Toyah - Sheep Farming in Barnet (1979)

Dit is het eerste album van Toyah. Een rock/punkrock-achtig album, gemarineerd met een vleugje psychedelic en een speels tintje popmuziek. Mijn favorieten hierop zijn de 'vivisection' van 'Victims of the riddle', een beetje 'n spooky song en 'Elusive stranger', krachtig, powerfull en explosief nummer. Ondertussen is ze niet meer zo ambitieus in muziek. Doet momenteel veel theaterwerk en is actief als presentatrice. Wel een sterk debuut van haar hele ouvre (zo'n zestien albums).

Ze speelt ook mee in een aflevering van het eerste seizoen Shoestring als Toola, ( je raad het al ) een zangeres in een bandje ........ Geen idee meer welk nummer daarin steeds voorbij komt maar de serie is uit '79 dus zal het nummer ook van deze plaat komen ? Iemand een idee ?

Volgens mij is dat Dance - Toyah (Wilcox) is klein van stuk (slist een beetje), maar is redelijk bekend als actrice, tevens de echtgenote van Robert Fripp. Heb haar ooit in een toneelstuk van Shakespeare gezien.

Zo gebeurt er jaren niks bij Toyah, ineens diverse berichten bij haar Ik ben nu bezig met een aantal albums van haar te luisteren, gemiste kans van vroeger.

Dat was haar eerste echte doorbraak (definitieve kwam met 'I Want To Be Free'), haar rol als zangeres in een bandje, haar eigen band. De nummers die ze in die aflevering ten gehore bracht waren Neon Womb en, zoals Mjumam al zei, Danced.
Ze zong de nummers overigens live in die aflevering, waarin heel erg opvallend de nog karakterastieke meedogenloosheid van haar stem toen.........o my, wat was ik verliefd als tiener....zucht. (lol)

Op reis door new wave kom ik vanaf de derde Talking Heads bij het debuut van Toyah, toen nog een groep en niet alleen de zangeres. Droombolus noemde dat ze in Shoestring zat en verrek, van die eigenwijze serie staat die aflevering op YouTube, van december 1979! Ga ik snel eens kijken.

Toyah Willcox krijgt met de steun van een hecht spelende groep (gitarist Joel Bogen, toetsenist Peter Bush, bassist Mark Henry en drummer Steve Bray) de kans om de grenzen van haar stem op te zoeken. Soms lijkt het alsof ze Lene Lovich of Siouxsie Sioux als voorbeeld heeft, in Our Movie hoor ik ook invloed van Nina Hagen. Maar doet dat ertoe? Nee toch? Geef je over aan haar stem, waarbij soms sax of strijkers bijvallen. Het is genieten van expressiviteit.
Album noch singles haalden de hitlijsten, desondanks wordt met een knappe combinatie van punkenergie, theatrale vocalen en goede composities een prima debuut neergezet.
In augustus 1979 verscheen het album als EP met zes nummers, in december werd het een vol album met Victims of the Riddle en Race Through Space toegevoegd.

Sterkste nummers: opener Neon Womb dat grotendeels op drie punkakkoorden en bijtende sax draait en fraai naar een lange climax opbouwt, nerveuze punk in Indecision, het midtempo Computer met onder meer akoestische gitaar, waarin ze verklaart dat ze er eentje wil, "the one that cannot lie"; het oorspronkelijke slotlied The Last Goodbye met sax en cello's en Victims of the Riddle (Vivisection) met Keith Hale op toetsen, dat bijna thrillermuziek bevat. Slotlied Race Through Space laat verrassend poppunk horen, zij het met die dartelende stem van Willcox.
Op haar website de nodige informatie over het album (zij houdt het er overigens op dat de elpeevariant van februari 1980 stamt) en de heruitgave. Achter de hoes zit een mooie anekdote (inbraak op RAF-terrein), waarover ze op YouTube vertelt. Ook bij Computer boeiende info.

Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave vervolgt bij het debuut van het eveneens eigenwijze Essential Logic.