Wiz Khalifa - Blacc Hollywood (2014)

True Colors, toch geen adaptatie van ofwel? Verder wel een mooie hoes zeg! En we gaan ongetwijfeld weer sterke teksten van deze man horen, want hij praat bijna altijd over mooie ingewikkelde thema's.

Zware avond gehad?

Niet zo zwaar als deze man ze heeft (gehad). Harde struggles uit de ghetto, dit zie je aan zo zijn figuur. Zelfs Snoop D, O, double G is jaloers op deze Starvin Marvin fysiek.
Ik bedoel maar deze tekst:

De diep laag onder deze tekst gaat onder het verhullen van zijn traumatische gebeurtenissen en pijn in zijn jeugd. Hij maakt hier ook een statement over racisme en feminisme. Ik zou dit op het niveau plaatsen van de oude retorica van Socrates. Ja hier kan ik wel van genieten hoor.

Zo'n bericht was leuk in 2006, maar is inmiddels dus zwaar gedateerd. Beter verzint u iets beters.

28 Grams vond ik echt een verschrikkelijk slechte mixtape. Wát een tegenvaller was dat zeg. Maar We Dem Boyz blijft een lekkere banger en KK begin ik ook steeds meer te waarderen, wat een heerlijke productie zeg! You And Your Friends & Stayin Out All Night vind ik ook lekkere tracks. En aangezien Wiz features heeft van onder andere ScHoolboy Q en Ty Dolla $ign zijn er al met al weer genoeg redenen voor mij om toch weer interesse te tonen in deze Wiz Khalifa LP.

You & Your Friends, Stayin Out All Night

O.N.I.F.C. was verschrikkelijk slecht, maar ik heb al gigantisch veel meer zin in dit project. 28 Grams nooit gecheckt, en geen plannen om dit als nog te doen ook, het feit dat hij toch voor mij interessante tracks heeft weten te maken wederom is genoeg om de focus te leggen op Blacc Hollywood (vooral omdat er niks anders uit komt wat mij interesseert.)

Wellicht gedateerd, maar hij slaat de spijker wel keihard op zijn kop. Dit is namelijk bagger van de hoogste orde.

Er was nog een tijd dat Wiz een frisse toevoeging was aan het hiphopwereldje. Kush & OJ is een classic.

Ik zou niet zo ver gaan om het een classic te noemen, maar het is zeker een goeie mixtape voor de toen nog voor velen onbekende Wiz Khalifa. Wiz is altijd wel constant qua mixtapes en albums, hij dropt altijd wel op z'n minst 'oké' projecten, met uitzondering van de verschrikkelijke mixtape 28 Grams.

Inmiddels de eerste vijf nummertjes beluisterd, ben toch wel redelijk positief. Luistert allemaal wel lekker weg, niks speciaals maar dat hoeft ook helemaal niet.

Alleen True Colors vind ik een afschuwelijk nummer, de rest is gewoon heel erg dope. Wiz z'n beste album tot nu toe?

Wat lekker is dat, als je verwacht dat je een plaat eigenlijk helemaal niets gaat vinden (vanwege de zwakkere voorganger) en dan blijkt het een hele aangename Wiz plaat te zijn!

Wat een lelijk gedrocht is dit toch.

Aardig album, luistert makkelijk weg. Sowieso beter dan O.N.I.F.C., maar verder weinig bijzonder. Blacc Hollywood komt zeker niet in de buurt van Rolling Papers. Ik krijg het gevoel dat Wiz sinds dat album zich verder wil ontwikkelen, maar juist teveel meegaat in de populaire stroming hip-hop. Zijn muziek is daardoor wel hitgevoelig, maar het ontbreekt aan originaliteit. Hierdoor klinkt zijn muziek eerder ongeïnspireerd dan verfrissend. Jammer, want rond de tijd van Rolling Papers vond zag ik hem als een frisse wind binnen hip-hop.

lekker plaatje van weer van Wizje. Zal altijd mijn favoriete artiest blijven

Dat is niet zo vreemd dat het je favoriete artiest is, aangezien je naam wietzakje is.

Niks speciaals net als zijn overige albums.

''We Dem Boyz'' is en blijft goed

Genietbaar albumpje van Wiz Khalifa.

Hope, We Dem Boyz (+ remix), KK, House in the Hills, Raw, Still Down en You & Your Friends draai ik regelmatig. We Dem Boyz voelde ik tijdens de release van de single niet echt, maar deze track is uitgegroeid tot een plezierige knaller.

