Counting Crows - Somewhere Under Wonderland (2014)

Wat is dit een erg fijn album. En dat verrast me toch wel. Nu ben ik wel fan van deze band sinds hun geweldige debuut. Ik dacht (net als vele anderen, weet ik inmiddels) dat Adam precies wist wat ik voelde en dacht en ik was nog nooit zo gegrepen door teksten. Hey, ik was puber (13/14 jaar) toen, dan denk je dat soort dingen . Maar goed, het album staat nog steeds rotsvast in mijn top 10. Daarna maakten ze nog twee goede albums. Maar dit is duidelijk het beste wat ze deze eeuw uitgebracht hebben!

Het album is erg dynamisch, afwisselend en weet toch de goede balans te houden (in tegenstelling tot het mooie, maar onevenwichtige Sunday Mornings...) en de liedjes zitten gewoon erg goed in elkaar. Het zijn pakkende nummers, die direct lekker in het gehoor liggen.

Het album begint met het prachtige Pallisades Park. Natuurlijk gewaagd om je album te beginnen met een nummer van ruim acht minuten. Dit is duidelijk één uit de verhaalvertellende songs. Het verveelt geen seconde. Het sleept je na een trompet-intro mee in het verhaal en door het opzwepende ritme van het refrein, dut het nergens in. En ga die clip bekijken! Dat voegt nog een dimensie toe aan het verhaal.
Daarna volgt Earthquake Driver. Een erg lekker en pakkend nummer. Wat dat betreft is het het omgekeerde begin van This Desert Life (met het pakkende Hangin'Around en het vertellende Mrs. Potter's Lullaby). Qua tekst is minder vrolijk dan het lijkt, het is een nummer waar Adam weer behoorlijk lijkt te worstelen met zijn identiteit. (I don’t wanna be with people like me… What is the price for all this fame and self-absorption? We turn ourselves into orphans, And then spent our nights alone, Living in fear of some imaginary consequence, Terror Incognito)
Het daaropvolgende Dislocation is wat mij betreft het zwakste moment van de plaat, zonder dat het een slecht nummer is. Het is alleen nergens echt spannend. Het komt als een vrij standaard rocknummer over.
God of Ocean Tides komt daarna als rustpunt. Op het eerste gehoor een vrij standaard ballad, maar zoal Steve McQueen al terecht aangaf, stiekem een pareltje.
Scarecrow ligt gewoon erg lekker in het gehoor met een lekker meezingbaar refrein. Meest hitgevoelig (maar zie dat nog niet gebeuren) en lijkt ook wel als single geschreven, maar wel goed pakkend en goed uitgevoerd, omdat er ook wel afwisseling in zit.
Elvis Went To Hollywood is een lekker meeslepend nummer, mede door het strakke drumritme en de af en toe slepende gitaren. Klinkt goed, maar wel een nummer wat niet erg zal blijven hangen, omdat ze wel meer van dit soort nummers gemaakt hebben.
Dan Cover Up the Sun, wat een soort country-geluid heeft, mede door het gammele pianootje en de mandoline. Met een lekker ritme en je begint ongemerkt mee te deinen. Ik word er wel vrolijk van (terwijl ik de muziek van Counting Crows niet gauw als vrolijk zal bestempelen).
John Appleseed’s Lament is een prima nummer. Het toont Adam zijn meeslepende en emotionele zang in optima forma en is de opmars naar het laatste nummer.
Possibility Days is de prachtige afsluiting van dit album. Dit is wat mij betreft echt een hoogtepunt van het album. De wat meer trieste toon, de fijne piano en meer ingetogen, maar juist daardoor emotionele, zang van Adam, maakt het tot een nummer dat misschien voor mij wel bij de beste tien nummers hoort wat ze gemaakt hebben. Met overigens ook nog eens een mooie tekst (And the worst part of a good day is knowing it’s slipping away).

Nu heb ik de versie met de demo's. Op zich leuk, dat soort extraatjes, maar toch een soort anti-climax als het album zo prachtig eindigt. Dus zal vaak de stopknop indrukken na Possibility Days

Jullie hebben het door: Ik ben wel enthousiast over dit album. Fijn vooruitzicht voor het concert in november, want ze mogen van mij wel veel van dit album spelen.

[quote]Bonk schreef:


Op een mooie 3e plek in mijn eindlijst Met de aantekening dat 'Palisades Park' hét nummer van 2014 is voor mij. Zelfs een van de betere nummers ooit van Counting Crows. Soort van Round Here 2.0.

De uitschieters van 'Somewhere Under Wonderland'; zoals gezegd het meer dan geweldige 'Palisades Park' en het zeer fraaie 'God of Ocean Tides'. Ook 'Dislocation' en 'Possibility Days' zijn bovengemiddeld goed. De overige nummers zijn gewoon goed. Nou ja, op twee nummers na wat mij betreft. 'Elvis Went to Hollywood' begint me wat te irriteren. Eigenlijk al direct een soort van afkeer tegen dat nummer gehad en 'Cover Up The Sun' ligt in de lijn van het voorgaande cover-album 'Underwater Sunshine (Or What We Did on Our Summer Vacation)', terwijl ze met de rest van de nieuwe nummers juist afstand hebben genomen van die Americana/Country sound. Het is al geen briljant nummer maar valt ook gewoon buiten de boot op deze plaat.

Dit jaar meerdere malen in recensies - en zelfs bij aanhangers van de band - opgepikt dat dit het beste album is van Counting Crows. Wat mij betreft een keurige 5e plek binnen de discografie. En dat is nog steeds heel erg goed als je weet hoe zeer ik die eerdere albums waardeer. Ik vind het sowieso nog steeds lastig om de eerste 4 albums op volgorde te zetten. 'August and Everything After' is inwisselbaar met 'Recovering the Satellites', zoals 'Hard Candy' op momenten inwisselbaar is met 'This Candy Life'. Mede afhankelijk van het jaargetijde....

In zekere zin zou je kunnen zeggen dat Counting Crows terug is. Ze hebben met 'Somewhere Under Wonderland' een zeer genietbaar album afgeleverd, met daarop zelfs de instant klassieker 'Palisades Park'. Sommige nummers bezinken wellicht alsnog. Al twijfel ik daar wel aan. De meeste nummers hebben niet de verborgen lagen zoals 'Palisades Park' en de nummers op bijvoorbeeld 'August and Everything After' dat wel heel erg hebben. Daar bleef je steeds nieuwe dingen ontdekken. Wat dat betreft zijn de meeste nummers op het nieuwe album minder 'duurzaam'. Maar dat laatste zal de tijd moeten uitwijzen....