Mary Gauthier - Mercy Now (2005)

Volgens Kevin Shields, gitarist extrêmement van My Bloody Valentine, vond hij de Velvet Underground-plaat met Nico erg interessant omdat het adjectief vrouwelijk voor hem niet per se gelijk staat aan teder, liefelijk en al dat soort dingen, maar vrouwelijkheid associeert hij net zo goed met extreem en compromisloos; oftewel, de bitch in de vrouw, om het zo maar te zeggen.

Zo iemand is Mary Gauthier deels wel en deels niet. Ze heeft een bijna romanachtig leven achter haar rug, vol gevangenissen, afkickcentra, opvangtehuizen en verslavingen aan drugs en drank. Pas op haar 35e schreef ze haar eerste liedje. Nu moet ik zeggen dat “Mercy Now” de enige Gauthier-plaat is die ik ken, maar deze rijping heeft haar muziek zeker goed gedaan. Niet weer zo’n jong van net twintig dat denkt dat ie de verloren kruising tussen Charles Bukowski, Jack Kerouac en Woody Guthrie is, maar een vrouw met doorleefde, emotionerende nummers. Ze lijkt aanvankelijk wat onderkoeld te zingen omdat ze zich niet laat verleiden tot allerlei buitenissige uithalen, maar het blijkt dat ze een stem heeft waar heel, heel veel emotie in zit.

Om dus terug te komen op Kevin Shields: hij zal beide kanten van de vrouw in Gauthier herkennen. Via vrij kale teksten, zonder flauwe clichés of vergezochte beeldspraak als onnodige tierelantijnen, maar desondanks van een bijzondere poëtische kracht, schetst ze een beeld van de zelfkant van Amerika. Het ultieme alcoholistenlied “I Drink” is hier een goed voorbeeld van: vissen zwemmen, vogels vliegen, papa’s schreeuwen en mama’s huilen, oude mannen denken na en ik drink.

Toch is er veel plek voor tederheid in haar teksten: in het titelnummer lijkt ze te bidden voor een beetje genade voor haar familie en het handjevol verloren liefdesliedjes zijn vormgegeven met simpele, direct herkenbare beelden als een jaar dat een druppel in een emmer is, als je iemand bent verloren van wie je hield. Ondersteund door prettig slidewerk, snijdende mondharmonica’s, banjo’s en orgeltjes is dit een erg mooie, soms wat Southern Gothic-aandoende countryplaat.

het vierde album van Mary Gauthier verscheen 3 jaar na het uitstekende "Filth and Fire'.

8 zelf geschreven songs, waarvan een aantal co-written en 2 nummers van anderen "Just Say She's a Rhymer van Harlan Howard en "Your Sister Cried" een geweldige song van de singer/songwriter met Nederlandse roots Fred Eaglesmith.

wederom een zeer sterk album met uit het leven gegrepen teksten die van licht naar donker gaan, intens, meeslepend gezongen met die authentieke, doorleefde stem van Mary Gauthier die met ieder album alleen maar beter lijkt te worden.

de veelal rustige, ingetogen nummers worden prachtig ingekleurd, zoals op het tedere, intieme "Mercy Now" met accenten van pedal steel en cello, een bloedstollend mooi eigen lied, een nieuwe versie van haar klassieker "I Drink" (co-written Crit Harmon) dat eerder verscheen op haar album "Drag Queens in Limousines", het melancholische "Empty Spaces" wederom vergezeld van weemoedige cello klanken en "Drop in a Bucket" met het refrein "a year, that ain't nothing, when you lose someone you love, a year is a drop in a bucket, when you lose someone you love", een smartlap over verloren liefde, beide met fraaie backing vocals van Patty Griffin.

af en toe gaat het tempo iets omhoog, zoals het honky-tonk ritme van "Prayer Without Words" en de licht rockende afsluiter "It Ain't the Wind, It's the Rain".

wederom een zeer consistent album zonder zwakke plekken. kan me vergissen, maar ik heb in het roots/americana genre dit jaar (2024) geen betere albums dan deze voorbij horen komen. Mary Gauthier bleef ook na "Mercy Now" dat zij opdroeg aan "Michael, my brother" met ieder album vakwerk afleveren.

de glansrollen, naast die van Mary Gauthier zelf, zijn hier weggelegd voor producer en multi-instrumentalist Gurf Morlix, bekend van zijn werk met Lucinda Williams, maar ook (wijlen) Ian McLagan draagt in belangrijke mate bij met zijn spel op Hammond B-3 organ.

Mary Gauthier is in Nederland bekender dan in haar thuisland, hoewel zij daar wel erkenning krijgt als begenadigd songwriter. Zij maakte in November 2024 een tournee langs het kleinere clubcircuit van NL met haar partner singer/songwriter Jaimee Harris.

Album werd geproduceerd door Gurf Morlix
Recorded at Rootball Studio, Austin, Texas

Mary Gauthier: acoustic guitar
Gurf Morlix: bass, electric guitar, acoustic guitar, lap steel, pedal steel guitar, mandocello, octotone, percussion, background vocals
Rick Richards: drums
Ray Bonneville: harmonica
Rich Brotherton: acoustic guitar, banjo
Brian Standefer: cello
Ian "Mac" McLagan: Hammond B3
Paul Mills: background vocals
Eamon McLoughlin: fiddle, viola
Patty Griffin: background vocals (tracks 8 & 9)