Promises, Ass Drop, Stayin' Out All Night, The Sleaze, No Gain en True Colors zijn op zich ook tof maar draai ik in mindere maten. De meeste nummers zijn misschien ook net iets té pop voor mij. Nicki Minaj laat zich weer positief horen op True Colors, ik begin zowaar zin te krijgen in The Pinkprint na haar recente gastbijdrages/remixes en eigen (street)singles.

Overduidelijke minpunten zijn de bijna twee minuten durende intro op Hope, dit had beter een aparte track geweest als je dan toch een intro wilt hebben.
So High wordt verpest door het overmatige gebruikt van 'uh huh' tijdens de strofes.

Nu staat Blacc Hollywood nog op 4* maar dit zie ik in de toekomst misschien nog dalen naar 3,5* omdat het hoge pop-gehalte me na elke luisterbeurt wat meer begint tegen te steken.

Hoe zijn de target exclusieve tracks??

Ik heb echt een hekel aan exclusieve webshop tracks

Dames en heren, het is ons een genoegen om u welkom te heten in ‘Blacc Hollywood’. Gastheer is Wiz Khalifa, die terug is … met meer van hetzelfde. Een spijtige vaststelling, maar zeker geen verrassing. Wiz nestelt zich in de rol van de überstoner met te veel geld. En zijn fans smullen ervan. Of hoe een rapper genoegen kan nemen met een plek aan de top zonder enige vorm van creativiteit of artistieke zelfontplooiing.

Beginnen doen we - u kent ons - met het slechte nieuws. Als deze plaat je bij de eerste luisterbeurt niet bekoort, dan heb je een probleem. Zijn teksten zijn zo effen en ongerimpeld dat je er echt geen diepere betekenis achter moet zoeken. Je hoort wat je hoort en daarmee basta. Wiz is er nooit de rapper naar geweest om pakkende metaforen te gebruiken en ook op deze plaat grossiert hij in teksten over wiet, geld, feesten, … en nog eens wiet. Wiz rapt over een levenswijze waar meer dan negentig procent van de bevolking zich niet in kan vinden en waarschijnlijk zelfs niet wil in vinden.

Klein lichtpuntje in de tekstuele duisternis: House In The Hills, het nummer met die andere bevriende stoner Currency. De zin “instead they'd rather focus on the fact that he's a pothead / Not the fact there's not a lot where I lived / 25 and not dead”, doet toch een beetje bitterheid vermoeden bij Wiz over hoe hij in de media afgeschilderd wordt als wietjunkie. Jammer dat hij als albumcover dan een foto gebruikt waar zijn gezicht onherkenbaar is door de wietwolk die ervoor hangt.

Qua beats gaat Wiz verhaal halen bij producers die hits maken, zoveel is duidelijk. Maar dan wel hits van de gepolijste soort, die je op de radio hoort langskomen en zo vastgeroest raken in je hersenen dat je gillend tegen een muur wil oplopen. Het is een kunst natuurlijk, maar niet de kunst waarvoor wij een cd in de stereo steken of de naald op de plaat leggen. Producers zoals Detail of Jim Jonsin hebben al hitmateriaal gemaakt voor Usher en Pitbull en weten waar ze mee bezig zijn. Zij tikken de bal keurig rond en geven de perfecte assist zodat Khalifa hem enkel hoeft binnen te duwen. En zelfs daar slaagt hij amper in.

Het album begint nochtans hoopgevend met Hope als ideale intro. Jammer genoeg zijn het nummers als True Colors - al een geluk dat ze Cyndi Lauper niet samplen; we zagen het nochtans zo gebeuren! - Promises en We Dem Boyz (met een z), die deze plaat lichtjes onderuit halen. In combinatie met punchlines, die we allemaal al eens gehoord hebben, kan je niet anders dan diep zuchten. Ach, wie zijn wij uiteindelijk om nummers als Ass Drop, Raw, Still Down en The Sleaze te bekritiseren als ze wel de dansvloer vullen en meidenkonten doen schudden? We mogen Khalifa dan toch nog ergens dankbaar voor zijn. Toch hebben deze nummers niet genoeg body om het album te dragen.

Alle slechte reviews en haters samen, het zal Wiz Khalifa uiteindelijk worst wezen. De Tailor Gang-fanclub, die hij opgebouwd heeft met geslaagde projecten zoals ‘Taylor Allerdice’ en ‘Kush&Oj’, zal blij zijn dat hij zo productief blijft. En hijzelf zal blij zijn met de verkoopcijfers en met de nummer-één-notering op de Billboard 200 volgende week. Ieder zijne meug, zei den boer en hij at paardenvijgen – of een wietbrownie in dit geval.

Recensie via Damusic.be op 26/08/14