goldendream terecht signaleert, helemaal niets op staat van Jonathan Livingston Seagull. Da's toch wel een van zijn beste en bekendste albums. Op andere verzamelaars kwam op zijn minst het nummer 'Be' meestal langs. Het is natuurlijk een mooie conceptplaat waarvan de nummers zich minder goed afzonderlijk laten beluisteren. En misschien hebben ze gedacht dat de fans dat album toch allemaal al in de kast hebben staan. In mijn geval hebben ze dan gelijk...

Ter aanvulling van gaucho: 'Jonathan Livingston Seagull' is het enige album dat ik van Neil Diamond bezit. Ik vind het dus een pluspunt dat de dubbelverzamelaar geen nummers van het zeemeeuwalbum bevat. Tegelijk is de prijs op Amazon heel aantrekkelijk: ongeveer 8 euro, verzendingskosten inbegrepen. Alleen is de samenstelling niet chronologisch. Dat doet me twijfelen. Is die twijfel terecht of eerder belachelijk?

De liedjes zijn verder toch goed? Ik heb een lichte voorkeur voor chronologisch opgezette verzamelaars maar je kunt je ogen niet sluiten voor verzamelaars die op een andere manier zijn samengesteld. In zo'n geval had ik Kink Kronikles van The Kinks gemist, Love van The Beatles, of Weird Scenes Inside The Goldmine van The Doors.

Vind ik ook. Ook ik heb mijn verzamelaars het liefst chronologisch opgebouwd, maar in dit geval vind ik het niet zo'n probleem. Het repertoire van Neil Diamond is door de jaren heen niet zo heel veel aan stijlveranderingen onderhevig geweest (hooguit productietechnisch), dus als geheel luistert dit album lekker weg, ook in niet-chronologische volgorde.

De reden dat ik er (zeker voor een verzamelaar) zo'n ongewoon hoge score aan heb toegekend, is naast de liedjes an sich - die getuigen van ambachtelijk vakmanschap - dat er een goede keuze is gemaakt en dat in alle gevallen is gekozen voor de oorspronkelijke uitvoering. Natuurlijk mis ik als relatieve kenner van 's mans werk wel enkele nummers die hier op hadden gekund/gemoeten, maar door de bank genomen is deze prima samengesteld, de dubbelaar althans. Die begint zelfs met Brooklyn roads, sowieso een van zijn mooiste nummers - en autobiografisch bovendien.

Als je je Neil Diamond-collectie wilt beperken tot één verzamelaar, zou ik deze kiezen. De geluidskwaliteit is ook uitstekend, kennelijk had zijn nieuwe platenmaatschappij Capitol niet alleen toegang tot alle nummers uit zijn catalogus, maar ook tot de originele mastertapes, heb ik ergens gelezen. Voor acht euro zou ik 'm niet laten liggen (de dubbelaar dus, de enkele is hopeloos incompleet)...

Na twee berichten die duidelijk maken dat mijn chronologievoorkeur te ver gaat, zal ik me de dubbelaar maar aanschaffen.
Dan is die voor in de auto, de cd-speler en als ik alleen maar het bekendste wil horen. Wil ik meer, dan luister ik naar de speellijsten aangemaakt op iTunes, wel chronologisch, uitvoerig en nog in de maak (zit intussen aan 1996-2001).

Mooi dat we je hebben kunnen overtuigen.

Geniet ervan, en kom tot de conclusie dat Neil Diamond zoveel meer is dan het eendimensionale imago dat veel mensen van hem hebben. Toegegeven: daar heeft-ie het zelf ook wel een beetje naar gemaakt. Want na zijn start als ambachtelijk songschrijver voor anderen in het Brill Building heeft-ie een hele reeks singer-songwriter-albums gemaakt, ruwweg tot aan - en met inbegrip van - Beautiful noise. Maar daarna kwam zijn nieuwe platenmaatschappij CBS tot de visie dat Neil meer platen zou kunnen verkopen als hij zich zou afficheren als de gedroomde vriend van huismoeders over de hele wereld. De hoesfoto's uit die tijd vulden dat plaatje perfect aan, en ook de muziek - vaak met overdreven veel violen - werd romantischer en sentimenteler.

Ik sluit me aan bij nlkink, die een paar heel mooie voorbeelden geeft van niet-chronologische verzamelalbums die zich prima laten beluisteren als een regulier album. Ik zou daar zelf nog de allerbeste in zijn soort aan willen toevoegen. In het algemeen komt het erop neer dat, zolang een artiest geen schokkende stijlveranderingen heeft ondergaan, ook een niet chronologisch opgebouwde compilatie prima kan wegluisteren. Vooropgesteld dat er door de samensteller(s) een beetje over nagedacht is.

Een artiest als Neil Diamond hoeft inderdaad niet persé een chronologische verzamelaar te hebben. Bij sommige anderen moet het echt wel.
Het meest irritant vind ik verzamelaars die omgekeerd chronologisch zijn samengesteld, zoals 'Nothing Has Changed' van David Bowie. Die koop ik om die reden echt niet. Verzamelaars die edit-, alternatieve of liveversies van nummers bieden, mijd ik ook liever.