Mary Gauthier - Mercy Now (2005)

Ik vind dit de mooiste Mary Gauthier. Vooral de nummers Mercy Now en I drink bezorgen kippenvel. Erg mooi!

Goede tot zeer goede singer-songwriter, maar ze heeft helaas een matige stem.

Matige stem? Zelden iemand verdriet en ellende zo treffend horen vertolken. Met een stem die daar mer dan 100% bij hoort. Ontroerend mooi....

Zoals ik al schreef vind ik de teksten erg goed, maar ik ken genoeg zangeressen die mij wel tot ontroering hadden kunnen brengen.
Gillian Welch, Ilse de Lange, Lucinda Williams en Emmylou Harris om er maar een paar te noemen.

Lucinda Williams en Emmylou Harris hebben een mooie stem en brengen ook mij tot ontroering, dat is het punt niet. Mijn punt is dat je niet een "mooie" stem hoeft te hebben om te ontroeren. Voor Mary Gauthier geldt dat, maar ook bijvoorbeeld voor Bob Dylan, Marianne Faithfull en Janis Joplin......

Mooi album met als prachtnummers "Falling Out of Love", "Wheel Inside the Wheel" en "I Drink", een nummer dat het hoe en waarom wat betreft drinken precies samenvat:
"Fish swim
Birds fly
Daddies yell
Mamas cry
Old men
Sit and think
I drink"

Volgens Kevin Shields, gitarist extrêmement van My Bloody Valentine, vond hij de Velvet Underground-plaat met Nico erg interessant omdat het adjectief vrouwelijk voor hem niet per se gelijk staat aan teder, liefelijk en al dat soort dingen, maar vrouwelijkheid associeert hij net zo goed met extreem en compromisloos; oftewel, de bitch in de vrouw, om het zo maar te zeggen.

Zo iemand is Mary Gauthier deels wel en deels niet. Ze heeft een bijna romanachtig leven achter haar rug, vol gevangenissen, afkickcentra, opvangtehuizen en verslavingen aan drugs en drank. Pas op haar 35e schreef ze haar eerste liedje. Nu moet ik zeggen dat “Mercy Now” de enige Gauthier-plaat is die ik ken, maar deze rijping heeft haar muziek zeker goed gedaan. Niet weer zo’n jong van net twintig dat denkt dat ie de verloren kruising tussen Charles Bukowski, Jack Kerouac en Woody Guthrie is, maar een vrouw met doorleefde, emotionerende nummers. Ze lijkt aanvankelijk wat onderkoeld te zingen omdat ze zich niet laat verleiden tot allerlei buitenissige uithalen, maar het blijkt dat ze een stem heeft waar heel, heel veel emotie in zit.

Om dus terug te komen op Kevin Shields: hij zal beide kanten van de vrouw in Gauthier herkennen. Via vrij kale teksten, zonder flauwe clichés of vergezochte beeldspraak als onnodige tierelantijnen, maar desondanks van een bijzondere poëtische kracht, schetst ze een beeld van de zelfkant van Amerika. Het ultieme alcoholistenlied “I Drink” is hier een goed voorbeeld van: vissen zwemmen, vogels vliegen, papa’s schreeuwen en mama’s huilen, oude mannen denken na en ik drink.

Toch is er veel plek voor tederheid in haar teksten: in het titelnummer lijkt ze te bidden voor een beetje genade voor haar familie en het handjevol verloren liefdesliedjes zijn vormgegeven met simpele, direct herkenbare beelden als een jaar dat een druppel in een emmer is, als je iemand bent verloren van wie je hield. Ondersteund door prettig slidewerk, snijdende mondharmonica’s, banjo’s en orgeltjes is dit een erg mooie, soms wat Southern Gothic-aandoende countryplaat.

Slowgaze schrijft een zinnig stukje waar ik me goed in kan vinden. Gauthier heeft 'presence' zoals sommige acteurs en actrices dat kunnen hebben zonder te schmieren. Eliza Gilkyson is ook zo'n dame in de americana, zij het minder extreem qua levensstijl. Lucinda Williams zwelgt er mijns inziens iets teveel in haar getob. Dan wordt het zeuren. Met stijl, overigens.

Sinds enige tijd deze CD van Mary Gauthier in huis. Wat een heerlijke, gevoelige meeslepende muziek. Haar stem een beetje nasaal maar zo passend bij haar muziek en de intense beleving van de nummers.
Zullen nog vele beluisteringen volgen. Heb ondertussen 2de CD van Mary in huis. Trouble & Love. Ik hoop dat die zelfde beleving voor mij uitgaat.

Ik zag haar vorig jaar optreden op het Rootsfestival in het nieuwe Tivoli Vredenburg. De meeste artiesten praatten vol bewondering over het kolossale gebouw. Mary Gauthier vond het maar niets: alweer zo'n megalomaan project dat aan alle technische en commerciële eisen voldoet, alleen de ziel is afwezig.

Toen wist ik eigenlijk al dat het een geweldig optreden ging worden.

Ze speelde samen met violist Michele Gazich, die ook met Eric Andersen meespeelt. Het werd het hoogtepunt van een toch al mooi festival. Deze cd draai ik geregeld. Bijna geen zwakke punten, hele mooie muziek en prachtige teksten.

