U.D.O. - Faceless World (1990)

Nog geen berichten bij dit album?

Ik ben sinds enkele weken de solo-platen van Udo (ex-Accept frontman) aan het ontdekken. Deze behoort tot mijn favoriete: vlijmscherpe zang en instrumentaal heerlijke ouderwetse heavy metal. Heart of Gold was voorzien van een videoclip, de titeltrack en Living on a Frontline zijn ook aanraders.

We naderen weer het jaareinde. Dan kondigen zich de jaarlijkse "zuiveringen" aan in mijn CD collectie. In mijn subsectie Duitse metal zal dit UDO album alvast toch mooi blijven zitten. Fijne plaat met als hoofdrolspeler guitarist Matthias Dieth.
Ouderwetse heavy metal? Niet echt als je dit vergelijkt met het klassieke ACCEPT (en al zeker met de ACCEPT platen van voor Balls to the wall) of UDO's timebomb (de opvolger van dit album). Dit album daarentegen is voorzien van een serieuze scheut melodic gitaarwerk zodat dit toch meer aanleunt bij ACCEPT albums zoals Metal Heart en Eat the heat. En daar is niets mis mee.
Alleen kun je je afvragen wat UDO's probleem indertijd met ACCEPT eigenlijk was. Overal las je dat hij uit de band wou juist omdat ze meer en meer een dergelijke melodieuze koers wilden gaan varen (wat dan Eat the heat opleverde). En dan komt UDO met "faceless world" af...Ach, voor mij altijd al de beste UDO plaat geweest en spijtig kreeg die koers geen vervolg meer terwijl die Dieth na de timebomb plaat er de brui aan gaf om advocaat te worden.
Beste track voor mij op dit viersterren album: stranger

De wegen van Udo Dirkschneider en Accept hebben altijd parallel aan elkaar gelopen. Eigenlijk heb je twee Accepts want het is niet zo dat één van de twee hele andere dingen doet. Op sommige momenten bestond de band van Udo uit het Accept minus Wolf. Dus in die zin kun je jezelf afvragen wie nu méér Accept is. Dat doet allemaal niets af aan hetgeen er op de mat gelegd wordt. Vanaf eind jaren 80 bracht Udo voor mijn gevoel de ene na de andere schijf uit. Wars van trends stonden die vol met archetypische heavy metal dat soms wat lichtvoetig en soms lekker venijnig is.

Faceless World uit 1990 valt in de eerste categorie. Het is dat Dirkschneiders zang per definitie wat ontoegankelijk is, maar op dit album valt het kwartje opvallend vaak tussen de hairspraybussen. Heart Of Gold trapt wat dat betreft direct af met een Dokkenmotiefje gecompleteerd door het refrein met een breed uitgemeten koor te brengen. Zoals gezegd is het Dirkschneider zelf die met zijn priemende zang kan contrasteren met zijn achtergrondband en het geheel net een tikje eigenwijs maakt. De navolgende nummers Blitz Of Lightning en het gejaagde System Of Life hadden in een ander leven best op Eat The Heat kunnen staan.

Het titelnummer laat zich presenteren als een metalhymne dat wordt aangedikt met synthakkoorden. Het bekende vuistjes-in-de-luchtwerk om triomf te vieren. Daarna lijkt Stranger weer wat pittiger te zijn, ware het niet dat de lichtvoetige productie nog even uit 1986 van het equalizertje van Stock, Aitken & Waterman getrokken moest worden. Op zich doe je mij daar helemaal geen pijn mee, want het gaat er allemaal in als koek.

Restricted Area is dan voor het eerst pas écht archetypisch Accept. Puntig, compact en gemeen. En met een Duitserig koortje erin. Daarna gaan de hairspraybussen weer aan om met Living In A Front Line, Trip To Nowhere en Born To Run weer een beetje party-achtige motiefjes de wereld in te blazen. Unspoken Words is dan de onvermijdelijke ballad met een getormenteerde Udo die over een bed van diep doordringende stadiondrumslagen zijn harteleed deelt.

Die ballade zit ingeklemd tussen Can't Get Enough en Future Land die beiden vanwege het spetterende gitaarwerk heel erg aan Ratt doen denken. De afsluiter kent ondanks de synthgedreven bas een extra lekkere drive. Het zijn dingen waarmee ik best goed uit de voeten kan, maar ik kan me voorstellen dat doorgewinterde Acceptadepten hier wat meewarig naar luisteren. Zij worden goed bediend met het navolgende album Timebomb waarop de kleine commandant pas echt furieus tekeer gaat.

Faceless World is diepgeworteld in het stadiongeluid van de jaren 80 en kent een aantal heerlijk meezingbare nummers die het vooral goed doen in de auto of tijdens het hardlopen. Een tof album gedaan door een man die enerzijds wel druk was om zelf door te breken maar anderzijds ook vooral lijkt te doen waar hij zelf zin in heeft.