Gary Numan - Dance (1981)

Vlak na de enorme Numan-hype (vooral in Engeland) uitgekomen. Dus NA zijn farewell-shows. Klinkt daarom ook anders. De invloed van Japan is duidelijk, maar ook logisch: Mick Karn speelt zelf mee op deze plaat. Ik vind het een fantastisch album, vanaf het moment dat de bas inzet op "Slowcar To China" wil ik altijd het album in zijn geheel afluisteren.

Roger Taylor (Queen) speelt drums op Moral, Crash en You Are You Are.

Een zeer goed album van Numan,...volgens mij speelt Roger Taylor alleen op het nummer you are;you are mee,...persoonlijk vind ik Boys like me het beste en exhibition door éénvoud ook erg goed,...daarin tegen is I sing rain het slechtste nummer wat Numan ooit heeft geschreven(geprutst),was dan ook heen B-side van She's got claws,.....maar het album blijft goed,...dus een aanrader voor de liefhebbers van de jaren 80

En pas jaren later verschijnt de titel track als extraatje op de CD. Onbegrijpelijk dat dat nummer niet meteen op het album is gekomen. Ik had het liever gehad dan You Are, You Are, die valt een beetje uit de toon bij de rest.

wel een heel zwaarmoedig, traag album van Mr. Numan. D'r zit geen gang in, dansbaar is het ook niet bepaald. Jammer.

Redelijk album dat zeker zijn momenten kent maar op een gegeven moment wordt het wel veel van hetzelfde.Ritme box,funky bas riedeltje en daar gaat weer een langzaam voortkabbelend nummertje.Iets meer afwisseling was hier wel welkom geweest.Neemt niet weg dat er met de opener Slow car to China,Moral,de single She's got claws en lekker voortstuwende Stormtrooper in drag enkele prachtige nummers op Dance staan.

Mooi album uit 1981 met heerlijke relaxte alien sfeer. Het geluid van de bas alleen is al de aankoop van dit album waard. Ook mooi hoe de toetsenwerk accenten op de achtergrond door het muzikale spectrum zweven. Ik lees op de berichten hierboven invloeden van Japan, het toetsenwerk en de bas doen zeker aan Japan denken. Maar daar hoort ook zeker Roxy Music en David Bowie bij. Mick Karn speelt hier bas en Rob Dean gitaar (op Boys Like Me) dus dan is de link naar Japan ook al snel gelegd. Roger Taylor van Duran Duran speelt drums op Crash, You Are You Are en Moral. Zoals ik eerder ook al eens vermelde is het denk wel belangrijk om eens goed te kijken wie wie eigenlijk beïnvloede. En ik ben ook nog steeds benieuwd wat er gebeurd was als Japan in 1981 niet de handdoek in de ring had gegooid met zwanenzang Tin Drum. (Rain Tree Crow kan ik niet helemaal serieus nemen)

Het oude werk van Numan en Tubeway Army gaat er in huize Rainmachine altijd in als gesneden koek. Het (veel) latere werk en de hele gothic scene heb ik weer minder mee, ook al begrijp ik wel dat dat het gemakkelijkste labeltje is om op te plakken. Voor mij is Gary Numan een geheel eigen artiest die net als David Bowie in zijn eigen universum vertoeft. Love it or leave it, ik ben van het eerste.

In april 1981 gaf Gary Numan in het Wembley Stadion enkele afscheidsconcerten. Hij was klaar met touren. Zijn oude bandmaatjes maakten een niet onverdienstelijke doorstart als Dramatis met het prima For Future Reference, terwijl Numan al in september een volgend album uitbracht.

Je zou Dance kunnen omschrijven als een synthese van de droomwave van de groep Japan en de synthwave die Numan voorheen maakte. De invloed van gastbassist en -saxofonist Mick Karn - van Japan - is namelijk heel groot, vooral op de A-zijde.
Er zijn nog twee bekende namen te gast. Gitarist Rob Dean, toen al ex-Japan, en drummer Roger Taylor van Queen. Goed voor de publiciteit, maar het is Karn die het geluid sterk bepaalt. Daarmee is dit album mede interessant voor de liefhebbers van Japan.

Mijn favorietjes zitten in de tweede helft, als Numans "oude geluid" meer gewicht krijgt: Stories en You Are, You Are bevatten de stijl van (soms wat kille) synthesizer-new wave; het eerste nummer een sobere drumcomputer, in het tweede juist knallende drumrolls met een stevige band én de viool van Chris Payne.
Dance haalde in zijn thuisland in de albumlijst "slechts" #3 na enkele #1-platen. Single She's Got Claws met aangenaam drumcomputertje en sax haalde begin september '81 #6 in de Britse hitlijst.

Sinds 1999 verkrijgbaar met enkele extra nummers (zie de tracklist bovenaan vanaf track 12, ook op streaming). Soms klinkt het bij de extra's enigszins als Ultravox. Toch valt vooral op dat Numan zijn geluid durfde te veranderen in plaats van zijn voorbije formule te herhalen. Alleen niet helemaal mijn kopje thee.
Het was het kortste pensioen ooit, als je tenminste 'retirement' met dat woord wilt vertalen, want spoedig stond Numan weer op de planken, de maatjes van Dramatis terughalend.

Ik vind dit een ietwat matig album van Numan en het succes was dan ook snel verdwenen. Belangrijkste reden: het songmateriaal is wat halfslachtig, en een echt goede single ontbreekt hier. 2,5 ster