Gisteren dit schijfje aangeschaft bij de maandelijkse verkoopdag in de Vinylloods. De plek waar je altijd met te veel platen en cd-s vandaan gaat.
Natuurlijk had ik al wel eens wat gehoord van Mary Gauthier, maar nog nooit echt verdiept. Wel wist ik dat ze een moeilijk verleden heeft gehad, adoptie, van huis weggelopen op haar 15e, op haar 18e in de gevangenis en een leven vol alcohol en drugs. Pas op haar 35e gestart met haar carriere. Met zo'n verleden kun je geen gezellige Nashville deuntjes verwachten.
Deze cd heet Mercy Now, en moet ook gericht zijn naar haar adoptieouders. Verder moer er ook nog een relatiebreuk met haar vriendin verwerkt worden.
Zowel op deze site als bij de recensies is er een tweespalt. De meeste luisteraars zijn redelijk lyrisch over dit album. Maar een groepje luisteraars en recensenten zien of horen dat toch anders. Een recensent van een alt-country site hekelt de invloed van de productie, nu Mary Gauthier overgestapt is naar een groter label. Hij spreekt van muzikale bloedarmoede en inspiratieloos. Aan de andere kant de recensenten die het hebben over een meesterwerk.
Wat moeten we aan met deze country-noir? Zelf zit ik echt aan de kant van bewonderaars. Het eerste nummer van deze plaat is zo duister en neemt je direct mee in de allesbehalve gezellige wereld van Mary Gauthier. Andere nummers zijn wat minder donker, maar echt gezellig wordt het nergens. Het eerste nummer deed me inderdaad een beetje aan Nico, maar ook wel wat aan Patti Smith denken. Zeker geen country zangeressen, maar wel qua intensiteit. Zelf hou ik niet echt van de gewone country, maar deze alt country of country noir kan me zonder meer bekoren. De meeste nummers zijn door Mary Gauthier zelf geschreven (vanzelfsprekend), maar er zijn ook een aantal covers. Persoonlijk vind ik de muzikale begeleiding bijzonder goed. Het schuurt, ritmisch lijkt het of het soms remt en dan weer voortstuwt. Geheel passend bij de thematiek van de songs. Geen cd die je 'even' op zet, daarvoor gaat het te diep. Door echt te luisteren word je meegezogen en kun je uiteindelijk ook zelf enkel stamelen ; heb genade met mij.

het vierde album van Mary Gauthier verscheen 3 jaar na het uitstekende "Filth and Fire'.

8 zelf geschreven songs, waarvan een aantal co-written en 2 nummers van anderen "Just Say She's a Rhymer van Harlan Howard en "Your Sister Cried" een geweldige song van de singer/songwriter met Nederlandse roots Fred Eaglesmith.

wederom een zeer sterk album met uit het leven gegrepen teksten die van licht naar donker gaan, intens, meeslepend gezongen met die authentieke, doorleefde stem van Mary Gauthier die met ieder album alleen maar beter lijkt te worden.

de veelal rustige, ingetogen nummers worden prachtig ingekleurd, zoals op het tedere, intieme "Mercy Now" met accenten van pedal steel en cello, een bloedstollend mooi eigen lied, een nieuwe versie van haar klassieker "I Drink" (co-written Crit Harmon) dat eerder verscheen op haar album "Drag Queens in Limousines", het melancholische "Empty Spaces" wederom vergezeld van weemoedige cello klanken en "Drop in a Bucket" met het refrein "a year, that ain't nothing, when you lose someone you love, a year is a drop in a bucket, when you lose someone you love", een smartlap over verloren liefde, beide met fraaie backing vocals van Patty Griffin.

af en toe gaat het tempo iets omhoog, zoals het honky-tonk ritme van "Prayer Without Words" en de licht rockende afsluiter "It Ain't the Wind, It's the Rain".

wederom een zeer consistent album zonder zwakke plekken. kan me vergissen, maar ik heb in het roots/americana genre dit jaar (2024) geen betere albums dan deze voorbij horen komen. Mary Gauthier bleef ook na "Mercy Now" dat zij opdroeg aan "Michael, my brother" met ieder album vakwerk afleveren.

de glansrollen, naast die van Mary Gauthier zelf, zijn hier weggelegd voor producer en multi-instrumentalist Gurf Morlix, bekend van zijn werk met Lucinda Williams, maar ook (wijlen) Ian McLagan draagt in belangrijke mate bij met zijn spel op Hammond B-3 organ.

Mary Gauthier is in Nederland bekender dan in haar thuisland, hoewel zij daar wel erkenning krijgt als begenadigd songwriter. Zij maakte in November 2024 een tournee langs het kleinere clubcircuit van NL met haar partner singer/songwriter Jaimee Harris.

Album werd geproduceerd door Gurf Morlix
Recorded at Rootball Studio, Austin, Texas

Mary Gauthier: acoustic guitar
Gurf Morlix: bass, electric guitar, acoustic guitar, lap steel, pedal steel guitar, mandocello, octotone, percussion, background vocals
Rick Richards: drums
Ray Bonneville: harmonica
Rich Brotherton: acoustic guitar, banjo
Brian Standefer: cello
Ian "Mac" McLagan: Hammond B3
Paul Mills: background vocals
Eamon McLoughlin: fiddle, viola
Patty Griffin: background vocals (tracks 8 & 9)